Ολα όσα το Μαξίμου ονειρεύεται

^«Η κυβέρνηση δεν θα πέσει από τους βουλευτές της στη Βουλή λόγω μέτρων. Αν είναι να πέσει, ας πέσει με άλλον τρόπο». Μ’ αυτήν τη φράση κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος περιγράφει την απόφαση του Μεγάρου Μαξίμου να τραβήξει στα άκρα τη διαπραγμάτευση και να διατηρήσει τις κόκκινες γραμμές που έχει χαράξει στο τραπέζι της συζήτησης με τους δανειστές.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο παραδέχονται, αν και φροντίζουν να μην το εκδηλώνουν, πως η κυβέρνηση υφίσταται μεγάλη πολιτική πίεση. Η αξιολόγηση παραμένει ανοιχτή, τα χρονοδιαγράμματα έχουν χαλαρώσει και σε λίγο καιρό τα ταμειακά αποθέματα της χώρας θα εξαντληθούν. Η επανάληψη των διαπραγματεύσεων με το κουαρτέτο δεν δείχνει καμία διάθεση εκ μέρους των δανειστών να υποχωρήσουν ή να αποδεχθούν ασμένως τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης ενώ η πολιτική διαπραγμάτευση που συντελείται παραλλήλως από τον Αλέξη Τσίπρα δεν οδηγεί προσώρας πουθενά. Ολάντ, Μέρκελ, Γιούνκερ, Σουλτς περισσότερο ακούν και λιγότερο μιλούν.

Ο Τσίπρας όμως έχει πάρει τις αποφάσεις του. Πρακτικά η επιλογή του είναι να μην υποχωρήσει σε περικοπές κύριων συντάξεων, να διατηρήσει ένα αξιοπρεπές αφορολόγητο όχι κάτω από τα 9.100 ευρώ και να προστατεύσει την πρώτη κατοικία στους χειρισμούς για τα κόκκινα δάνεια. Αλλωστε γνωρίζει πως εάν υποκύψει σε κάποιο από αυτά θα έρθει αντιμέτωπος με το εσωτερικό του κόμματός του. Ο Ευκλείδης Τσκαλώτος στην προ Ουάσιγκτον φάση της διαπραγμάτευσης έβαλε στους δανειστές και προσωπικό βέτο για το αφορολόγητο. «Αν πέσει κάτω από τα 9.100 ευρώ εγώ θα πάω στο Μαξίμου και θα παραιτηθώ στον Τσίπρα. Μετά θα πάω στη Βουλή και θα καταψηφίσω» φέρεται να είπε, κοιτάζοντας επίμονα τη Βελκουλέσκου.

Ψίθυροι από το παρασκήνιο

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης για να φθάσει στην πολυπόθητη αξιολόγηση. Το μείγμα των μέτρων που θα ψηφιστούν. Το Μαξίμου φαίνεται πως έχει εξασφαλισμένη την στήριξη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ για τα 5,4 δισ. που περιλαμβάνει το πακέτο της συμφωνίας για την πρώτη αξιολόγηση. Ωστόσο η ψυχολογική υποστήριξη προς τους 153 της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει γίνει στη βάση του πακέτου που προτείνει η ελληνική πλευρά. Η επιμονή των δανειστών και πρωτίστως του ΔΝΤ να μειωθούν περαιτέρω οι επικουρικές, να απελευθερωθούν τα κόκκινα δάνεια και ενδεχομένως να μπει ψαλίδι και στους μισθούς του Δημοσίου προκαλεί ασφυκτικές πιέσεις στο πρωθυπουργικό επιτελείο που διαπιστώνει ότι ακόμη και οι σχετικά σιωπηλοί μέχρι χθες «53» έχουν αρχίσει να μιλούν και να υπαινίσσονται ότι είναι προτιμότερη η επανάσταση και μια ηρωική πτώση της κυβέρνησης από μια οπισθοχώρηση μπροστά στις αξιώσεις των δανειστών. Εξέλιξη που, αν μη τι άλλο, έχει προκαλέσει δυσφορία στους παροικούντες το 19 της Ηρώδου του Αττικού.

Εξ αυτού του λόγου σε όλες τις επικοινωνίες του με ξένους ηγέτες ή θεσμικούς παράγοντες της Ευρώπης ο Αλέξης Τσίπρας επαναλαμβάνει: «Η Ελλάδα είναι μία κυρίαρχη χώρα και έχει το δικαίωμα να αποφασίζει με ποιον τρόπο θα πιάσει τους στόχους του προγράμματος και πώς θα προφυλάξει τους πιο αδύναμους, επιλέγοντας το πώς θα κατανείμει τα βάρη». Κοινώς ο Πρωθυπουργός στέκεται στην υλοποίηση του 1%+1%+1% και αντιστέκεται στις υποδείξεις των έξω για το περιεχόμενό τους.

Διελκυστίνδα με τους δανειστές

Ομως το 2016 δεν είναι 2015. Ο Αλέξης Τσίπρας την προηγούμενη χρονιά έκανε χρήση και των δύο ισχυρών χαρτιών που είχε στα χέρια του. Μέσα σε δυόμισι μήνες διενήργησε δημοψήφισμα και εκλογές. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει. «Δεν έχουμε το δικαίωμα να ξαναφθάσουμε εκεί. Ο λαός δεν θα μας συγχωρήσει. Δεν μπορούμε να ξανατραβήξουμε τον κόσμο σε παραβάν» επισημαίνει προς «ΤΑ ΝΕΑ» ανώτερος κυβερνητικός παράγοντας επισημαίνοντας ότι αυτήν τη στιγμή ο σχεδιασμός περιορίζεται σε μια σκληρή διαπραγμάτευση με στόχο η κυβέρνηση να περάσει χωρίς απώλειες τον κάβο της πρώτης αξιολόγησης. Αυτό επί της ουσίας μεταφράζεται στο ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει σημαντικές παραχωρήσεις παρά μόνο σε παραμετρικά στοιχεία, περιμένοντας να δει μέχρι ποίου σημείου είναι οι δανειστές έτοιμοι να τραβήξουν το σκοινί.

Το Μαξίμου ποντάρει στην απροθυμία των ευρωπαίων εταίρων να βιώσουν ένα ακόμη εφιαλτικό καλοκαίρι με επίκεντρο την ελληνική κρίση. Ποντάρει στη συμπάθεια των Σοσιαλιστών προς τον Τσίπρα και στη συγκαταβατικότητα με την οποία η Μέρκελ αντιμετωπίζει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης ποντάρει στην εκκρεμότητα που συνδέεται με τις αποφάσεις των Βρετανών εκτιμώντας πως η Ευρώπη δεν θα αντέξει να έρθει ταυτόχρονα αντιμέτωπη με δύο απειλές όπως το Brexit και το Grexit. Και φυσικά ποντάρει στις εξελίξεις στην κρίση του Προσφυγικού. Οχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα πρόβλημα που λούζεται ολόκληρη η Ευρώπη, αλλά κυρίως γιατί έχει συνειδητοποιήσει πως οι εταίροι μας δεν θέλουν να φανταστούν πώς θα γινόταν η διαχείριση του Προσφυγικού από μια δεξιά κυβέρνηση και όχι από μια αριστερή που προτάσσει θέματα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς στην προσέγγισή του. Επίσης ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει ότι στο τέλος θα πάρει αυτό που θέλει. Δηλαδή τη δόση των 5,7 δισ. και μία δέσμευση για το ελληνικό χρέος απολύτως απαραίτητη για να μπει σε αναπτυξιακή τροχιά η ελληνική οικονομία. Με τη διαφορά πως αυτό το τέλος δεν έχει σαφή χρονικό ορίζοντα.