Πάμε σινεμά

Τρυφερό
«Η δεύτερη μάνα»: «Πού είναι η μητέρα μου;» ρωτά ο μικρός Φαμπίνο τη Βαλ, την οικονόμο του σπιτιού, που έχει αναλάβει λίγο – πολύ τη φροντίδα του. «Στη δουλειά» του απαντά, θλιμμένη και η ίδια που αναγκάστηκε να «εγκαταλείψει» το δικό της παιδί για να ζήσει και να εργαστεί στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ώστε να του προσφέρει μια καλύτερη ζωή. Δεκατρία χρόνια αργότερα, η Τζέσικα φτάνει στην ίδια πόλη, αποφασισμένη να αναζητήσει στέγη και εργασία. «Είμαι γυναίκα, είμαι Βραζιλιάνα, είμαι μια μητέρα που προσπαθεί να κάνει σινεμά για αυτά που πιστεύει» δηλώνει η σκηνοθέτιδα Αννα Μουιλαέρτ, η οποία ολοκληρώνει μια κάπως δύσκαμπτη αφηγηματικά δραματική κομεντί (οι νεκροί χρόνοι δημιουργούν μεν μια ατμόσφαιρα, ταλαιπωρούν όμως και τις πολιτικές σημάνσεις που γίνονται φανερές από το πρώτο ημίωρο) που λειτουργεί εν τέλει χάρη στις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστριών (Ρεγκίνα Κάσε και Καμίλα Μαντρίλα) και στο αδιόρατο χιούμορ που κρύβεται ανάμεσα στις διαπροσωπικές τους συγκρούσεις. 
Βαθμοί: 6

Λουστραρισμένος Λόρκα
«Ματωμένος γάμος»: Το 1928, στο Νιχάρ της Ισπανίας, ένας νεαρός άνδρας βρίσκεται δολοφονημένος μετά την απόπειρά του να κλέψει ένα κορίτσι την ημέρα του γάμου του. Λίγο αργότερα αποκαλύπτεται πως ο φονιάς ήταν ο ξάδελφός του. Το έγκλημα αυτό θα αποτελέσει την έμπνευση για τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα που θα γράψει το πιο φημισμένο του έργο, τον «Ματωμένο Γάμο», έργο βαθιά ποτισμένο με τη μουσική και γενικότερα την πολιτιστική κουλτούρα της αγροτικής Ισπανίας. Η νέα αυτή μεταφορά όμως που σκηνοθέτησε η Πάουλα Ορτίθ υποβιβάζει αυτή την κουλτούρα στο επίπεδο της φετιχιστικής, λουστραρισμένης φαντασίωσης: τα πάντα δείχνουν φωτογενή και φιγουράτα, βουτηγμένα σε μια καλλιέπεια που αφήνει πίσω της τόσο τον Λόρκα όσο κι εμάς.
Βαθμοί: 4

Freak show
«Ατακτος παππούς»: «Είσαι τόσο γκέι» λέει ο Ρόμπερτ ντε Νίρο στον αφροαμερικανό και καρτουνίστικα «κουνιστό» Μπράντον Μίκαλ Σμιθ που συμπληρώνει σαρκαστικά «είμαι και μαύρος», μόνο και μόνο για να εισπράξει την εξής αποστομωτική απάντηση: «Και αυτό αστείο είναι». Ορίστε το εύρος αυτής της φρικτής κωμωδίας που σαρκάζει, δήθεν, τους περιορισμούς του πολιτικώς ορθού χιούμορ αναπαράγοντας με τον πιο βαριεστημένο τρόπο κάθε φιλμικό στερεότυπο. Στ’ αλήθεια, ο «Ατακτος παππούς» δεν είναι καν ταινία. Είναι ένα freak show όπου το κεντρικό «τέρας» είναι ο ίδιος ο Ντε Νίρο. Για την ιστορία, ο σπουδαίος ηθοποιός εδώ ενσαρκώνει τον παππού του Ζακ Εφρον που αποφασίζει να τον «ξεπετάξει» μέσω ενός road-trip μυητικού χαρακτήρα. Βγήκα από την αίθουσα με κατάθλιψη.
Βαθμοί: 0

Δυστυχώς, ανώφελο
«Ουτοπία 1961»: Οι προθέσεις, ευγενείς. Αλλωστε ο σκληρός αγώνας των μεταλλωρύχων του Λαυρίου, που το 1961 κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρόμενοι για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, μα και τη σκληρή αστυνόμευση από διεφθαρμένους παρακρατικούς, αποτελεί πάνω απ’ όλα μια μεγάλη κληρονομιά. Τι να το κάνεις όμως αυτό, όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια φάλτσα ταινία, κινηματογραφημένη δίχως φροντίδα, ερμηνευμένη με ανυπόφορο θεατρικό στόμφο και απομακρυσμένη από οτιδήποτε θα μπορούσε να παραπέμψει σε κάτι το υπαρκτό – άρα και πραγματοποιήσιμο;
Βαθμοί: 2
Ξαναβλέποντας 
το Face Off
«Criminal»: Ο επικεφαλής της CIA στο Λονδίνο επιστρατεύει εκκεντρικό νευροχειρουργό και μαζί εμφυτεύουν το DNA νεκρού πράκτορα στις εγκεφαλικές συνάψεις ενός επικίνδυνου κακοποιού. Περισσότερα γι’ αυτό το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας με τους Κέβιν Κόστνερ, Γκάρι Ολντμαν, Ράιαν Ρέινολντς και Τόμι Λι Τζόουνς στο instaNEA.