Εξάρες

Δύο άντρες, μια καλή ζαριά, λίγη τύχη κι άλλη τόση γνώση μαζί με την απαραίτητη μαγκιά συνθέτουν την εικόνα για μια παρτίδα τάβλι. Ενα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, ο Φώντας και ο Κόλιας, οι δύο ήρωες στο «Τάβλι» του Δημήτρη Κεχαΐδη περνούν την ώρα τους καταστρώνοντας σχέδια με έναν και μόνον στόχο: να πιάσουν την καλή.

Ο Νίκος Κουρής και ο Μάκης Παπαδημητρίου επανέρχονται στη σκηνή του θεάτρου Μουσούρη, δύο χρόνια μετά την πρώτη επιτυχία της παράστασης (Οδού Κυκλάδων, Απρίλιος 2014), φωτίζοντας εκ νέου το κλασικό πλέον θεατρικό. Μέσα σε ένα ενδιαφέρον και λειτουργικό σκηνικό (Γιώργος Γαβαλάς), που επιτρέπει μια πιο διεισδυτική προσέγγιση στο έργο, μετατρέπουν την αυλή σε μια τσιμεντένια αλάνα. Εκεί στήνουν την παρτίδα τους. Ακούμε τα ζάρια και τα πούλια, αλλά δεν βλέπουμε το τάβλι. Το παιχνίδι έχει ήδη ξεκινήσει και το τάβλι έχει μετατραπεί σε ιδέα.

Εκ των σημαντικοτέρων νεοελλήνων θεατρικών συγγραφέων, ο Δημήτρης Κεχαΐδης (1933-2005) γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στον Βόλο και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει Νομικά. Στα γράμματα εμφανίστηκε στο τέλος της δεκαετίας του ’50: τα πρώτα του θεατρικά, δύο μονόπρακτα («Μακρινό λυπητερό ταξίδι» και «Παιχνίδια στην αλυκές») πρωτοπαρουσίασε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης το 1957 – όπως και τα υπόλοιπα, εκτός από το τελευταίο («Με δύναμη από την Κηφισιά», 1995) που έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων από τον Λευτέρη Βογιατζή. Αλλοτε μόνος και άλλοτε με τη σύντροφό του Ελένη Χαβιαρά, ο Κεχαΐδης επιβεβαιώνει τη διαχρονικότητα των σκέψεων και των κειμένων του.

ΤΟ ΕΡΓΟ. «Το τάβλι» γράφτηκε σχεδόν 45 χρόνια πριν (1972) και αμέσως το περιέλαβε στο ρεπερτόριό του ο Κουν. Στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης τους δύο ρόλους έπαιζαν ο Νικήτας Τσακίρογλου (Φώντας) και ο Γιάννης Μόρτζος (Κόλιας).

Οξυδέρκεια, ακρίβεια και ποίηση εμπεριέχει ο λόγος του Κεχαΐδη στο «Τάβλι» – στοιχεία που χαρακτηρίζουν το σύνολο της δημιουργίας του. Ολη η νοοτροπία του σύγχρονου, μεταπολεμικού Ελληνα βρίσκεται πίσω από τις διαλεγμένες μία μία λέξεις που βγαίνουν από το στόμα των δύο ηρώων/αντιηρώων, καθώς πολύ γρήγορα, σχεδόν από την αρχή του έργου, σκιαγραφούνται οι διαφορετικοί χαρακτήρες τους.

Ο Φώντας και ο Κόλιας, φίλοι και συγγενείς (ο δεύτερος έχει παντρευτεί την αδελφή του πρώτου), κουβαλούν πάνω τους κομμάτια από μια κοινωνία που διαλύθηκε και τώρα προσπαθεί να επανασυνδεθεί. Την ίδια ώρα, στην αυλή κάνει πολλή ζέστη. Δύο γυναίκες που δεν βλέπουμε ποτέ και για τις οποίες μιλάνε διαρκώς, κι ένας τρίτος άνδρας – ο πλούσιος και επιτυχημένος άσχημος μεσήλικος (τον οποίο επίσης δεν βλέπουμε), που «απειλεί» και τον οποίο θέλουν να εκμεταλλευτούν.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου ερμηνεύει τον Φώντα, έναν άνθρωπο της πιάτσας. Ο Νίκος Κουρής είναι ο Κόλιας, λαχειοπώλης, πρώην αντιστασιακός. Η κομπίνα («να φέρουμε μαύρους από την Αφρική») αποβλέπει στην οικονομική και κοινωνική τους αναβάθμιση.  

Οι δύο ηθοποιοί έστησαν μια ξεκάθαρη παράσταση, σαφή και ειλικρινή, κρατώντας ζωντανή την ουσία του έργου. Απέφυγαν τις υπερβολές, κάθε σύνδεση με τη σημερινή πραγματικότητα, οποιαδήποτε εύκολη λύση. Ακολούθησαν το κείμενο και έδωσαν με το ταλέντο τους πνοή σε δύο χαρακτήρες που παραμένουν αναλλοίωτοι. Με τρόπο λιτό και κοφτό τόνισαν τις διαφορές τους, ενώ μπόλιασαν σκηνοθετικά την παράσταση με αλάτι και ζάχαρη…

Ούτε λίγο ούτε πολύ, έφεραν εξάρες στη σκηνή.

Σκηνοθεσία:
Νίκος Κουρής, Μάκης Παπαδημητρίου
Σκηνικά – κοστούμια:
Γιώργος Γαβαλάς
Μουσική:
Μίνως Μάτσας
Παίζουν:
Νίκος Κουρής, Μάκης Παπαδημητρίου
Πού:
Στο θέατρο Μουσούρη (Πλατεία Καρύτση, τηλ. 210-3310.936) έως τις 24 Απριλίου.