Αννα Βαγενά. Η «Βαγγελίτσα» έμεινε σκληρή

Το σταθερό δελτίο θυέλλης της πληθωρικής Αννας Βαγενά για την εβδομάδα που πέρασε είχε: τον προπηλακισμό που δέχθηκε από γαλάζιους αγρότες στην επέτειο του Κιλελέρ. Τον τρόπο που απάντησε. Και τη μάχη που έδωσε για να μην κοπούν ακακίες στην οδό Κεραμεικού στο κέντρο της Αθήνας. «Τους παρακάλεσα θερμά, έφθασα στο σημείο να κλαίω σχεδόν παρακαλώντας τους να λυπηθούν αυτά τα καταπράσινα κλαδιά» έγραψε η ίδια, αλλά ο αγώνας της δεν έπιασε τόπο και συνεργεία του Δήμου Αθηναίων έκοψαν τα δέντρα.

Η ίδια δεν έκλαψε βέβαια στο επεισόδιο με τους αγροτοσυνδικαλιστές. Για όσους την ξέρουν, σιγά μην κλάψει εξάλλου, σιγά μη φοβηθεί. Εκεί, σε ένα βίντεο επτά λεπτών που κάνει τον γύρο του Ιντερνετ, έγινε αποδέκτης θυμού και αποδοκιμασιών των αγροτών. Το προσεκτικό μάτι βέβαια δεν βλέπει στο εν λόγω βίντεο απλά και μόνο όψη του θυμού του θεσσαλικού κάμπου κατά της κυβέρνησης. Βλέπει και μια επίμονη βουλευτή που επιχειρεί μέχρι τέλους να αντιστρέψει τον θυμό αυτόν. Ισως νιώθοντας οικεία μαζί του. Και δίνοντας την εντύπωση πως είχε για καιρό το μονοπώλιό του. Εξάλλου είναι από εκείνες τις βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ που εξακολουθούν να απαντούν με επιθετικότητα για τα «σαράντα χρόνια διακυβέρνησης των προηγουμένων». Ξεχνώντας ίσως πως στήριξε τον έναν για καιρό (ΠΑΣΟΚ).

«Δεν ήμουν ποτέ ΠΑΣΟΚ, ούτε ποτέ γνώρισα τον Παπανδρέου, ούτε συμφωνούσα ποτέ με την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Απλώς έτυχε να συνεργαστώ μαζί με το ΠΑΣΟΚ ύστερα από μεσολάβηση ορισμένων κοινών γνωστών μας» διευκρίνιζε βέβαια η ίδια τον Φεβρουάριο του 2012, όταν έκανε την πλέον βραχύβια θητεία ως βουλευτής. Τότε, κατέλαβε τη θέση της Πέμυς Ζούνη στην Α’ Αθήνας, αλλά διαγράφηκε έπειτα από λίγο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ αφού καταψήφισε το δεύτερο Μνημόνιο. Η Αννα Βαγενά για την πιάτσα είναι, εξάλλου, ένα πολύ σκληρό καρύδι. Εχει κάτι από λαρισαϊκή ξεροκεφαλιά και τη φλόγα της ζυμωμένης στην πιάτσα. Μια δυναμική, δροσερή, όμορφη κάποτε ηθοποιός που πρωταγωνίστησε στην ίδρυση του Θεσσαλικού Θεάτρου το 1975. Το πρώτο και σοβαρό εγχείρημα αποκέντρωσης της θεατρικής δράσης στη χώρα. Μέλος μιας χορείας ταλαντούχων καλλιτεχνών (Κώστας Τσιάνος, Γιώργος Ζιάκας κ.ά.), κάνει τότε τη μεγάλη κίνηση επιστροφής στα πάτρια λαρισαϊκά εδάφη. Για οκτώ χρόνια, χωρίς επιχορήγηση, σκαρφαλώνουν στα πιο απομακρυσμένα χωριά ανεβάζοντας παραστάσεις. Το κέντρο αυτού του ιδιότυπου θεσσαλικού καλλιτεχνικού κύκλου ήταν η ταλαντούχα Αννα. «Εξαιρετική ηθοποιός, αισθηματική και ιθαγενική. Η καλύτερη στα ελληνικά έργα» μου λέει γνώστης του θεάτρου. Είχε προηγηθεί η κορυφαία ερμηνεία της στο «Προξενιό της Αννας» του Παντελή Βούλγαρη που της χάρισε και βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η Βαγενά στο Θεσσαλικό άφησε αποτύπωμα στην ανανέωση της επιθεώρησης και ως συγγραφέας. Κυρίως με την εμβληματική περσόνα που ενσάρκωσε ως «Βαγγελίτσα από τη Ραχούλα». Η ίδια όμως συνέχισε για χρόνια την εναλλαγή στους δύο «κύκλους». Θεσσαλικό και αθηναϊκό. Είτε ως ηθοποιός. Είτε ως πολιτικός. Δημοτική σύμβουλος Λάρισας το μακρινό 1978. Θιασάρχης στην πρωτεύουσα. Σκηνοθέτρια. Μάχιμη της επιθεώρησης. Σύζυγος του Λουκιανού Κηλαηδόνη για 44 χρόνια. Ιδιοκτήτρια του θεάτρου Μεταξουργείο. Και πάντα «κυνηγός ταλέντων» αφού, όπως συχνά λέει, είναι εκείνη που ανακάλυψε Λαζόπουλο, Δήμητρα Παπαδοπούλου και Ρέππα – Παπαθανασίου. Συχνά η μία δράση της τεμνόταν με την άλλη. Για παράδειγμα, όταν σφυροκοπούσε τον δικομματισμό, το ΠΑΣΟΚ με σκληρή ανακοίνωση (Μάιος 2015) υπογράμμιζε πως η ίδια «ήταν ΠΑΣΟΚ όταν πίεζε για να εξασφαλίσει επιχορηγήσεις για το θέατρό της, παρασιτώντας ως “καλλιτεχνικός περίγυρός” του. Ηταν οπαδός του Γιώργου Παπανδρέου ενόψει εξουσίας το 2009 και μετά φυσικά είχε συχνές παρουσίες στο υπουργείο Πολιτισμού». Και πολύ πρόσφατα πάλι, η ίδια δημιούργησε αίσθηση όταν στις 2 Δεκεμβρίου 2015 εισέβαλε στα γραφεία του Φεστιβάλ Αθηνών με τη «διπλή μου ιδιότητα ως ηθοποιού και ως βουλευτή, αλλά κυρίως ως έλληνα φορολογούμενου πολίτη, που δικαιούται πλήρη πρόσβαση στην ενημέρωση επί της λειτουργίας κάθε δημόσιου εποπτευόμενου και επιχορηγούμενου από το κράτος φορέα» όπως η ίδια διευκρίνιζε μετά. Είχε υποβάλει πρόταση για το επερχόμενο καλοκαίρι με τη «Λωξάντρα» και όπως η ίδια είπε δεν λάμβανε απάντηση.

Η «Λωξάντρα» τελικά θα ανέβει στο Μεταξουργείο, αλλά έμεινε η οργισμένη πράξη της, θεσμική πάντως. Και βέβαια η πολεμική της κατά του απερχόμενου καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Γιώργου Λούκου. Με έναν τρόπο από το 1999, που ίδρυσε το δικό της θέατρο στο Κέντρο, εδώ μοιάζει να στεγάζει το στρατηγείο της. Εδώ εξάλλου διαμένει αλλά και διατηρεί και εστιατόριο, το οποίο επιβλέπει η ίδια σαν άλλη Ελεν Βάιγκελ, τη γυναίκα του Μπρεχτ, που μαγείρευε στους ηθοποιούς. Εδώ, το 2010 προκάλεσε την οργή της Αριστεράς και φιλομεταναστευτικών οργανώσεων όταν έξω από το θέατρό της περιέφραξε τα δύο παγκάκια της με σύρμα. Τότε ερμηνεύτηκε ως ξενοφοβική στάση. Βοηθούσε και το γεγονός πως τότε η Βαγενά ήταν έξαλλη με την κατάσταση του Κέντρου. Δήλωνε σε συνέντευξή της μάλιστα: «Και ήρθε το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα που διοχετεύτηκε κακήν κακώς στο κέντρο της Αθήνας χωρίς καμία απολύτως υποδομή από την πολιτεία και τον δήμο. Ανθρωποι εξαθλιωμένοι που ζούσαν σαν τα τρωκτικά, ουρώντας και αφοδεύοντας όπου έβρισκαν στην περιοχή» («Η Καθημερινή», 14/08/2010). Από την άλλη, η ίδια ήταν που είχε ανεβάσει και έπαιξε παράσταση με απόλυτα φιλομεταναστευτικό πρόσημο. «Η ζωή μπροστά σου» (2013) πραγματευόταν το στόρι ενός μικρού Αραβα που εγκαταλείπεται από όλους, εκτός από μια εβραία πόρνη. Πώς το λέει ο Βίρβος στον «Θεσσαλικό κύκλο»; «Οπου γάμος και χαρά / πρώτη η Βασίλω / έφαγε όμως μια φορά / η ρημάδα ξύλο».