Εγραψε

Για τον Γ. Π. Σαββίδη

Ο χωρίς προκαταλήψεις προκατειλημμένος

Και για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν ποιος ήταν ο Γ. Π. Σαββίδης, ο πιο γοητευτικός, κι ίσως ο πιο εκτεθειμένος, ο ριψοκίνδυνος αλλά και πάντα, ως εκ θαύματος, εκ του ασφαλούς χαρισματικός μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας, καθηγητής στο Αριστοτέλειο και επισκέπτης καθηγητής στο Χάρβαρντ των ΗΠΑ στην έδρα Γιώργος Σεφέρης. Ο χωρίς προκαταλήψεις προκατειλημμένος ερευνητής, ο επίμονος στην υπηρεσία της ποίησης αλλά και ο δειπνοσοφιστής στην υπηρεσία των φίλων του και της ζωής που, όσο κι αν τον ευνόησε, στα εξήντα τέσσερα μόλις χρόνια του, ώς εδώ ήταν, αποφάσισε, και του έκλεισε τα μάτια.

Καβαφικός, με τον ασκημένο γραφικό του χαρακτήρα και με τη λάμπα του, στο ημιφωτισμένο δωμάτιό του, ασκητής, και την ίδια στιγμή μαχητής, μ’ έναν ολόδικό του τρόπο, αποφεύγοντας, όσο κανείς, τα πολυσύχναστα μέρη της περισπούδαστης ματαιότητας του καιρού του. Το άκρον αντίθετο, για παράδειγμα, του φίλου του από τα παλιά Κώστα Ταχτσή. Με τα τριμμένα, παλιομοδίτικα ρούχα του, με το διδασκαλικό, συχνά θυμωμένο, ύφος του, λαϊκός βαθιά, απ’ την αντίπερα όχθη των γκλαμουράτων, ανοικτίρμων (υπήρχαν φορές που μου θύμιζε εκείνους τους ανυποχώρητους, πολύ πριν από τον Μαρξ, πρωτοκομμουνιστές) απέναντι στη ματαιοδοξία και τη ρηχότητα, ειρηνικός, αλλά και την ίδια στιγμή έτοιμος να κηρύξει τον πόλεμο, με την ακεραιότητα του φιλήσυχου ανθρώπου που έχει το σθένος να διεκδικήσει τους δικούς του όρους για την πολυπόθητη ειρήνη. (…) Ολιγαρκής, με βαθιά επίγνωση της αξίας του αλλά και με απόλυτη συναίσθηση της αναγκαιότητας που μας αλέθει. Και πάνω απ’ όλα τρυφερός μπροστά στην ανημπόρια και στην απελπισία του αδικημένου. Και πάνω απ’ όλα ένας ανυπεράσπιστος ο ίδιος. Αλλά και ένας στωικός που αρνήθηκε πεισματικά και μέχρι τέλους να συγκατανεύσει στην απάθεια.