ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Και το ίδιο φαίνεται να ισχύει για τις κυβερνήσεις. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συνεχίζει να παράγει αδιέξοδα και επιμένει να τα χειρίζεται με τον ίδιο τρόπο.

Παρακολουθούμε λοιπόν εδώ και μερικά εικοσιτετράωρα τη γνωστή – ανίερη – λιτανεία. Τα κυβερνητικής εμπνεύσεως «σημειώματα» προς χρήσιν των ΜΜΕ, με τα οποία καταγγέλλονται οι μεθοδεύσεις Σόιμπλε και άλλων κέντρων. Τις κυβερνητικές δηλώσεις κατά του ΔΝΤ. Και την έμμεση ή άμεση προσπάθεια εξαναγκασμού της αντιπολίτευσης να συνταχθεί με έναν κυβερνητικό συνασπισμό που μάλλον έχει ξεχάσει ότι εδώ ισχύει το «όταν δεν σε καλούν στον γάμο, δεν πας στην κηδεία».

Ολα αυτά στο γνωστό δυσοίωνο ύφος. Λες και το αδιέξοδο είναι πρόβλημα των ξένων και όχι δικό μας. Ολα αυτά την ίδια ώρα που ο Πρωθυπουργός σηκώνει το τηλέφωνο για να συζητήσει και να ζητήσει έκτακτη Σύνοδο Ηγετών των χωρών της ευρωζώνης – δηλαδή βοήθεια. Ολα αυτά που συνιστούν μαζί  απειλές και παρακάλια.

Μόνο που κανείς δεν φοβάται την κυβέρνηση, όπως κανείς δεν τη λυπάται. Δεν τη φοβάται ούτε για το τι μπορεί να συμβεί στην ευρωζώνη αν επέλθει στάση πληρωμών στην Ελλάδα ή – ακόμη χειρότερα – Grexit. Αλλά ούτε και για έκρηξη του Προσφυγικού. Με κλειστές τράπεζες, κλειστά σύνορα και απόλυτη εξάρτηση από τις δόσεις του προγράμματος βοήθειας, η Αθήνα δεν απειλεί κανέναν. Ενώ κανείς δεν φαίνεται να λυπάται όχι μόνο τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αλλά κι αυτούς που τους ψήφισαν – για να μην πούμε αυτούς που ψηφίζουν κόμματα φαιδρά ή ακραία ή που προτίμησαν το Οχι στο δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου.

Χώρα του τραγικού, η Ελλάδα πλησιάζει ακόμη μια στιγμή κάθαρσης – με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.