Καρέκλα μου, ζωή μου

Φίλε αναγνώστη. Σε καθημερινή βάση τα (οπαδικά ή φερόμενα ως αντικειμενικά) αθλητικά ΜΜΕ σε βομβαρδίζουν με τις συνέπειες ενός Grexit από το ποδόσφαιρο και ποιος θα ωφεληθεί ή θα ζημιωθεί περισσότερο. Σίγουρα όχι η δική σου τσέπη, ίσως όμως η αγνή αθλητική ψυχή σου να έχει ήδη βιαστεί. Επιχειρούν να επηρεάσουν τη σκέψη και την άποψή σου (πολλές φορές και τη νοημοσύνη σου) για το ποιος θα ευθύνεται στην περίπτωση που αποφασίσουν την έξωση από τις διεθνείς διοργανώσεις εκείνοι που φρόντισαν για τον δικό τους εξαγνισμό (FIFA και UEFA), όμως δεν τους αρέσει το αυτονόητο και απαραίτητο να επιχειρείται αλλού.

Ακριβώς επειδή έτσι δημιουργείται το προηγούμενο για την εξάπλωση μιας κατάστασης που όλες οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες κανονικά θα έπρεπε να υιοθετήσουν. Αυτοκάθαρση λέγεται. Στη γλώσσα των διεθνών ποδοσφαιρικών συμφερόντων ερμηνεύεται ως αποκλίνουσα συμπεριφορά, ίσως και ως παραβατικότητα. Και τι να το κάνεις αυτό το ποδόσφαιρο; Αυτό που σε κάθε βήμα του αφήνει πίσω του ίχνη καχυποψίας, ενισχύει την πεποίθηση πολλών (πάρα πολλών) ότι δεν αξίζει να ασχολείσαι μαζί του διότι ενεργεί κακόβουλα, συστρατεύει τις μάζες στη συνθήκη του μίσους, της αντιπαλότητας, της βίας; «Η λέξη παραίτηση στο δικό μου λεξιλόγιο δεν υπάρχει, διαγράψτε τη, είναι γελοίο να δέχομαι καθημερινά αήθεις επιθέσεις, η σκοπιμότητα πάει σύννεφο. Ασφαλώς και είμαι αισιόδοξος για την επόμενη ημέρα του ποδοσφαίρου στη χώρα μας, αρκεί το άθλημα να μπορέσει να εξελιχθεί στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει κανονικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Θα πρέπει, βεβαίως, αυτό να το θέλουν η κυβέρνηση και ο υπουργός, που με ανορθόδοξο τρόπο προσπαθεί να υπηρετήσει». Ολα τα προαναφερθέντα ελέχθησαν από τον πρόεδρο της ΕΠΟ Γιώργο Γκιρτζίκη. Εναν άνθρωπο που διώκεται ποινικά και ο οποίος συμπληρώνει τα 70 χρόνια του εντός του τρέχοντος έτους, όμως αγαπάει περισσότερο την καρέκλα του από το ποδόσφαιρο. Γαντζωμένος σε αυτήν, προσπαθεί με κάθε τρόπο να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους εκείνος και οι συν αυτώ μάρτυρες της καθαρότητας του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν θα κάνουν βήμα πίσω. Από αγάπη για το άθλημα ασφαλώς. Αυτού που ταπεινώνεται τα τελευταία χρόνια ευρισκόμενο στα χέρια τους, όχι μόνο σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο.

Αναρωτιέμαι πού είναι τα φρέσκα, άφθαρτα, καθαρά, προοδευτικά μυαλά. Πώς γίνεται να μην ενεργοποιούνται σε τέτοιους ρόλους νέοι άνθρωποι με διεθνείς παραστάσεις και δάφνες και να προτιμάται αυτή η σάπια κατάσταση καθοδηγούμενη από πρόσωπα τα οποία λατρεύουν να πορεύονται μέσα σε ένα πέπλο αναξιοπιστίας; Ετσι μάθαμε στην Ελλάδα. Να είναι περισσότερο χρήσιμος ο κάθε Γκιρτζίκης από τον Νταμπίζα, τον Κατσουράνη, τον Νικολαΐδη, τον Μπασινά. Από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο.