Ο εχθρός εντός των πυλών

^«Ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο;»

Το αγωνιώδες ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή υπεβλήθη το 1963 μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη· δεν έχει ακόμη απαντηθεί!

Οι παρακρατικοί, οι άνθρωποι του παρασκηνίου, οι «σκιές» που ακολουθούν ηγέτες, πολιτικούς και όχι μόνο, σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτοί που κινούν τα νήματα και που αποφασίζουν για σοβαρά θέματα, σχεδόν ερήμην, του άρχοντά τους. Και για να μη μακρηγορούμε με σχοινοτενείς προλόγους που ίσως να αποπροσανατολίζουν, να μπούμε στο κυρίως θέμα: «Είναι πολύ οργανωμένοι. Σαν να έχουν στρατιωτική πειθαρχία. Εχουν δύο – τρεις αρχηγούς που τους καθοδηγούν. Δεν περιμένουν καν να τελειώσουμε την προπόνηση. Ολοι κάνουν ησυχία και ο επικεφαλής μιλάει. Εμείς περιμένουμε, όλοι είμαστε σιωπηλοί και ο επικεφαλής τους αρχίζει να μιλάει. Λέω μιλάει, γιατί μερικές φορές μπορεί να γίνει πολύ επιθετικός. Διαλέγουν άτομα και απλά εύχεσαι να έχεις κάνει αρκετά για να μη σε κοιτάξουν. Ευτυχώς μέχρι στιγμής δεν με έχουν διαλέξει. Ο αρχηγός μας μπορεί να μιλήσει εκ μέρους των παικτών, αν του ζητηθεί. Κανείς δεν μιλάει αν δεν του ζητηθεί».

Είναι απόσπασμα από τη συνέντευξη – ποταμό του Λουκ Στιλ στην «Daily Mail», στην οποία τι λέει ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού, ότι οπαδοί είναι αυτοί που έχουν το γενικό πρόσταγμα στα αποδυτήρια των Πρασίνων! Κι αν, όπως διατείνεται ο Αγγλος, οι παίκτες περιμένουν με τρόμο τις «επισκέψεις» των αξιωματούχων του πράσινου στρατού, σκεφτείτε τι γίνεται με τους επικεφαλής της διοίκησης. Το πρόβλημα στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό είναι βαθύ. Ο πρόεδρός του, καλλιεργημένος, με αστική παιδεία και μόρφωση, με έμφυτη ευγένεια και πραότητα, δεν συνάδει επ’ ουδενί λόγω με τα γηπεδικά δρώμενα. Ενεπλάκη σε έναν κόσμο που δεν του ταίριαζε! Κι αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής διερωτώμενος «ποιος επιτέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο;» βρήκε χρόνια μετά την άκρη να περιορίσει τη δράση του παρακρατικού μηχανισμού, ο πράσινος ηγέτης δεν δείχνει να έχει τα προσόντα εκείνα που θα τον οδηγήσουν στο να καθαρίσει η ήρα από το στάρι. Και έτσι ο Παναθηναϊκός σε μια κρίσιμη περίοδο για το ελληνικό ποδόσφαιρο δείχνει εγκλωβισμένος στις προσταγές του όχλου· μακριά από τις εξελίξεις (η Πολιτεία συνδιαλέγεται με τους ισχυρούς άνδρες του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ), παρακολουθεί με διόπτρες μεγάλων αποστάσεων τα τεκταινόμενα, εκτίθεται ανακοινώνοντας τη στήριξή του – ηθική και νομική – σε οπαδούς ταραξίες και λαμβάνει αποφάσεις υπό το κράτος του τρόμου της οπαδικής εισβολής.

Ο Αναστασίου εκδιώχθηκε παρά τη θέληση του προέδρου. «Με στρίμωξαν» θα παραδεχθεί στο περιβάλλον του. Η Θύρα 13 έκλεισε από την κυβέρνηση και παρά τη θετική προσέγγιση επί του θέματος από την πράσινη διοίκηση, επισήμως κηρύχτηκε «ανένδοτος» εναντίον του Κοντονή.

Κι ενώ (όπως δείχνουν οι εξελίξεις) κάτι πάει να αλλάξει στο ποδόσφαιρο, κι ενώ οι άλλοι παρελαύνουν σε λεωφόρους αλλαγών, ο Παναθηναϊκός παραμένει περιδεής εντός χαρακωμάτων μη γνωρίζοντας τελικά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός του!