«Δεν κουβαλάμε παλιά τραγούδια σαν αποσκευές»

Μουσικά μιλώντας πρέπει να ήταν ωραία η ζωή στα ύστερα 70s. Το πανκ είχε δημιουργήσει μια αίσθηση ότι «όλα επιτρέπονται» και ο Αντι Γκιλ, φοιτητής Καλών Τεχνών στο Λιντς τότε, θυμάται τον εαυτό του ενθουσιασμένο. Αφού λοιπόν χαζολόγησε σε διάφορες μπάντες με τον φίλο του Τζον Κινγκ, στη συνέχεια ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και στο CBGB, μέχρι που η εντύπωσή του ότι η μουσική καθοριζόταν από κυρίαρχα είδη («τη ρέγκε, την αμερικανική ποπ, τη φανκ της Motown και της Stax, τη σκληρότερη του Τζέιμς Μπράουν, στιχουργούς σαν τον Ντίλαν και εμπόρους θορύβου όπως οι Velvet Underground») άρχισε να αμφισβητείται από τον ίδιο. «Ηθελα να ξεκινήσω από το μηδέν, γι’ αυτό και η παραδοσιακή ιεραρχία με τη φωνή στην κορυφή και τα ντραμς ή το μπάσο στη βάση εγκαταλείφθηκε» αφηγείται στο «Νσυν» εξηγώντας το τεχνικό καταστατικό των Gang of Four. «Ολα τοποθετήθηκαν δίπλα δίπλα, κάτι αρκετά επαναστατικό για ένα συγκρότημα. Ηταν σαν μια νέα γλώσσα».  

Το όνομά τους πάντως αναφερόταν στην κινεζική Συμμορία των Τεσσάρων. Δίσκοι επομένως όπως το «Entertainment!» του 1979 δεν θα ξεχώριζαν μόνο για τους συγκοπτόμενους ρυθμούς ή τις κοφτερές κιθάρες (πηγή έμπνευσης για τους Rage Against the Machine, τους Red Hot Chili Peppers ή και τις πρώιμες Τρύπες), αλλά και για στίχους που συνδύαζαν από Κριτική Θεωρία μέχρι τη χειραφετική δύναμη του ροκ. Δεν συμφωνούσαν άπαντες – ο Τζον Πιλ τιμούσε συχνά τη σεξουαλική προβληματική του «Damaged Goods», το «Top of the Pops» όμως τους λογόκρινε για τη λέξη «προφυλακτικό». Οχι φυσικά ότι εκείνοι σκέφτονταν σαν κομισάριοι. «Ημασταν πάντα αναλυτικοί και παρατηρητικοί, κάτι δραστικότερο από ένα “κάλεσμα στα όπλα” ή μια ντουντούκα για τον σοσιαλισμό» διευκρινίζει ο Γκιλ. Μήπως όμως κάτι τέτοια τα ευνοούσε μια εποχή που έχει παρέλθει; «Η πολιτική ατζέντα έχει προχωρήσει, η πόλωση υφίσταται, όχι όμως μεταξύ της Αριστεράς και της Δεξιάς όπως τότε». Και ποιο σύγχρονο συγκρότημα πιστεύει πως διαθέτει πολιτικό αισθητήριο; «Μου αρέσουν οι Sleater Kinney» αποκρίνεται. «Αν και δεν είναι ολοκαίνουργιοι».

ΠΑΛΙΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ. Οπως και να έχει, κατά τη γνώμη του, οι μουσικοί παραμένουν πιο δημιουργικοί όταν αγωνιούν όχι για εμπορικά σουξέ, αλλά για σημαντικές ή φρέσκες συνθέσεις. «Καμιά φορά μόνο σκέφτομαι ότι όλα αυτά είναι τάσεις και ότι η πολιτική δεν είναι της μόδας» σχολιάζει, χωρίς φυσικά να εμμένει στις παλιές συνταγές. Το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας, το «What Happens Next» του 2015, τον βρίσκει ως το μοναδικό αυθεντικό μέλος της, γεμάτο όρεξη όμως να κοιτάξει μπροστά: σε τραγούδια σαν τα «Dead Souls» και «England’s In My Bones», τα μάλλον ηλεκτρονικά και λιγότερο μυώδη χαρακτηριστικά τους, λες και φανερώνουν ένα ενδιαφέρον και για την ψηφιακή εποχή εκτός από την παγκόσμια οικονομία. «Προσπαθώ να μην κουβαλώ αποσκευές από παλιότερα τραγούδια – εφόσον η Ιστορία προχωράει, ακούγομαι και εγώ διαφορετικός» υπογραμμίζει ο Γκιλ. Ισως γι’ αυτό συνεργασίες όπως με την Αλισον Μόσαρτ των Kills ή την Γκέιλ Αν Ντόρσεϊ, την μπασίστρια του Ντέιβιντ Μπάουι, αφθονούν.

Η κοινωνική κριτική δεν λείπει: στο «Where the Nightingale Sings» ακούγονται οι στίχοι «τρέφεσαι με αισθηματικότητα, μυθολογία μιας χρυσής εποχής και πλαστές μνήμες / σε λίγο θα μας πεις και για φυλετική καθαρότητα». Τι εννοεί; «Κάποιες ιδέες της Ακροδεξιάς περιλαμβάνουν τον μύθο ότι ο αληθινός λαός κατοικεί όχι στην πόλη, αλλά στην ύπαιθρο, όπου κρατάει τη φλόγα ζωντανή και φρουρεί την πολιτισμική του ουσία» λέει ο κιθαρίστας και τονίζει ότι ολόκληρα κόμματα και ιδεολογίες βασίζονται σε παρόμοιες βολικές πεποιθήσεις. Εκείνος δηλαδή δεν νοσταλγεί τίποτε από τον παλιό καιρό; «Θυμάμαι αμυδρά την εποχή που μπορούσες να βγάλεις μερικά χρήματα από τα τραγούδια» απαντά. Μια φιγούρα επίσης σαν του Πιλ απουσιάζει – «αν και η μουσική είναι πια τόσο διασπασμένη σε μικροείδη, που ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα ακουγόταν». Και τι γνώμη έχει για το μέλλον που ειδικά στη χώρα του περιλαμβάνει και ένα ερώτημα για την παραμονή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια; «Η ΕΕ είναι ατσούμπαλη και συχνά διεφθαρμένη» καταλήγει. «Δεν τη λες όμως εντελώς χάλια, και αν παραμείνεις, ίσως τη μεταρρυθμίσεις προς το καλύτερο».

INFO
Οι Gang of Four στο Fuzz Live Music Club (Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, 
τηλ. 210-3450.817) την Κυριακή 3 Απριλίου. 
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00. 
Προπώληση: 22 ευρώ, ταμείο: 25 ευρώ