Αγνωστες ιστορίες από τη ζωή ενός Πρίγκιπα

Η είδηση του θανάτου του στην ηλικία των 57 ανήκει στην προ απεργίας ατζέντα αλλά μέχρι και χθες τα μεγαλύτερα μέσα του πλανήτη πρόσθεταν νέες λεπτομέρειες στο αφήγημα μιας λαμπερής όσο και άγνωστης καριέρας. Ηταν την περασμένη Πέμπτη όταν ο καλλιτέχνης που ανάμειξε τη φανκ, τη σόουλ, την ποπ και το ροκ μαζί με τη σεξουαλικότητα ή την πνευματικότητα κέρδισε επτά Γκράμι κι ένα Οσκαρ και απαγόρευε στους δημοσιογράφους να ηχογραφούν τη φωνή του βρέθηκε νεκρός στην έπαυλή του στη Μινεσότα. Οπως φαίνεται από πραγματικά ή θρυλούμενα περιστατικά, η ζωή του δεν ήταν λιγότερο ξεχωριστή από το έργο του.

Η μουσική κερδίζει τις γροθιές. Ενα χειμωνιάτικο βράδυ του 1979 ο Πρινς θα εμφανιζόταν σε ένα κλαμπάκι στο Ντάλας. Οταν ανέβηκε στη σκηνή έμεινε άναυδος: το κοινό αποτελούνταν από περίπου είκοσι μεθυσμένους καουμπόηδες εμβρόντητους μπροστά σε αυτό το μικροσκοπικό, μακιγιαρισμένο πλάσμα με τα ψηλοτάκουνα και το ντεκολτέ ώς τον αφαλό. Ενας ογκώδης μηχανόβιος γεμάτος τατουάζ τον κοιτούσε από την άκρη του μπαρ πιο έντονα από όλους. Ο Πρινς δεν μάσησε: πήρε επίτηδες την πιο κοριτσίστικη πόζα που μπορούσε, κρατώντας με το ένα χέρι την κιθάρα και φέρνοντας το άλλο στον γοφό. Ο μηχανόβιος δίστασε για λίγο κι έπειτα βάδισε βαριά προς την έξοδο. Μόνο τότε ο μουσικός έδωσε στην μπάντα τον ρυθμό και ξεκίνησε η συναυλία.

Ο Μάικλ Τζάκσον δεν ξέρει να παίζει. Τουλάχιστον από την μια πλευρά ο ανταγωνισμός ήταν έντονος. Ο Πρινς δεν είχε μόνο αρνηθεί να συμμετάσχει στην ηχογράφηση του «We are the world» ούτε είχε επιστρέψει απλώς στον Τζάκσον το «I’m Bad» ενορχηστρωμένο όπως το προτιμούσε και προσβεβλημένος που του είχε ζητηθεί ένα ντουέτο. Το 1986, όταν ηχογραφούσαν στο ίδιο στούντιο στο Λος Αντζελες, είχε προτείνει στον Βασιλιά της Ποπ να παίξουν ένα ματσάκι πινγκ-πονγκ. «Δεν ξέρω, αλλά θα προσπαθήσω» απάντησε ο Τζάκσον. Οι παρευρισκόμενοι σταμάτησαν ό,τι έκαναν. Ο Πρινς ξεκίνησε πολύ δυνατά χωρίς να βρίσκει αντίσταση. Κάποια στιγμή έριξε κι ένα καρφί που βρήκε τον αντίπαλό του στον καβάλο. Και όταν εκείνος άφησε τη ρακέτα κι αποχώρησε, ο νικητής, αφού φώναξε «τον είδατε; Επαιξε σαν την Ελεν Κέλερ», άρχισε να βηματίζει σαν κόκκορας.

Καλάθι και σόλο. Ηταν γνωστό ότι μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Οπως ήταν επίσης γνωστό ότι αγαπούσε πολύ το NBA. Σε μια συναυλία του στο Μόντρεαλ,  ο συνδυασμός των παραπάνω είχε ως αποτέλεσμα να παρακολουθήσει ένα κρίσιμο παιχνίδι των Σικάγο Μπουλς από μια οθόνη που είχε τοποθετηθεί στην άκρη της σκηνής. Μην μπορώντας να την πλησιάζει ενώ τραγουδούσε, το έκανε μόνο όταν έπαιζε κάποιο κιθαριστικό σόλο που του επέτρεπε να μετακινείται από τη μια άκρη στην άλλη. Για το υπόλοιπο διάστημα είχε επιφορτίσει ένα κορίτσι από την γκαρνταρόμπα με την υποχρέωση να τον ενημερώνει από τις κουίντες για το σκορ κρατώντας καρτέλες με αριθμούς.

Ο τρόμος του σπιτονοικοκύρη. Το 2006 νοίκιασε μια έπαυλη στο Μπέβερλι Χιλς, ιδιοκτησίας του μπασκετμπολίστα Κάρλος Μπούζερ. Επρόκειτο για ένα οίκημα εντυπωσιακό, με σιντριβάνια και τεράστια δωμάτια. Οχι πάντως ότι δεν σήκωνε μερικές παρεμβάσεις: ο Πρινς αντικατέστησε την κεντρική πύλη με μία νέα, στο σχήμα του περίφημου Love Symbol από το ομώνυμο άλμπουμ του, μετέτρεψε την κεντρική κρεβατοκάμαρα σε κομμωτήριο και τροφοδότησε τις κρήνες με μοβ νερό. Οταν το έμαθε ο μπασκετμπολίστας, εκνευρίστηκε και πήγε να ζητήσει τον λογαριασμό με άγριες διαθέσεις. Ο νοικάρης όμως φέρεται ότι του έκοψε μια επιταγή ενός εκατομμυρίου δολαρίων ώστε να επαναφέρει το σπίτι στην κατάσταση που επιθυμούσε.

Λευτεριά στον καλλιτέχνη. Δεν άφηνε τη διαχείριση της τέχνης του στην τύχη. Η διαμάχη του με τη Warner το 1993 είχε μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα τις δημόσιες εμφανίσεις του με τη λέξη «σκλάβος» γραμμένη στο μάγουλό του ή την αντικατάσταση του ονόματός του με ένα σύμβολο που ούτε να προφέρει μπορούσε κανείς ούτε να γράψει – το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων λύθηκε οριστικά μόλις πριν από δύο χρόνια. Το ίδιο αυστηρός επίσης ήταν και με τις παράνομες ηχογραφήσεις των συναυλιών του. Σύμφωνα με ένα μύθο, κάποτε εμφανίστηκε εντελώς αναπάντεχα σε ένα συνοικιακό δισκάδικο στο Μανχάταν, αγόρασε όλες τις ερασιτεχνικές κυκλοφορίες που τον αφορούσαν κι έφυγε σαν κύριος.

Ο άνθρωπος που δεν έκλαιγε ποτέ. Η ταινία «Purple Rain», βασισμένη εν μέρει στη ζωή του ίδιου του Πρινς, παρουσίαζε τον πρωταγωνιστή The Kid να ταλαιπωρείται από έναν πατέρα βάναυσο και σκληρό. Ο μουσικός θα δήλωνε αργότερα ότι στην πραγματικότητα ο δικός του, μουσικός κι εκείνος της τζαζ, δεν ήταν και τόσο κακός. Σε μιαν άλλη περίπτωση ωστόσο διηγιόταν ότι κάποτε ο Πρινς Ρότζερς ο πρεσβύτερος (που έδωσε στον γιο του το δικό του όνομα) τον πέταξε έξω από το σπίτι, με αποτέλεσμα ο μικρός να κρυφτεί σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Εμεινε εκεί για δύο ώρες κλαίγοντας ασταμάτητα. Και από τότε, έλεγε, δεν δάκρυσε ποτέ ξανά.