Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης. Η φολκ ενός μοναχικού τραγουδοποιού

Εχουν περάσει περίπου 11 χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης άφησε τις Σέρρες και έφτασε στην Αθήνα, για να ηχογραφήσει τον πρώτο του δίσκο «Είμαι ποτάμι μαύρο» (από τη «Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Αρκτου»). Στο μεσοδιάστημα άλλαξαν όλα, εκτός από το σκληρό στοίχημα της επιβίωσης σε ένα άνυδρο δισκογραφικό τοπίο. Φτάνει ένα τραγούδι για να ξορκίσει το γκρίζο; Μια πρώτη απάντηση μπορεί να δίνει το τραγούδι του, που αυτή την περίοδο συστήνεται στο ραδιοφωνικό airplay με τον τίτλο «Τα προς το ζην»: «Είμαι η ευχή του μετανάστη/και του φασίστα ένα tattoo/Είμαι το αποκλίνον άστυ/του έρωτα ένα χαϊκού».

Οπως εξηγεί ο ίδιος, «είναι ένα τραγούδι παρατήρησης που δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο σκοπό να δαμάσει ή να ξορκίσει κάτι. Είναι αυτό που βλέπω εγώ και αυτό που ήθελα να μοιραστώ. Κάποιος μπορεί να πει ότι είναι στενάχωρο να του θυμίζω πάλι την καθημερινότητά του, άλλος μπορεί να αισθάνεται όμορφα που κάποιος εκφράζει με λέξεις αυτό που αισθάνεται. Δεν ξέρω, νομίζω στον καθένα λειτουργεί διαφορετικά ένα έργο τέχνης». Το βέβαιο πάντως είναι πως ο νεαρός τραγουδοποιός έχει σαφή και αποκρυσταλλωμένη άποψη για το τραγούδι και τους ρόλους που του φορτώνουν κάθε φορά. Δεν θεωρεί ότι τα τραγούδια μπορούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Ειδικά σήμερα που έχουν διαμορφωθεί έτσι οι συνθήκες ώστε, όπως εξηγεί, «η σχέση του περισσότερου κόσμου με την τέχνη να είναι επιδερμική. Δεν τρέφω αυταπάτες πως θα ξεσηκώσουν τον κόσμο ή εμάς τους ίδιους. Θέλω μόνο να βρίσκω τρόπους να ξεκλειδώνω τα συναισθήματα. Πρώτα τα δικά μου και κατ’ επέκταση των ανθρώπων που μ’ ακούνε. Οποτε ένιωθα αυτό το περίεργο συναίσθημα ανατριχίλας με κάποιο τραγούδι από μικρός, ερχόμουν κοντά στην ευτυχία. Αν καταφέρω μ’ ένα δικό μου τραγούδι να το προσφέρω αυτό σε κάποιον άλλο, τότε θα έχω βρει τον ρόλο μου».

ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ. Σε αυτό το δαιδαλώδες τοπίο, πώς μπορεί άραγε να βρει τον βηματισμό του ένας νέος καλλιτέχνης, που κυκλοφορεί τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του – «38 τ.μ.» – με εννέα τραγούδια που άλλοτε κλείνουν το μάτι στη ροκ του 1960 και άλλοτε στη φολκ των μοναχικών τραγουδοποιών; Ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης επιμένει ότι το σύστημα γύρω απ’ το τραγούδι (και μέσα στο τραγούδι) είχε μάθει να δημιουργεί μόνο με τεράστια χρηματικά ποσά: «Δεν έκανε κινήσεις επένδυσης για το μέλλον, δεν έψαξε νέα πρόσωπα, προσπάθησε να απομυζήσει ό,τι μπορούσε απ’ τα παλιά, να πάρει ότι μπορούσε απ’ τις εφημερίδες, έβγαλε δίσκους που θα μπορούσαν να μη βγουν και κατάφερε να απομακρύνει τον κόσμο απ’ τη μουσική και να ευτελίσει το προϊόν μας, δηλαδή τον δίσκο. Η μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, πλην εξαιρέσεων, δούλεψε με ερασιτέχνες (με την κακή έννοια) που δεν αγάπησαν ποτέ την τέχνη στην ουσία». Είστε στο σημείο που ονειρευόσασταν όταν ξεκινούσατε; «Τώρα το σκέφτομαι κι εγώ! Σ’ έναν μεγάλο βαθμό τα έχω καταφέρει και σας ευχαριστώ που μου το θυμίσατε!».

info
Από 17 Απριλίου και κάθε Κυριακή στο Club του Σταυρού του Νότου (Φραντζή και Θαρύπου, τηλ. 210-9226.975) στις 21.30. Το CD «38 τ.μ.» κυκλοφορεί από τη Minos EMI