Η αστεία πλευρά του θανάτου

«Τρούμαν»: Κανείς δεν μας ρωτά αν θέλουμε να γεννηθούμε κι όλοι μοιάζουν να έχουν τον τελικό λόγο στη ζωή μας, από την οικογένεια μέχρι και το πλήρες κοινωνικό πλέγμα που χωρά μέσα του φίλους, συνεργάτες, εργοδότες και νομοθέτες. Μόνο αγκαθάκι στο όλο πλάνο, η επιλογή του θανάτου – με άλλα λόγια, η αποχώρηση πριν από «την ώρα μας» στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι γιατροί και οι ιερείς διαφωνούν. Λογικό: οι πρώτοι καλούνται να σώσουν ζωές και οι δεύτεροι ψυχές.

Το κόνσεπτ στην ταινία που μας αφορά είναι το εξής: Ο κολλητός φίλος του Τζούλιαν, ο Τόμας, ταξιδεύει από τον Καναδά στην Ισπανία ούτως ώστε να αποχαιρετίσει τον πρώτο όπως του αξίζει. Μαθαίνουμε πως ο Τζούλιαν υποφέρει από καρκίνο στον πνεύμονα, στη συνέχεια όμως αποκαλύπτεται πως ο κεντρικός μας ήρωας δεν έχει καμία διάθεση να συνεχίσει τις απαιτούμενες χημειοθεραπείες: ο θάνατός του είναι αναπόφευκτος. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να διευθετήσει τις εκκρεμότητές του – που όλες αφορούν σχέσεις διαπροσωπικές: φίλους, εραστές και έναν σκύλο, τον Τρούμαν, για τον οποίο αναζητά έναν «ανάδοχο πατέρα». Το φιλμ του Σεσκ Γκάι (που συνυπογράφει και το σενάριο) καταπιάνεται με ερωτήματα που βεβαίως έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα τον κινηματογράφο: Από το «Επιτέλους, είναι η ζωή μου» με τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους (μεταφορά ενός θεατρικού έργου του Μπράιαν Κλαρκ) μέχρι το «Η θάλασσα μέσα μου» με έναν καθηλωμένο Χαβιέρ Μπαρδέμ που διεκδικεί το δικαίωμά του στην ευθανασία. Κοινό χαρακτηριστικό και των δυο ταινιών; Τάσσονται ξεκάθαρα στο πλευρό των ηρώων τους.

Ευτυχώς, ο Γκάι δεν σκοντάφτει σ’ αυτές τις παγίδες. Γνωρίζει πως ο κινηματογράφος που στήνεται προς κατανάλωση ενός μεγάλου κοινού (και το «Τρούμαν» είναι μια τέτοια ταινία) δεν είναι εξαρχής σε θέση να καταπιαστεί με ζητήματα τόσο δαιδαλώδη. Και η ταινία του είναι μια γλυκόπικρη, εξαιρετικά καλογραμμένη δραματική κομεντί που εξερευνά το θέμα της με όρους και ρυθμούς απολύτως καθημερινούς: η κωμωδία εδώ προκύπτει μέσα από τις καταστάσεις και τους χαρακτήρες. Και οι Ρικάρντο Νταρίν και Χαβιέρ Κάμαρα αποδίδουν τα μέγιστα σε ρόλους απαιτητικούς.

Βαθμοί: 7

Μπου!
«Το κάλεσμα 2»: Στοιχειωμένα σπίτια, σκοτάδια, ξαφνικές εκρήξεις τρόμου και δαιμονικές κατοχές. Δεν έχει βρεθεί ακόμα ταινία ανώτερη του «Εξορκιστή» που φιλμάρισε με δαιμόνια έμπνευση ο Γουίλιαμ Φρίτκιν το 1973, αλλά ο ικανότατος Τζέιμς Γουάν δείχνει να έχει πάρει κάποια μαθήματα: Αν το σύμπαν που έχει στηθεί είναι πειστικό και αν ο καμβάς στέκεται σε ρεαλιστικό καβαλέτο, ο θεατής, άθεος ή μη, θα τρομοκρατηθεί. Η ταινία του είναι ένα εντυπωσιακό γαϊτανάκι ατμοσφαιρικών σεκάνς, φρικαλέων οραμάτων και απειλητικών σκιών που ποτέ δεν σκοντάφτει στη παγίδα του γκροτέσκου ή της εμετικής αποστροφής. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μια επαγγελματικά στημένη ανάγνωση ενός πολυφορεμένου θέματος, μια κατασκευή που λειτουργεί στο έπακρο. Κοινώς, μου ‘κοψε τα γόνατα. Α, ξέχασα να σας πω, το φιλμ βασίζεται σε «αληθινή ιστορία».
Βαθμοί: 7

Για τους φίλους της επικής φαντασίας
«Warcraft: Η σύγκρουση δύο κόσμων»: Διαβάζω το δελτίο Τύπου και σκέφτομαι πόσοι θα γελούσαν ειρωνικά με μια τέτοια περίληψη: «Το ειρηνικό βασίλειο του Αζεροθ δέχεται την επίθεση τρομερών Ορκ πολεμιστών που εγκαταλείπουν την ετοιμοθάνατη πατρίδα τους για να αποικήσουν σε μια άλλη. Καθώς ανοίγει η πύλη που ενώνει τους δύο κόσμους, ο ένας στρατός αντιμετωπίζει την πιθανότητα μιας καταστροφής κι ο άλλος της ολοκληρωτικής εξαφάνισης». Η αλήθεια είναι πως η λογοτεχνία επικής φαντασίας χρωστά την ύπαρξή της στον Ρόμπερτ Χάουαρντ (του «Κόναν») και του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν (του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών») – το βιντεοπαιχνίδι Warcraft αποτελεί ένα «παραπαίδι» του δεύτερου και η προκύπτουσα ιστορία αναπόφευκτα μας παραπέμπει σε άλλες, παλαιότερες κινηματογραφικές στιγμές. Ομως ως μεταφορά είναι αξιοθαύμαστα πιστή, ενώ ο Ντάνκαν Τζόουνς που σκηνοθετεί φροντίζει να προσθέσει τις απαραίτητες δόσεις ανθρωποκεντρικού δράματος για να κρατήσει το ενδιαφέρον του ανενημέρωτου, αλλά καλόβολου θεατή. Αλλά πρέπει να αγαπάτε το είδος.
Βαθμοί: 6

Ασφαιρο θρίλερ
«Με απόκρυψη»: Ο Κάρλος, στέλεχος τράπεζας και οικογενειάρχης, ξεκινά την ημέρα του πηγαίνοντας τα παιδιά του στο σχολείο. Στον δρόμο όμως δέχεται μια ανώνυμη κλήση: μια άγνωστη φωνή τον πληροφορεί πως κάτω από το κάθισμά του υπάρχει μια βόμβα που θα εκραγεί αν ο ίδιος αποτύχει να συγκεντρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Νευρώδες σκηνοθετικά, το ισπανικό θρίλερ του Ντάνι ντε λα Τόρε προσπαθεί να παίξει με όρους χολιγουντιανούς, ενώ ο καλός πρωταγωνιστής Λουί Τοσάρ μάς κρατά ιδανικά προσγειωμένους. Το σενάριο όμως είναι γεμάτο από αναμενόμενες ανατροπές που ρίχνουν γρήγορα τις ταχύτητες.
Βαθμοί: 4

Μάνα, μητέρα, μαμά
«Οιδιπόδειο α λα γαλλικά»: Ο 19χρονος Λολό δεν εγκρίνει τον καινούργιο σύντροφο της μαμάς και αποφασίζει να καταστρέψει τη σχέση της – όπως ακριβώς έχει κάνει με όλες τις προηγούμενες! Στην αρχή γελάς με αυτή τη κωμωδιούλα της Ζιλί Ντελπί (που επίσης πρωταγωνιστεί). Μετά το πρώτο ημίωρο, όμως, οι χαρακτήρες γίνονται ολοένα και πιο αντιπαθείς και τα καλαμπούρια χάνουν την αιχμή τους.
Βαθμοί: 2