ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ

Τι συμβαίνει όταν η ελευθεριότητα της ελληνικής πολιτικής εγκλωβίζεται στις αυστηρές διαδικασίες που ισχύουν στο πεδίο της Δικαιοσύνης; Η απάντηση δίδεται σε πολλές σελίδες από το υπόμνημα της εισαγγελέως Εφετών Γεωργίας Τσατάνη. Απευθύνεται στην Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου, η οποία, στο πλαίσιο των νέων, πολυσυζητημένων αρμοδιοτήτων της, ελέγχει πειθαρχικά – και μάλιστα ως μονοπρόσωπο όργανο – την Τσατάνη.

Δυστυχώς, το υπόμνημα Τσατάνη αποτελεί ουσιαστικά ένα χρονικό της απόπειρας του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου να παρέμβει στην υπόθεση Βγενόπουλου. Τα όσα γλαφυρά περιγράφει η εισαγγελέας Εφετών εκθέτουν ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση και εγείρουν σοβαρά θεσμικά και πολιτικά ζητήματα. Το παράδοξο είναι ότι η προσπάθεια να ελεγχθεί η Δικαιοσύνη – με πίεση να επιστραφεί η δικογραφία και πειθαρχικό έλεγχο – προκαλεί το ακριβώς ανάποδο αποτέλεσμα. Και φέρνει στο φως παθολογίες που μόνο προάγγελοι καλών δεν είναι.

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι φανερό ότι ο αναπληρωτής υπουργός τίποτε δεν ξέχασε και τίποτε δεν έμαθε – κατά τη γνωστή φράση του Ταλλεϋράνδου για τους Βουρβόνους – από την εποχή που ήταν εισαγγελέας. Καμία ευαισθησία έναντι των άλλοτε συναδέλφων του. Καμία μέριμνα να διασφαλιστεί η ανεξάρτητη λειτουργία τους. Καμία προσπάθεια να τηρηθούν έστω και στοιχειωδώς τα θεσμικά προσχήματα. Ολα αυτά, ενώ ο άλλοτε δικαστικός, έχοντας περάσει από την άλλη πλευρά, υποχρεώνεται να διαπιστώσει στην πράξη τα όρια της πολιτικής εξουσίας. Ορια που τελειώνουν εκεί όπου αρχίζει το ασφαλές έδαφος της δικονομίας. Οσο για την πειθαρχική δικαιοδοσία της Προέδρου του Αρείου Πάγου – αυτή δεν μπορεί προς το παρόν να αποφύγει την εντύπωση ότι κάνει κατάχρηση του ρόλου της.

Στενόχωρα πράγματα σε στενόχωρες εποχές. Αλλά και εκδηλώσεις μιας παρωχημένης νοοτροπίας που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η διαφάνεια δεν είναι αναστρέψιμη στον δημόσιο βίο. Κάτι που ακυρώνει τις μεθοδεύσεις, εκθέτοντας πρόσωπα και καταστάσεις.