Ψήφισαν συναίνεση

Με φόντο την πιο έντονη και ταραγμένη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας της ελληνικής Δικαιοσύνης διεξήχθησαν τις δύο προηγούμενες Κυριακές οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ). Η διαπίστωση αυτή αρκεί από μόνη της για να συμπεράνει και ο πλέον αδαής περί των τεκταινομένων στον χώρο της Θέμιδος ότι αυτές οι εκλογές θα είχαν χαρακτήρα ξεχωριστό και σίγουρα δεν θα ήταν μία από τα ίδια. Και πράγματι έτσι ήταν. Από την εκλογική διαδικασία η ΕΔΕ βγαίνει με ένα Διοικητικό Συμβούλιο ουσιωδώς διαφορετικό όχι μόνο σε σχέση με το προηγούμενο, αλλά και με αρκετά από τα προηγούμενα. Και ποιες είναι οι διαφορές αυτές;

n Πρώτος σε σταυρούς αναδείχθηκε ένας δικαστής του πρώτου βαθμού, ο προέδρος Πρωτοδικών (Θεσσαλονίκης) Χριστόφορος Σεβαστίδης, προερχόμενος από μια μάλλον μικρή ομάδα που εξέλεξε μόνο δύο μέλη στο ΔΣ. Το δεύτερο μέλος αυτής, ο πρόεδρος Πρωτοδικών (Αθήνας) Χαράλαμπος Σεβαστίδης, εκλέχθηκε στην τρίτη θέση. Ουσιαστικά με τον τρόπο αυτόν οι δικαστές φέρονται να επιβράβευσαν με τον πιο εμφατικό τρόπο έναν συνδικαλιστικό λόγο και μια αντίστοιχη πρακτική που για περίπου είκοσι χρόνια δεν είχε όμοιό της στο επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα της πολιτικής – ποινικής Δικαιοσύνης.
n Η ομάδα των συνδικαλιστών που παλαιότερα είχε επικεφαλής τη Βασιλική Θάνου, νυν πρόεδρο του Αρείου Πάγου, και που στις προηγούμενες εκλογές είχε εκλέξει οκτώ μέλη, αποδυναμώθηκε ουσιωδώς γιατί μπορεί να έχασε  μεν μόνο μία εδρα, αλλά ταυτόχρονα έχασε και την πλειοψηφία στο Διοικητικό Συμβούλιο. Επιπλέον, το παράδοξο αποτέλεσμα να εκλεγεί ο επικεφαλής της ομάδας στη δέκατη θέση και έχοντας άλλα μέλη της ίδιας ομάδας, μεταξύ αυτών και την προηγούμενη πρόεδρο του ΔΣ Μαργαρίτα Στενιώτη, σε υψηλότερες θέσεις ενδεχομένως να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό της ομάδας.

n Ελαφρά ενισχυμένες βγήκαν από τη διαδικασία τόσο η ομάδα του Νίκου Σαλάτα, εφέτη, όσο και του επίσης εφέτη Παναγιώτη Λυμπερόπουλου.

Στο νέο αυτό περιβάλλον, όπου καμία ομάδα δεν έχει τη δυνατότητα σχηματισμού αυτοτελούς προεδρείου, υποχρεωτικά θα πρέπει να αναζητηθούν συμμαχίες. Και γιατί όχι, να σχηματιστεί και ένα ενωτικό  προεδρείο, πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ως βούληση και του εκλογικού σώματος ερμηνεύοντας τα αποτελέσματα.

Με τη συνεχιζόμενη αναταραχή στις σχέσεις Δικαιοσύνης και εκτελεστικής εξουσίας, με τα ζητήματα του μισθολογίου ανοιχτά και με μια Δικαιοσύνη καταρρέουσα, είναι προφανές ότι τα καθήκοντα των μελών του νέου ΔΣ της μεγαλύτερης δικαστικής ένωσης θα είναι επιβαρημένα και δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί πως όχι μόνο οι συνάδελφοί τους αλλά και όλος ο νομικός κόσμος ελπίζουν, παραμερίζοντας έριδες και διαφορές ετών, να χαράξουν μια νέα πορεία.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΔΗΣ
Επίθεση δημοκρατίας σε όλα τα συλλογικά όργανα
Οι εκλογές της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κατέγραψαν ένα αποτέλεσμα μη αναμενόμενο για πολλούς που δημιουργεί ταυτόχρονα πολλές προσδοκίες για μια αλλαγή της μέχρι σήμερα πορείας της Ενωσης. Απαίτηση των δικαστών και εισαγγελέων της χώρας είναι ο σχηματισμός ενός νέου προεδρείου, ενωτικού, το οποίο θα μπορεί να συνθέτει όλες τις αντίθετες τάσεις και αντιλήψεις που είναι φυσικό να υπάρχουν σε ένα επιστημονικό –  συνδικαλιστικό σωματείο. Πρωταρχική επιδίωξη νομίζω ότι θα πρέπει να είναι μια επίθεση δημοκρατίας σε όλα τα συλλογικά όργανα και ένα ξύπνημα του ενδιαφέροντος όλων για τις κοινές υποθέσεις. Η Ενωση καλείται να αποδείξει έμπρακτα ότι τα συμφέροντα των δικαστών και εισαγγελέων δεν είναι ξεκομμένα και άσχετα από το συμφέρον του ελληνικού λαού, στο όνομα του οποίου εκδίδουν τις αποφάσεις τους. Είναι θέμα αρχής να αγωνιστούμε με συνέπεια, με μεθοδικότητα και με αίσθημα ευθύνης, υλοποιώντας στο ακέραιο τις δεσμεύσεις μας.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΕΝΙΩΤΗ
Αλλο η ιεραρχία και άλλο ο συνδικαλισμός
Το μήνυμα από τα αποτελέσματα των αρχαιρεσιών της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων είναι πολλαπλό. Πρώτα απ’ όλα ο δικαστικός συνδικαλισμός, ο οποίος κατοχυρώνεται συνταγματικά, επιστρέφει «εκεί απ’ όπου ξεκίνησε», δηλαδή να ασκείται από νέους στην ιεραρχία δικαστές (εφέτες – προέδρους Πρωτοδικών). Το Δικαστικό Σώμα απεφάνθη προσερχόμενο στην κάλπη ότι είναι άλλο η δικαστική ιεραρχία και άλλο ο δικαστικός συνδικαλισμός. Ψήφισε με αίσθημα ευθύνης τους συναδέλφους που εμπιστεύεται και οι οποίοι έχουν δώσει δείγματα γραφής με τους αγώνες τους για τη διαφύλαξη και αναβάθμιση του κύρους της Δικαιοσύνης, την ουσιαστική κατοχύρωση της δικαστικής ανεξαρτησίας και την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των δικαστικών λειτουργών. Η μη επίτευξη από καμία ομάδα της απόλυτης πλειοψηφίας των εδρών σημαίνει ότι οι συνάδελφοι επιζητούν την ενότητα, οι διαχωριστικές γραμμές των προηγούμενων ετών δεν υφίστανται πλέον, η στείρα αντιπαράθεση δεν δίνει λύσεις.