Σάτιρα στα Βαλκάνια

«Μια υπέροχη μέρα»: Θα έλεγε κανείς πως ο τίτλος της νέας ταινίας του Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα (σκηνοθέτης του υπέροχου φιλμ «Δευτέρες με λιακάδα») στάζει ειρωνεία, κι όμως η ταινία βρίθει σατιρικών περιστατικών που ουσιαστικά κινούν την πλοκή βήμα βήμα σχεδόν από το ξεκίνημά της. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’90, κάπου στα Βαλκάνια. Ο Μαμπρού (Μπενίσιο ντελ Τόρο – περισσότερο «άνετος» εδώ) και ο Μπι (Τιμ Ρόμπινς – μια καλοδεχούμενη επιστροφή) εργάζονται σε μια μη κυβερνητική οργάνωση. Ο πρώτος ετοιμάζεται για τον γάμο του – όμως μια γυναίκα με την οποία μοιράζεται ένα ερωτικό παρελθόν εμφανίζεται με την ιδιότητα της διοικητικής υπαλλήλου, προκειμένου να κρίνει το έργο τους στην περιοχή. Είναι μονάχα η αρχή των προβλημάτων τους.

Οι ΜΚΟ ορίζονται από την Παγκόσμια Τράπεζα ως «ιδιωτικοί οργανισμοί που ασκούν δραστηριότητα για να απαλύνουν τον πόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντα των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, ενίοτε αναλαμβάνοντας την ανάπτυξη της κοινότητας». Και η ταινία του Ντε Αρανόα μοιάζει να έχει επίγνωση του εφιάλτη μιας εμπόλεμης ζώνης. Μοιάζει να δανείζεται όμως κάτι από τον σαρκασμό τής κομέντια ντελ άρτε, στην προσπάθειά της να αξιοποιήσει μια υπαρκτή τραγωδία με σατιρικούς (δηλαδή λαϊκούς) όρους – την οποία μάλιστα ενισχύει με ένα εξαιρετικά πολυποίκιλο soundtrack που περιλαμβάνει Velvet Underground, Mairilyn Manson, Lou Reed και Ramones.

Οι δε ήρωες παλεύουν με την ευθύνη αλλά και τη ματαιότητα της αποστολής τους και η πορεία τους αυτή καταγράφεται σε ένα σενάριο που μοιάζει με οδικό χάρτη εμποδίων (το σενάριο βασίζεται σε ένα μυθιστόρημα της Πόλα Φαρίας) – δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να απελπιστείς. Αυτό προσδίδει στο «Μια υπέροχη μέρα» μια επεισοδιακή δομή, που επίσης παραπέμπει στο ιταλικό σινεμά. Μόνο που το ιταλικό χιούμορ, ενίοτε, κρύβει και μια πίκρα. Εδώ, αντιθέτως, κυριαρχεί μια ελαφράδα. Που αισθάνεσαι πως αδικεί, τελικά, το αληθινό πρόβλημα.

Βαθμοί: 6