Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

O Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε πει ότι σε μία δεκαετία δεν θα θυμάται κανείς το Μακεδονικό. Πού να φανταζόταν ότι είκοσι πέντε χρόνια αργότερα ένας εξωκοινοβουλευτικός υπουργός θα ανέφερε εν τη ρύμη του τηλεοπτικού του λόγου τα Σκόπια ως Μακεδονία και έτσι θα προκαλούσε ρήγμα στην πρώτη αριστερο-δεξιά κυβέρνηση της χώρας;

Είναι όμως αυτό ακριβώς που έχει συμβεί καθώς το Μακεδονικό αφύπνισε ιδεολογικά τους ΑΝΕΛ, οι οποίοι απαίτησαν να θυσιαστεί ως Ιφιγένεια ο Γιάννης Μουζάλας. Με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθούν τα ανακλαστικά του ΣΥΡΙΖΑ και να πιέζεται ο Αλέξης Τσίπρας να μην υποκύψει στις διαθέσεις του Πάνου Καμμένου, όπως ήταν η αρχική του πρόθεση. Ολα αυτά παραμονές μιας Συνόδου Κορυφής της ΕΕ που αφορά το Προσφυγικό και ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική για τα συμφέροντα της χώρας και, βέβαια, το μέλλον της.

^«Μουζαλίστηκαν» οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Κανονικά, η σκοτεινιά των στιγμών δεν θα επέτρεπε μια τέτοια ελαφρότητα διατυπώσεων. Ωστόσο η διογκούμενη κυβερνητική κρίση απηχεί την ελαφρότητα ενός ετερόκλητου συνασπισμού που φτιάχτηκε άρπα κόλλα με μοναδικό και κυνικό στόχο την εξουσία. Ομως η εξουσία φθείρει και φθείρει απόλυτα όταν αποτελεί αυτοσκοπό. Είναι μια παρατήρηση που ιχνογραφεί την παγίδευση του Πρωθυπουργού. Ο πολιτικός τού όχι που είναι ναι, φαίνεται να έχει φθάσει το κόμμα του στα όρια της ανοχής του. Φαίνεται δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί πια να είναι ένας βόας που καταπίνει τα πάντα – τον ΕΝΦΙΑ, το Μνημόνιο, το Ασφαλιστικό, τον Καμμένο – και αλλάζει απλώς πουκάμισο.

Τελικά, περισσότερο από τις λέξεις εκδικείται η πολιτική.