Το Πάσχα με δικά τους λόγια

Ενα ταξίδι στον χωροχρόνο – από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις μέρες μας – διαμορφώνεται μέσα από τις ιστορίες που σταχυολόγησε ο Φίλιππος Πυκνής στην ανθολογία  «Το δικό μας Πάσχα» (εκδ. Νάρκισσος): 55 διηγήματα από 46 συγγραφείς για την ατμόσφαιρα των ημερών και με το εισαγωγικό κείμενο του Νάσου Βαγενά να διαφωτίζει ακόμη και τους πιο ανυποψίαστους. Οι συγγραφείς που επιλέχθηκαν μιλούν από μόνοι τους: Λασκαράτος, Βενέζης, Σεφέρης, Παπαδιαμάντης, Χρηστοβασίλης, Καρκαβίτσας και Κρυστάλλης, Καζαντζάκης και Βάρναλης αλλά και Σουρούνης, Κοροβίνης, Κουμανταρέας, Γκόρπας, Πεντζίκης, Μιχαηλίδης, Γκουρογιάννης

Για παράδειγμα, ο Κεφαλονίτης Ανδρέας Λασκαράτος με την αιχμηρή πένα που στηλίτευε τα κακώς κείμενα της Εκκλησίας της εποχής του (γι’ αυτό και αφορίστηκε το 1856) γράφει για ένα «Ονειρο» που είδε ξημερώματα Μεγάλου Σαββάτου και στο οποίο πρωταγωνιστούν η αφεντιά του, ο Αγιος Πέτρος, ο Μεγαλοδύναμος και ο Ιησούς, αλλά και ο Διάβολος.

Πασχαλινά αφηγήματα με κινηματογραφικότητα που διαβάζοντάς τα σχηματίζονται ανάγλυφες εικόνες της ελληνικής υπαίθρου μιας άλλης εποχής, βαθιές ανθρώπινες σχέσεις που πραγματεύονται τη συνύπαρξη του διαφορετικού σαν εκείνης του Βασίλη Βάρκα και του Ακήφ στο «Ορος των ελαιών» του Βενέζη, αφοπλιστικής παιδικής αγάπης για την πρόωρα χαμένη μητέρα διά χειρός κοσμοκαλόγερου στην «Παιδική Πασχαλιά» αλλά και κείμενα με υπερεαλιστικό χιούμορ όπως «Η φωνή των αμνών» με πρωταγωνιστές τα δύο ερίφια Γάρνυ και Μάρνυ. Ανάμεσά τους διηγήματα με αυθεντικές ιστορίες, κείμενα που γράφτηκαν για τη συγκεκριμένη έκδοση και αρκετά που πρωτοδημοσιεύθηκαν στον Τύπο της εποχής και κομίζουν ατόφια την αγαλλίαση από το χαρμόσυνο αίσθημα του Πάσχα.