«Η κυβέρνηση ξέχασε κάθε δέσμευσή της»

«Η σημερινή κυβέρνηση ή πάσχει από Αλτσχάιμερ ή έχει πάρει διαζύγιο με την αλήθεια» τονίζει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο οποίος παράλληλα υποστηρίζει ότι οι κομματικές αγκυλώσεις και η έντονη παραταξιοποίηση φέρνουν στην επιφάνεια το «κακό πρόσωπο» του συνδικαλισμού και θολώνουν τη γνήσια, αγωνιστική και δημιουργική συνεισφορά του. Ο ίδιος, αναφερόμενος στο νέο Ασφαλιστικό ενάντια στο οποίο η ΓΣΕΕ προετοιμάζει 48ωρη πανεργατική απεργία, επισημαίνει ότι με «ψιλικατζίδικες» πρακτικές η κυβέρνηση «το μόνο που καταφέρνει είναι να εξαθλιώνει τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους και να υποθηκεύει το μέλλον των νέων γενεών».

Η κυβέρνηση σχεδιάζει να καταθέσει το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό. Ποια είναι η εκτίμησή σας; Πώς θα αντιδράσετε;
Η κυβέρνηση καταθέτει ένα νομοσχέδιο που καταστρέφει τη δημόσια, κοινωνική, καθολική και διανεμητική ασφάλιση. Δυστυχώς βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. Βλέπει το υποσύστημα που είναι το Ασφαλιστικό και αρνείται να δει το σύστημα που είναι η εργασία. Με «ψιλικατζίδικες» πρακτικές το μόνο που καταφέρνει είναι να εξαθλιώνει τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους και να υποθηκεύει το μέλλον των νέων γενεών. Σ’ αυτό έχει επιδείξει τρομερή ικανότητα, καθώς διαχειρίζεται τον πολιτικό χρόνο και την οιονεί – όπως εκτιμά – εκλογική της πελατεία. Εχουμε ήδη λάβει απόφαση για 48ωρη γενική απεργία, τον ακριβή χρόνο της οποίας θα καθορίσει η Εκτελεστική Επιτροπή της Συνομοσπονδίας, εάν και όταν εγκαταλειφθούν οι θεατρικές δραματοποιήσεις της «ηρωικής διαπραγμάτευσης» και παρουσιαστεί σχέδιο και χρονοδιάγραμμα. 

Ο συνδικαλισμός έχει απαξιωθεί. Οι εργαζόμενοι – παρά τα σοβαρά προβλήματα λόγω Μνημονίων – δεν ακολουθούν τα εργατικά συνδικάτα. Πού το αποδίδετε;
Δεν είμαι εκείνος που θα αρνηθεί τις εγγενείς αδυναμίες των συνδικάτων (κομματισμός, έντονη παραταξιοποίηση, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις κ.λπ.). Ολα αυτά έχουν επηρεάσει τη συνδικαλιστική πυκνότητα. Υπάρχει όμως και μια πρακτική από την πλευρά των κυβερνήσεων, να θέλουν να παρουσιάζουν τα συνδικάτα ως εκείνα που συμμετέχουν στις πολιτικές αποφάσεις. Αυτό είναι το λάθος που πρέπει να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι. Τα συνδικάτα σε καμία περίπτωση δεν συγκυβερνούν. Ο,τι μπορεί να κερδηθεί ή, για να μιλάμε σωστότερα, να αποφευχθεί στην παρούσα φάση, μπορεί να γίνει μόνο μέσα από συλλογικές δράσεις. Ποτέ κανείς μόνος δεν μπόρεσε να κερδίσει όσα κέρδισαν όλοι μαζί. Τα συνδικάτα πάλεψαν και παλεύουν για την αφύπνιση της κοινωνίας, ώστε αυτή η κοινωνία να ζητήσει και να επιδιώξει πολιτικές λύσεις. Σημειώστε πάντως ότι στη χώρα μας, παρά το ότι δεν υπάρχουν μεγάλες επιχειρηματικές μονάδες και το 92% των επιχειρήσεων απασχολεί λιγότερο από 9 εργαζομένους, γεγονός που καθιστά τη συνδικαλιστική δράση «πολυτέλεια», η συνδικαλιστική συμμετοχή υπερβαίνει κατά πολύ τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Σας κατηγορούν για κομματικό συνδικαλισμό…
Ποιοι; Εκείνοι που ξέχασαν εν μια νυκτί όλα όσα έλεγαν προεκλογικά; Εκείνοι που θα έσκιζαν τα Μνημόνια έξω από τη Βουλή; Για μένα, όπως και για κάθε συνδικαλιστή που σέβεται τον εαυτό του, σημαντική είναι μόνο η κρίση των εργαζομένων. Μόνο σ’ αυτούς είμαι υπόλογος και απολογούμενος. Και θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί ακόμα μία φορά με εμπιστεύτηκαν να βρίσκομαι στο τιμόνι της ΓΣΕΕ. Αυτή τη θέση θέλω να τιμήσω και καμία άλλη. Η κριτική από οποιαδήποτε κυβέρνηση ή κομματική νομενκλατούρα δεν με αφορά. Αν και το ζήτημα δεν αφορά το πρόσωπο, καθώς στα συνδικάτα συμμετέχουν αναλογικά όλοι και ως εκ τούτου καλό είναι να μη μετατίθενται αλλά να αναλαμβάνονται από όλους οι ευθύνες, να υπενθυμίσω σε όλους τους όψιμους πλέον «αυτόνομους» την προσωπική μου διαδρομή, η οποία ήταν σε διαρκή σύγκρουση με οποιαδήποτε κομματική χειραγώγηση. 

Ποιες είναι οι ευθύνες στον αποσυνδικαλισμό των ίδιων των συνδικαλιστών;
Αλάνθαστος δεν είναι κανείς και σίγουρα έχουν γίνει πολλά και σοβαρά λάθη. Θα επαναλάβω όμως ότι η πραγματική εικόνα είναι αυτή που βλέπουν στους χώρους εργασίας οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Εκεί που καθημερινά οι συνδικαλιστές δίνουν τον δικό τους αγώνα μαζί με τους εργαζομένους, που διώκονται για τη συνδικαλιστική τους δράση, που παλεύουν καθημερινά για να διασώσουν θέσεις εργασίας. Δίνουν μάχες σκληρές κάτω από αντίξοες συνθήκες, μάχες που πολλές φορές κερδίζονται χωρίς να δημοσιοποιούνται. Ομως, η γραφειοκρατία, οι κομματικές αγκυλώσεις και η έντονη παραταξιοποίηση φέρνουν στην επιφάνεια το «κακό πρόσωπο» του συνδικαλισμού και θολώνουν τη γνήσια, αγωνιστική και δημιουργική συνεισφορά του.

Τα νέα μέτρα;
Ποια από όλα; Οι περικοπές, ο φορολογικός Αρμαγεδδών, οι θεσμικές απορρυθμίσεις; Ο,τι κάνει – και αυτή η κυβέρνηση – είναι άνισο, άδικο και αναποτελεσματικό. Παρά και ενάντια σε ό,τι έλεγε και ό,τι έταζε. Κρίμα γιατί οι αδύναμοι αυτής της χώρας είχαν εναποθέσει ελπίδες.

Η άποψή σας για τη σημερινή κυβέρνηση;
Η σημερινή κυβέρνηση ή πάσχει από Αλτσχάιμερ ή έχει πάρει διαζύγιο με την αλήθεια. Κατηγορεί οποιονδήποτε της αντιστέκεται και δημιουργεί φανταστικούς εχθρούς. Κατηγορεί με κάθε τρόπο και τη ΓΣΕΕ και τον λόγο όλοι μπορούμε να τον φανταστούμε. Ξέχασε ή εγκατέλειψε κάθε δέσμευσή της. Σας θυμίζω: κατάργηση των Μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο, επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έγιναν, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν έκανε. Αντί αυτών εφαρμόζει νέα σκληρά και επώδυνα μέτρα και συνδιαλέγεται μόνο με τους εργοδότες. Με τη μέχρι τώρα πολιτική της και την αυταρχική πρακτική της, μόνο κυβέρνηση της Αριστεράς δεν μπορεί κανένας να τη χαρακτηρίσει. 

Βλέπετε έξοδο από το τούνελ της οικονομίας;
Η κυβέρνηση αλλάζει καθημερινά θέσεις και διοχετεύει, διά της μεθόδου των διαρροών, διάφορες πληροφορίες που ο καθένας πρέπει να φιλτράρει για να βγάλει συμπεράσματα. Φοβάμαι μήπως αντιμετωπίζεται θεατρικά η όλη διαπραγμάτευση και οδηγηθούμε στα γεγονότα του περσινού καλοκαιριού. Η χώρα βρίσκεται ακόμα μια φορά στο χείλος του γκρεμού και οι χαμένοι, αυτοί που πληρώνουν το τίμημα των αδιέξοδων πολιτικών, είναι οι άνθρωποι του μόχθου. Νομίζω ότι οι εξελίξεις δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

«Τραγική η κατάσταση στην αγορά εργασίας»

Η κατάσταση σήμερα στην αγορά εργασίας;
Τα ποσοστά της ανεργίας, της μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, των ατομικών συμβάσεων, της φτώχειας και της εξαθλίωσης φανερώνουν την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία. Κάθε μέρα έχουμε και ένα λουκέτο σε μια επιχείρηση και εκατοντάδες ανέργους στον δρόμο. Πρόσφατο γεγονός το λουκέτο στην Ηλεκτρονική Αθηνών. Τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ηδη χιλιάδες νέοι με πτυχία, που οι οικογένειές τους επένδυσαν στη μόρφωσή τους, έφυγαν για το εξωτερικό. Οχι για να φτιάξουν καριέρες, αλλά για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Οι εργαζόμενοι ζουν με πενιχρούς μισθούς κάτω από έντονη ανασφάλεια και οι άνεργοι μέσα στην απαισιοδοξία, αφού μία θέση εργασίας φαντάζει πλέον ως τζάκποτ. Η απορρύθμιση των θεσμών (συλλογικές συμβάσεις, ελεγκτικοί μηχανισμοί κ.λπ.) οδηγεί σε αποθέωση του διευθυντικού δικαιώματος, δηλαδή της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, σε βαθμό που λόγω του φόβου της απόλυσης πολλές φορές συναινούν και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στις παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας.