ΒΡΑΔΥΤΗΤΑ

Αλλος ένας χαμένος μήνας. Και μάλιστα στη χώρα όπου κατεξοχήν ο χρόνος είναι χρήμα – άρα δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Η κυβερνητική αυτοπεποίθηση και οι αντοχές του γνωστού πρωθυπουργικού μειδιάματος δοκιμάστηκαν χθες σε απευθείας μετάδοση – αφού το Υπουργικό Συμβούλιο «έπαιξε» ζωντανό στην τηλεόραση. Υποτίθεται ότι θα συνέπιπτε με την αποκατάσταση από την ΕΚΤ του waiver για τις ελληνικές τράπεζες. Κάτι που θα βελτίωνε τη ρευστότητά τους και θα τους επέτρεπε να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στην ομαλότητα. Ωστόσο οι μάχες οπισθοφυλακών για τα προαπαιτούμενα και η γνωστή δυστροπία της Αθήνας – που άλλα συμφωνεί και αλλιώς αντιλαμβάνεται την εφαρμογή τους – είχαν ως αποτέλεσμα να μη ληφθεί η σχετική απόφαση στη Φρανκφούρτη αλλά να αναβληθεί για μετά τις 20 του μηνός. Πίσω – αναπόφευκτα – πάει και η εκταμίευση της δόσης.

Τι απομένει; Η απαγγελία μιας πολιτικής έκθεσης ιδεών που ακούσαμε στη συνεδρίαση του Υπουργικού αλλά και η διαπίστωση ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν έχουν ακόμη συναντηθεί με την πραγματικότητα. Η πολιτική διαχείριση του χρόνου και, κυρίως, η προτίμηση σε μια βραδύτητα που υποτίθεται ότι προφυλάσσει την κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ έρχονται πλέον σε ευθεία αντίθεση με την ανάγκη της οικονομίας να βγει από τη στασιμότητα. Η ανάκαμψη δεν θα είναι αποτέλεσμα μιας τεχνικής διόρθωσης ή, εν πάση περιπτώσει, μιας εκτίναξης του ελατηρίου της αγοράς που έχει συσπειρωθεί. Προϋποθέτει βελτίωση του κλίματος και επενδύσεις – κάτι που δεν θα έρθει χωρίς ένα καθαρό και εμπροσθοβαρές κυβερνητικό αφήγημα. Αυτό απουσιάζει. Εξού και τα παγωμένα χαμόγελα στο χθεσινό Υπουργικό που αξίζουν όσο χίλιες τηλεδιασκέψεις.