Ο πρωτοπόρος των μουσείων στην Ακαδημία Αθηνών

Με την ίδια ευκολία μιλάει για τη γλυπτική του Φειδία και αναλύει την ξυλογλυπτική της Πελοποννήσου. Είναι ο αρχαιολόγος που κατάφερε να κρατήσει το καράβι του Μουσείου Μπενάκη στον αφρό των κυμάτων για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και ουδείς έχει αμφισβητήσει το βάθος των γνώσεών του και την πείρα του, ειδικά στον τομέα της γλυπτικής. Από χθες ο τολμηρός, πολυσχιδής και κοσμοπολίτης Αγγελος Δεληβορριάς ανήκει στις τάξεις των «αθανάτων». Με 23 ψήφους υπέρ έναντι 13, εξελέγη τακτικό μέλος στην προκηρυχθείσα έδρα Αρχαιολογίας – Μουσειολογίας, απόφαση που έκανε πολλούς να σχολιάσουν ότι ήταν μια θέση την οποία έπρεπε να είχε κατακτήσει εδώ και καιρό και κάποιους άλλους να επισημαίνουν πως όσο είναι τιμητική η θέση που κατέλαβε στην Ακαδημία άλλο τόσο περιποιεί τιμή για την ίδια να τον έχει στις τάξεις της.

Ο μακροβιότερος διευθυντής μουσείου παγκοσμίως και ο μόνος που μπορούσε ταυτοχρόνως να ασκεί διοίκηση, να συγκεντρώνει χορηγίες, να ασχολείται με την επιστήμη και να κρατά πολιτικές ισορροπίες, ο επιστήμονας που κατάφερε να παρουσιάσει την Ελλάδα εν συνόλω σε έναν μουσειακό χώρο (τον οποίο τριπλασίασε) και σε έναν οργανισμό τον οποίο κατάφερε να γιγαντώσει και να αναδείξει ίσως ως τον πιο δραστήριο της χώρας, εργάστηκε κοντά στον επίσης ακαδημαϊκό Χρήστο Καρούζο, ο οποίος είχε διατυπώσει τις βασικές αρχές της μουσειολογίας. Και με βάση αυτές δεν έστησε εξαρχής το αφήγημα της διαχρονικής ελληνικής Ιστορίας μόνο στο Μουσείο Μπενάκη αλλά και σε δύο ακόμη: στο Ισλαμικής Τέχνης και στο Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα.

Γεννημένος το 1937, σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία και τη Γαλλία. Το 1973 ανέλαβε τη θέση του διευθυντή του Μουσείου Μπενάκη, από το οποίο αποχώρησε το 2014, ενώ από το 1992 έως το 2005 ήταν εκλεγμένος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.