ΦΑΝΦΑΡΕΣ

Θα έλεγε κανείς ότι μπροστά στην ελληνική πολιτική ωχριά το θέατρο του παραλόγου. Θα το έλεγε αν δεν υποπτευόταν ότι όλα όσα παρακολουθούμε είναι λίγο εκ του πονηρού. 
Η διάταξη για τις οφσόρ απεσύρθη, αλλά αν η διευθέτηση ήταν σκανδαλώδης, η τροπολογία που έφερε ως αντιστάθμισμα η κυβέρνηση είναι σαφής αντιπερισπασμός. 
Το νομικό πλαίσιο αυστηροποιείται, υποτίθεται, σε απόλυτο βαθμό. Κι αυτό γιατί ούτε οι πολιτικοί ούτε τα οικεία τους πρόσωπα θα μπορούν να συμμετέχουν όχι μόνο σε οφσόρ αλλά ούτε σε κανονικές εταιρείες – και μάλιστα επί ευρωπαϊκού εδάφους. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό. 
Πίσω από τις φανφάρες που ακούστηκαν χθες στη Βουλή, κρύβει τη γύμνια της μια αλήθεια. Η επίμαχη τροπολογία φαίνεται να εγγράφεται στη μακρά λίστα ανεφάρμοστων νομοθετημάτων. Μια λίστα που μετρά πολλά νομοθετικά κουφάρια, όπως, ας πούμε, ο περίφημος βασικός μέτοχος. Ηδη προκύπτουν και προβλήματα συνταγματικότητας, αλλά και ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη συμμετοχή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση – αφού πώς θα γίνει διαφορετική μεταχείριση ελληνικών εταιρειών από εταιρείες σε χώρες της ΕΕ όπου ακόμη – παρά τις παλινωδίες των κυβερνώντων – μετέχουμε; 
Στην πραγματικότητα πρόκειται για τροπολογία στον βρόντο. Ισα ίσα για να τα βροντήξει ο Πρωθυπουργός στη Βουλή – αν και ούτε αυτό απέδωσε, κρίνοντας από την πολύ σκληρή αντίδραση του αρχηγού του Ποταμιού. Οι οφσόρ αποσκοπούν στο να αποκρύψουν πλουτισμό. Αντιθέτως, οι κανονικές εταιρείες, όπως αυτές που αναθεματίζει η τροπολογία, έχουν φανερή οικονομική δραστηριότητα. Είναι οι τροπολογίες που γράφονται άρον άρον και απαγορεύουν στους πάντες τα πάντα, οι οποίες αποβλέπουν στο να συγκαλύψουν παρεξηγήσιμες μεθοδεύσεις.