[Μικροαθλητικά] Ερασιτεχνισμοί

Τα όσα έγιναν στο διήμερο που πέρασε αποδεικνύουν ότι σε εποχές επαγγελματισμού ορισμένοι κινούνται ολότελα επιπόλαια. Γιατί κάνουν λάθη πασιφανή, λάθη που δεν επιτρέπεται να γίνονται. Ας δούμε, αρχικά, την εθνική μας ομάδα. Ο Σκίμπε αποφάσισε να μεταβεί στην Αυστραλία, ένα υπερατλαντικό ταξίδι δηλαδή, με 23 ποδοσφαιριστές εκ των οποίων μόνον οι δύο είναι τερματοφύλακες: ο Καρνέζης και ο Καπίνο. Αν ο γερμανός κόουτς εκτιμά ότι οι «άσοι» είναι άτρωτοι, λαθεύει και η ζωή το απέδειξε: μόλις στο πρώτο φιλικό με την Αυστραλία λαβώθηκε ο Καρνέζης, αγωνίστηκε ο Καπίνο και η Εθνική αναζητούσε νέο γκολκίπερ. Κλήθηκε εσπευσμένα ο Μπάρκας του Ατρομήτου (ακόμη…) που έκανε την πολύωρη πτήση. Ερώτηση: δεν μπορούσε κάποιος να πει στον Σκίμπε ότι ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος τραυματισμού ή αποβολής ενός τερματοφύλακα; Ακόμη και σε ματς εντός έδρας, όχι σε άλλη ήπειρο, ομάδες επιλέγουν να έχουν δύο γκολκίπερ στη 18άδα και έναν στην εξέδρα. Για παν ενδεχόμενο. Γιατί τέτοια προχειρότητα από τον Γερμανό;

ΑΕΚ

Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί στα θετικά μιας ομάδας που τη φετινή σεζόν έφτασε στην υπέρβαση με βάση το πού βρισκόταν και το ρόστερ που διέθεταν οι προπονητές της. Ωστόσο, είναι αδύνατον να μην επισημανθούν τα κακώς κείμενα που βγήκαν στον αφρό με την περίπτωση του Μοντανιέ. Το τι μελάνι ξοδεύτηκε για τα κατορθώματα ενός προπονητή που δεν ήταν κλεισμένος δεν περιγράφεται. Και φυσικά, παραήταν χοντρό να έρθει εδώ και να μην κλείσει. Αποδείχθηκε ότι η συμφωνία ήταν στον αέρα κι ας διέρρεαν αρμοδίως διθύραμβοι. Το πλέον εντυπωσιακό όμως είναι το ακόλουθο: από τον Φινκ, τον Αρουαμπαρένα και τον Μοντανιέ, φτάνουμε στο σημείο να μιλάμε για τον Λουτσέσκου και τώρα να χρίζουμε φαβορί τον Κετσπάγια. Συγγνώμη, όλοι οι ανωτέρω δεν έχουν κανένα κοινό σημείο, αφήστε που διαφέρουν ως σχολές και ως αγωνιστική φιλοσοφία. Τι ακριβώς αναζητεί η ΠΑΕ, άραγε…

Το λάθος

Ενα πράγμα πρέπει να έχουν κατά νου οι παράγοντες στις θερινές τους αναζητήσεις. Να προσέχουν ποιους προσεγγίζουν, είτε παίκτες, είτε προπονητές. Γιατί ορισμένοι έχουν ένα κουσούρι. Ζητούν χρήματα! Βρε τους επαγγελματίες…

Γ. Καραϊσκάκης

Οποιος δεν έχει δει το εσωτερικό του κόκκινου σπιτιού, χάνει. Κάθε χρόνο, μια πινελιά βελτίωσης δεν είναι και λίγο. Τα αποδυτήρια λάμπουν και τα καθίσματα των ποδοσφαιριστών θα τα ζήλευαν πολλοί. Τους τοίχους διακοσμούν προσωπογραφίες αθλητών, όχι μόνο των πρόσφατων, αλλά και παλαιότερων γενιών. Το δε εστιατόριο, εκεί όπου δειπνούν όλοι μετά τα ραντεβού, άπαιχτο.

Αλι
Πέρασαν (σχεδόν) 20 χρόνια. Καλοκαίρι του 1996 ήταν, 19 Ιουλίου, κι εγώ βρισκόμουν στην τελετή έναρξης στο Ολυμπιακό Στάδιο στην Ατλάντα. Σκοτάδι. Σιγή. Η ιεροτελεστία φτάνει στο τέλος. Η φλόγα ανάβει με μηχανισμό που εκκινεί ένα τρεμάμενο χέρι. Το χέρι του Μοχάμεντ Αλι. Η αποθέωση ήταν το επόμενο στάδιο. Οχι για τον άλλοτε αθλητή. Αλλά για τον θρύλο, τον πολιτικό, τον άνθρωπο που αποκήρυξε ρατσισμό και πολέμους και όρθωσε το ανάστημά του στην αδικία. Ηταν, αναμφίβολα, μια αλησμόνητη στιγμή.