Μες στις υπόγειες στοές

Περπάτησε ώρες πολλές για να τις ανακαλύψει κι άλλες τόσες για να τις εξερευνήσει. Κατέβηκε κάθε σκαλοπάτι που συνάντησε στο διάβα του, χώθηκε σε κάθε στενή δίοδο που βρήκε μπροστά του και κανένα υπόγειο δεν άφησε χωρίς να το επισκεφθεί. Δυο ολόκληρα χρόνια τριγύριζε στην Αθήνα για να τις εντοπίσει, να τις γνωρίσει, να εξοικειωθεί μαζί τους και τελικά να μπορέσει να ξεκλειδώσει τα μυστικά τους. Και τώρα, έχοντας κλείσει έναν πρώτο κύκλο, ο φωτογράφος Ηλίας Γεωργουλέας αποφασίζει να τα μοιραστεί με όσους αγαπούν την τέχνη της φωτογραφίας, την Αθήνα με τα μυστικά της περάσματα. Παρουσιάζει τις στοές της πόλης μέσα από 40 έγχρωμα καρέ στην έκθεση «Στοές, περιπλάνηση εντός», στην γκαλερί Καπλανών 5.

«Ποτέ δεν αισθανόμουν την Αθήνα ως την πόλη μου. Ηθελα να φύγω κι ας ζω εδώ 25 χρόνια. Για μένα πόλη μου είναι η Καλαμάτα. Με την κρίση όμως η Αθήνα άρχισε να αγαπιέται, να φωτογραφίζεται. Εκείνη τη στιγμή θέλησα κι εγώ από τη διαφημιστική και την αρχαιολογική φωτογραφία με τις οποίες ασχολούμαι επαγγελματικά να περάσω και στην καλλιτεχνική και κάπως έτσι ξεκίνησα να φωτογραφίζω τις στοές», εξηγεί στα «Πρόσωπα» την αφετηρία της συγκεκριμένης διαδρομής του ο 54χρονος καλλιτέχνης. «Πολλές φορές είχε τύχει να περάσω από μια στοά χωρίς να συνειδητοποιήσω ότι οδηγεί κάπου αλλού. Ηταν αποκάλυψη όταν άρχισα να αναζητώ τα ίχνη τους. Κινήθηκα σαν περιηγητής, σαν διαβάτης. Δεν διάβαζα πριν να τις επισκεφθώ. Δεν με ενδιέφερε η ιστορική τους διάσταση», συνεχίζει.

ΚΑΠΕΛΑΔΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΤΣΑΡΙΕΣ. Με τον καιρό ωστόσο όχι μόνο βρήκε και διάβασε πληροφορίες για τις άλλοτε φωτεινές κι ευρύχωρες και τις άλλοτε σκοτεινές και λαβυρινθώδεις στοές του ευρύτερου κέντρου της Αθήνας, αλλά μάζεψε την ιστορία τους από τους ανθρώπους που ζούσαν σε αυτές. «Καπελάδικα και καταστήματα που επισκευάζουν όπλα τα οποία έχουν περάσει στην τρίτη πλέον γενιά. Ενα κατάστημα που κάποτε ήταν κρεβατοκάμαρα κι έχει ξεμείνει η ταπετσαρία ακόμη στους τοίχους», λέει ο Ηλίας Γεωργουλέας που επέλεξε τις 40 έγχρωμες φωτογραφίες που εκθέτει από περίπου 500 τις οποίες κατάφερε να ξεδιαλέξει ανάμεσα σε πολύ περισσότερες.

Χωρίς ανθρώπινη παρουσία τα περισσότερα καρέ και παρόλο που τα ίχνη του χρόνου είναι εμφανή πάνω στα δάπεδα, τις πινακίδες και τους τοίχους, το τελικό αποτέλεσμα δεν δημιουργεί το αίσθημα της θλίψης που συνοδεύει την εγκατάλειψη. «Με ενδιέφερε να αποδώσω μια νοσταλγία, να δω τα πράγματα θετικά. Εκεί μέσα είδα το παρελθόν ζωντανό, γι’ αυτό και επέλεξα να μη φωτογραφίσω την άσχημη πλευρά αλλά να αφήσω να διαφανεί η ελπίδα».