Ενας λογικός άνθρωπος

Το σωτήριον έτος 1997, ο Σάκης Ρουβάς ήταν ήδη επιτυχημένος. Νέος, ωραίος και σέξι, όπου τραγουδούσε τα σουξέ «Πάρ’ τα» (με το οποίο είχε πρωτοεμφανιστεί στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης), «Εγώ σ’ αγαπώ» ή «Για φαντάσου» και πολλά άλλα, γινόταν χαμός. Ημίγυμνος από τη μέση και πάνω, καλά γραμμωμένος, ήταν το είδωλο της ελληνικής ποπ κουλτούρας – ο έλληνας Ντέιβιντ Κάσιντι των γενεών που είχαν ανατραφεί από μητέρες αναγνώστριες της «Μανίνας» και της «Κατερίνας». Κάθε κορίτσι φαντασιωνόταν ότι ήταν πλάι στον Σάκη. Κι εκείνος, επαγγελματικά, βήμα βήμα, έχτιζε τη μυθολογία του.

Ωστόσο, μια κίνησή του, εκείνη τη χρονιά, έφερε τον Σάκη Ρουβά αντιμέτωπο με τα κλισέ του απολιτικού ιδεολογικού χυλού της Μεταπολίτευσης. Τι συνέβη; Ο τραγουδιστής φαντασιώθηκε τον εαυτό του παιδί των λουλουδιών και, πιστεύοντας βαθύτατα ότι «όλοι αδέλφια είμαστε», έδωσε συναυλία στη Λευκωσία, στην Πράσινη Γραμμή, μαζί με τον τούρκο τραγουδιστή Μπουράκ Κουτ. Η συναυλία είχε διοργανωθεί από τον ΟΗΕ, με την έγκριση της κυπριακής κυβέρνησης, και είχε στόχο την επαναπροσέγγιση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, 23 χρόνια μετά τον Αττίλα. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν αντίθετο από το αναμενόμενο. Αντί για εκδηλώσεις λατρείας έγιναν επεισόδια, με συμπλοκές και δακρυγόνα. Ο Σάκης Ρουβάς παρουσιάστηκε στην ελληνική κοινή γνώμη σαν να έχει παραδώσει στον Αττίλα και την υπόλοιπη Κύπρο και την Ελλάδα μαζί.  

Ο ποπ Σάκης Ρουβάς ένιωσε βαθύτατα τι σημαίνει μια συναυλία καλών προθέσεων να μπαίνει στο μάτι της ρητορικής του εθνικισμού. Για να είμαστε ειλικρινείς, μάλιστα, ελάχιστοι ήταν και οι αντεθνικιστές που μπήκαν στη διαδικασία να τον υποστήριξουν. Θυμάμαι ακόμα αντεθνικίστρια αρθρογράφο αριστερής εφημερίδας να γράφει (σε ελεύθερη απόδοση): «Συμφωνώ με την κίνηση του Ρουβά να τραγουδήσει στην Πράσινη Γραμμή, αλλά διαφωνώ με την αισθητική του».

Επειτα από εκείνο το χουνέρι, ωστόσο, ο Σάκης Ρουβάς άφησε κατά μέρος την πολιτική και αποφάσισε να ασχοληθεί απολύτως με την αισθητική. Προς τούτο, είχε σύμμαχο τον Ηλία Ψινάκη, ένα πρόσωπο που γνώριζε, και συνεχίζει να γνωρίζει, πώς κατασκευάζεται ένας σταρ. Και το σταριλίκι του Ρουβά, τα επόμενα χρόνια, είχε τη σφραγίδα του Ψινάκη.

Κίνησις πρώτη: η απομάκρυνση από την περιοχή της πολιτικής, όπου ο τραγουδιστής τσουρουφλίστηκε. Κίνησις δεύτερη: μια ανανέωση εργασιακή – ήτοι, ένα νέο συμβόλαιο με μια νέα δισκογραφική εταιρεία, σε μεταβατική εποχή, όταν τίποτα δεν προοιωνιζόταν ακόμα την κατάρρευση της δισκογραφίας λόγω των αλλαγών που έφερε το Ιντερνετ. Κίνησις τρίτη: ανώδυνα σκανδαλάκια στον χώρο της σόουμπιζ, όπου ακόμα και η αρνητική κριτική εισπράττεται ως διαφήμιση.  

Κι ύστερα ήρθε η ώρα της Γιουροβίζιον. Ο Σάκης Ρουβάς εμφανίζεται το 2004 στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό ελαφρού τραγουδιού τραγουδώντας (και χορεύοντας) «Shake it», κερδίζει την τέταρτη θέση και ταυτοχρόνως αποκαθίσταται οριστικά η θέση του στην ελληνική σόουμπιζ: τραγούδια, διαφημίσεις, φωτογραφίσεις, σταριλίκι. Πλέον, είναι αδιαφιλονίκητο αντικείμενο λατρείας – οι νεαρές γυναίκες (που ο Τύπος τις αποκαλεί «ρουβίτσες») ταυτίζονται μαζί του, αρχίζει και πλαγιοκοπείται από άλλες εκδοχές του θεάματος (σινεμά, θέατρο, μέχρι και «Βάκχες» έπαιξε), ενώ ο επαγγελματισμός του, η εργατικότητά του να συντηρήσει τα υλικά του μύθου του (οι γραμμώσεις του κορμιού του, η νεανική ευελιξία, η λάμψη) και η ωριμότητα την οποία επιδεικνύει τον μετατρέπουν σε ένα από τα πρόσωπα που χαλάνε τα στερεότυπα: Πώς είναι δυνατόν ένας της ελαφράς κουλτούρας να είναι ωριμότερος από τους περισσότερους της βαριάς; Πώς είναι δυνατόν αυτός, ο ποπ, να είναι πιο σωστός από τους «έντεχνους», έναν Αλκίνοο Ιωαννίδη, έναν Κραουνάκη, έναν Μάλαμα, δύο Παπακωνσταντίνου κ.λπ.; Επειδή πατάει στη γη.

Ο Σάκης Ρουβάς, γεννημένος το 1972 στην Κέρκυρα, ήξερε από νωρίς ότι δεν ήρθε στον κόσμο για να τον διορθώσει. Στη ζωή του έκανε το καλύτερο για εκείνον όπως το καταλάβαινε. Υπήρξε όμως πάντα ρεαλιστής, επειδή έπρεπε να κερδίζει ό,τι είχε καταφέρει με τη δουλειά του.

Κι όταν έχεις δουλέψει σκληρά και συνεχίζεις να δουλεύεις σκληρά, δεν θέλεις και πολλά να καταλάβεις μερικά αυτονόητα. Οτι καλύτερα να περιστοιχίζεσαι από φίλους παρά από εχθρούς. Οτι τα χρήματα βγαίνουν με ιδρώτα – ούτε σ’ τα προσφέρουν κάποιοι επειδή τα ζητιανεύεις ή τους απειλείς ούτε φυτρώνουν από τη γη. Οτι οι μύθοι είναι καλοί για το φαντασιακό, αλλά η ζωή κερδίζεται στο πύρινο έδαφος της πραγματικότητας. Κι ότι είναι καλύτερο να κάνεις μπίζνες σε ένα περιβάλλον ελευθερίας, παρά σε έναν αποκλεισμένο τόπο, υπό περιορισμούς, που θα βγαίνει από μια οικονομική καταστροφή.

Γι’ αυτό, πέρυσι το καλοκαίρι, ο Σάκης Ρουβάς βρέθηκε ανάμεσα στους διαδηλωτές τού «Μένουμε Ευρώπη». Και γι’ αυτό, σήμερα, δικαιούται να κρίνει αρνητικά τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. «Προσπαθεί να διαχειριστεί την αυταπάτη του» λέει σε μια πρόσφατη συνέντευξη. «Ξύπνησε από ένα όνειρο και βρέθηκε σε έναν εφιάλτη».

Η αυτονόητη αντίδραση ενός καλοπροαίρετου ορθολογιστή που έμαθε να πατά σταθερά στη γη. Με τον Σάκη!