Οταν λες «σταματάω»

Είναι αρκετά τα παραδείγματα εκείνων των αθλητών που επέλεξαν να επιστρέψουν στην ενεργό δράση ενώ είχαν ήδη αποσυρθεί από αυτή, σε ηλικία που το κορμί είχε πάψει να ανταποκρίνεται στον πρότερο επιβλητικό βίο του και στις επιθυμίες του μυαλού. Κάποιοι το έπραξαν για οικονομικούς λόγους και απέτυχαν παταγωδώς. Ο σπουδαίος τενίστας Μπιορν Μποργκ επέλεξε να κόψει το άθλημα σε ηλικία 26 ετών, όντας ζάπλουτος. Είχε δύο επαύλεις, δικό του νησί και το δεύτερο καλύτερο brand name της εποχής στη Σουηδία πίσω από τον Κάλβιν Κλάιν. Το αποφάσισε έτσι για να αφοσιωθεί στα πάθη του και να υποστηρίξει τον έκλυτο βίο που ήθελε να ακολουθήσει, αυτόν που εντέλει τον οδήγησε στην εντός των κορτ γελοιοποίηση.

Οταν στα 36 του αποφάσισε να επιστρέψει έχοντας σπαταλήσει μια περιουσία σε άστοχες επενδύσεις και γυναικείες συναναστροφές, ήταν πλέον ένας τενίστας της σειράς. Αφησε πάλι μαλλί για να θυμίσει τον παλιό διάσημο εαυτό του, λανσάρισε ξανά τις περίφημες ξύλινες ρακέτες, όμως το άθλημα τον είχε ξεπεράσει. Χρειάστηκε εννέα αγώνες για να κερδίσει το πρώτο του σετ και τελικά αποχώρησε οριστικά από την επαγγελματική αντισφαίριση έχοντας ηττηθεί από τον πρώτο κιόλας γύρο και των δέκα τουρνουά στα οποία συμμετείχε.

Οταν ανακοινώνεις ότι «σταματάω», πρέπει να ξέρεις γιατί το λες. Οπως επίσης και όταν αναφωνείς «I’m back», όπως ο κατά πολλούς κορυφαίος αθλητής όλων των εποχών Μάικλ Τζόρνταν. Ανταποκρίθηκε και στις δύο περιπτώσεις. Την πρώτη κατέκτησε τρεις επιπλέον τίτλους, τη δεύτερη πέτυχε να πραγματοποιήσει εμφανίσεις που σε καμία περίπτωση δεν τον οδήγησαν σε αγωνιστικό εξευτελισμό.

Αυτή την περίοδο το παγκόσμιο μπάσκετ αποχαιρετά από την ενεργό δράση δύο ζωντανούς θρύλους του αθλήματος. Θα ήταν εντυπωσιακά αστείο (στα όρια του γελοίου) αν ο εκπληκτικός Κόμπι Μπράιαντ επέλεγε ξαφνικά να συνεχίσει για άλλη μία σεζόν, όταν από την αρχή της τρέχουσας είχε ξεκαθαρίσει ότι αυτή θα είναι και η τελευταία του, ώστε γύρω του να στηθεί ένα απίστευτο πανηγύρι σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ που επισκέπτονται οι Λέικερς. Τέτοιο μάρκετινγκ δεν έχει στηθεί γύρω από κανέναν παίκτη του μπάσκετ στην ιστορία του αθλήματος.

Θα μου φαινόταν λοιπόν πολύ άσχημο, ώς και unfair επίσης απέναντι όχι μόνο στο ίδιο το άθλημα (που τον αποχαιρετά με διαδοχικές βραβεύσεις και τομές) αλλά κυρίως στον εαυτό του, αν ο πάντοτε σοβαρός και πειθήνιος Δημήτρης Διαμαντίδης ενέδιδε στις (καλώς εννοούμενες) πιέσεις που του γίνονται εντός Παναθηναϊκού προκειμένου να παίξει για άλλη μία σεζόν. Ασφαλώς η απόφαση θα είναι όλη δική του. Αν όμως υπάρχει μέσα του έστω κι ένα ψήγμα σκέψης να «υποκύψει», ας έχει στο μυαλό του την πιθανότητα μήπως να του γυρίσει μπούμερανγκ.