Στενές επαφές επί Γης

«Ο εκλεκτός της νύχτας»: Υπάρχουν ταινίες επιστημονικής φαντασίας που μας ταξιδεύουν έτη φωτός μακριά από τη στρατόσφαιρα, σ’ ένα μέλλον θεαματικών τεχνολογικών επιτευγμάτων και διαστημικών ταξιδιών. Υπάρχουν όμως κι εκείνες που αρνούνται το Διάστημα και μένουν Εδώ. Επιμένουν δηλαδή, με άρμα το επιστημονικό τους στοιχείο, να μας ταξιδεύουν σ’ εκείνη τη μυθική εποχή που δεν πρόλαβε να γνωρίσει ούτε επιστήμη, ούτε διαλεκτική, με τις έννοιες της ηθικής και της λογικής να παραμένουν ακόμα μέρη μιας αδιαίρετης Ολότητας. Συνήθως, διακατέχονται από ένα αόριστο θρησκευτικό συναίσθημα: Εκεί, το άγνωστο πλάσμα που μας επισκέπτεται από το Διάστημα είναι ουσιαστικά ανομάτιστο και ιδεατό. Με άλλα λόγια, ο εξωγήινος, είτε είναι ο «Ε.Τ.» του Σπίλμπεργκ, είτε ο Σούπερμαν, είτε ο «Αδελφός από έναν άλλο πλανήτη» (για να θυμηθούμε και τον Τζον Σέιλς), δεν είναι παρά ένας μεταφορέας στον οποίο κομίζουμε το ιδεατό μας σώμα.

Στον υπέροχο «Εκλεκτό της νύχτας» του Τζεφ Νίκολς (ας το ξαναγράψουμε: από τα σημαντικότερα ονόματα της σύγχρονης αμερικανικής κινηματογραφίας) ένας πατέρας προσπαθεί να προστατέψει τον γιο του από μια ομάδα θρησκόληπτων αλλά και από τους αστυνομικούς που τον καταδιώκουν για την απαγωγή του μικρού παιδιού, που μοιάζει να υποφέρει από εξωκοσμικά «χαρίσματα». Η δε έντονη λάμψη που πηγάζει από τα μάτια του προκαλεί αμηχανία και πόνο – σωματικό στο ίδιο και συναισθηματικό στον πατέρα του (κομβικό σημείο εδώ, η σύγκρουση πατρότητας και πίστης).

Είναι όμως η καταδίωξή τους, αγωνιώδης και συνεχής, που αποτελεί τον κύριο όγκο ενός δράματος on-the-road, γεγονός που τοποθετεί το «Midnight Special» (ο αυθεντικός τίτλος παραπέμπει στα μεταμεσονύκτια προγράμματα προβολών «δεύτερων» ταινιών) στην εντελώς ξεχωριστή κατηγορία των διαστρικών road movies όπου συναντάμε και τις μεγαλύτερες επιρροές του: Από τη μια, οι θρυλικές «Στενές επαφές τρίτου τύπου» του Σπίλμπεργκ, και από την άλλη, ο ξεχασμένος, αλλά βαθιά ουμανιστής «Starman» του Τζον Κάρπεντερ. Στη μέση ο Νίκολς, που γραπώνει αυτά τα δυο νήματα, οδηγώντας τα σε ένα φινάλε που θεμελιώνεται στον κοινό τους τόπο, αυτόν της κοσμικής ελπίδας. Ή, έστω, της αληθοφανούς αυταπάτης μας. Που αναζητούμε πότε στ’ αστέρια και πότε στο Μεγάλο Σινεμά.

«Το βιβλίο της ζούγκλας»: Από τις καλύτερες μεταφορές της ιστορίας του Μόγλη. Ο πιτσιρικάς Νιλ Σέτι συνυπάρχει εντυπωσιακά με τα κυρίως ψηφιακά πλάσματα του ζωικού βασιλείου ενώ το θεματικό μοτίβο της αποδοχής υπογραμμίζεται με ντισνεϊκού τύπου τρυφερότητα από τον Τζον Φάβρο στην κορυφαία του στιγμή. Εξαίσια και η ελληνική βερσιόν (στην αυθεντική ακούγονται οι φωνές των Σκάρλετ Τζοχάνσον, Ιντρις Ελμπα, Μπιλ Μάρεϊ, Μπεν Κίνγκσλεϊ και Κρίστοφερ Γουόκεν).

«Ο βασιλιάς μου»: Η καλύτερη ταινία της Μαϊγουέν είναι ένα άμεσο (χάρη στους πρωταγωνιστές Βενσάν Κασέλ και Εμανουέλ Μπερκό) ερωτικό δράμα που παρακολουθεί τη θυελλώδη σχέση των χαρακτήρων του, δίχως να μοιράζει εύκολες απαντήσεις. Περισσότερο απ’ όλα, ο «Βασιλιάς» αυτός μοιάζει να παρατηρεί, με μια κάποια σιωπηλή κατανόηση, τη διαπροσωπική παθογένεια, αντιπαραθέτοντας το ελαφρύ χιούμορ με την απόγνωση.

«Ερωτας δίχως αύριο»: Στη Δανία των 60s νεαρός ακτιβιστής ενδύεται όλους τους ρόλους της εποχής (ποιητής, συγγραφέας, ναρκομανής χίπης, ροκ τραγουδιστής) προκειμένου να κατακτήσει μια κοπέλα ελευθέρων ηθών. Εντυπωσιακή σινεμασκόπ φωτογραφία, συνδυασμένη με νοσταλγία και ρομαντισμό σε ένα δράμα που σε κερδίζει στα σημεία. Πλήρως άστοχη όμως η «αθηναϊκή» σεκάνς. Από τον σκηνοθέτη του «Μπουένος Αϊρες, σ’ αγαπώ».

«Τα 13 λεπτά που δεν άλλαξαν την Ιστορία»: Στη νέα ταινία του Ολιβιερ Χιρσμπίγκελ (που επιστρέφει σε γνωστά λημέρια μετά τις αποτυχημένες προσπάθειές του στο Χόλιγουντ) παρακολουθούμε την ιστορία του Γιοργκ Εσλερ, ο οποίος στις 8 Νοεμβρίου 1939 αποπειράθηκε ανεπιτυχώς να δολοφονήσει τον Αδόλφο Χίτλερ. Ο σκηνοθέτης όμως μοιάζει να βρίσκεται μακριά από τις οξυδερκείς παρατηρήσεις της «Πτώσης»: σπάνια ο αισθητικός ρεαλισμός συναντά την αλήθεια των ηρώων του.

Τίποτα δεν θυμίζει τον «Ψεύτη ήλιο» στο… σίκουελ που υπογράφει (ξανά) ο Νικίτα Μιχαλκόφ με τίτλο «Ψεύτης ήλιος 2: Η μεγάλη έξοδος», μια πολεμική υπερπαραγωγή 55 εκατομμυρίων δολαρίων με σταλινικό έρεισμα που συναγωνίζεται το Χόλιγουντ στα χειρότερά του. (Βαθµοί: 3) Στο «Ζήσε με ρυθμό» μια παρέα νεαρών χορευτών διεκδικεί τη διάκριση σε μια σχολή χορού της Νέας Υόρκης. Ολα τα κλισέ μαζί – αυτά που οι φίλοι των συγκεκριμένων φιλμ περιμένουν – σε μια αλλοπρόσαλλη συσκευασία. (Βαθµοί: 3) Οι νεαροί σκηνοθέτες της ελληνικής περιπέτειας «Short fuse» φιλμάρουν κοφτά τις κασκάντες και τις σκηνές δράσης, μπολιάζοντας τις σειρές «Crank» και «Saw» σε ένα φιλμ που ελάχιστα δείχνει να ενδιαφέρεται για όλα τα υπόλοιπα. Οταν ο προϋπολογισμός δεν βοηθά, χρειάζεσαι τουλάχιστον μια πρωτότυπη ιδέα. (Βαθµοί: 3) Η ζέστη και η έλλειψη νερού διαταράσσουν τις ανθρώπινες ισορροπίες σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο στην ταινία «Καύσωνας» της Τζόις Νασαουάτι, ενώ ο Γιώργος Γκικαπέππας στο «Silent» διερευνά τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας µέσα από την ιστορία µιας σοπράνο που «χάνει» τη φωνή της – τα αίτια ψυχολογικά.

Δυστυχώς, οι ταινίες προγραµµατίστηκαν την τελευταία στιγµή (δεν έγιναν δηµοσιογραφικές προβολές) ενώ λόγω της προσεχούς απεργίας κατέστη αδύνατο να παρακολουθήσουµε τις ταινίες «Ροβινσώνας Κρούσος» και «Ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Χίτλερ», για τις οποίες θα µιλήσουµε στο instaNEA.