Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΥΡΑΣ

Τελικά, η θεωρία του ντόμινο δεν ίσχυσε για την ευρωζώνη. Δεν ετέθη δηλαδή θέμα εξόδου της Ελλάδας που να παρασύρει άλλες χώρες. Η θεωρία του ντόμινο όμως βρήκε εφαρμογή στο κλείσιμο των συνόρων. Το ένα μετά το άλλο, τα κράτη κατέβασαν τις μπάρες και ύψωσαν φράχτες στη μεθόριο. Τα κλεισίματα ξεκίνησαν από χώρες της λεγόμενης «μέσης Ευρώπης» και κατέβηκαν σιγά σιγά προς Νότον. Από την Αυστρία στη Σλοβενία, από την Κροατία στη Σερβία ώς τα Σκόπια το σφράγισμα των συνόρων αποδείχθηκε μονόδρομος. Και το μποτιλιάρισμα πήγε προς τα πίσω. Καμία χώρα δεν ήθελε να παγιδευτούν στο έδαφός της οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αρα δεν είχε άλλη λύση παρά να κλείσει τη μεθόριό της.

Είναι κάτι που δεν μπορεί να κάνει η Ελλάδα αφού τα σύνορά μας είναι θαλάσσια. Ωστόσο, σε πολλά δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, όπως ένα πρόσφατο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Liberation», γίνεται ευθεία αναφορά στις ευθύνες της Αθήνας και στην αντίληψη «no border» – ελληνιστί, «όχι σύνορα» – που υιοθέτησε ήδη από τον Απρίλιο του 2015 ο Πρωθυπουργός, μειώνοντας τη δύναμη φύλαξης στην Ειδομένη με αποτέλεσμα να εκτιναχθεί ο αριθμός των διελεύσεων από 200 σε 2.000 και τελικά σε 20.000 ημερησίως τον περασμένο Οκτώβριο. Με τα σύνορα προς τα πάνω κλειστά – το σφράγισμα του λεγόμενου βαλκανικού διαδρόμου για το οποίο επαίρεται ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ σε τουίτ – το Προσφυγικό αφορά εφεξής μία χώρα: την Ελλάδα.

Αραγε θα ανατραπεί αυτό στη Σύνοδο Κορυφής στο τέλος της επόμενης εβδομάδας; Τα αιτήματα των Τούρκων – λεφτά, βίζες για όλους, άνοιγμα των κεφαλαίων της διαπραγμάτευσης Ευρώπης – Αγκυρας που έχει κλείσει η Λευκωσία – είναι λεόντεια. Πολλές χώρες της ΕΕ αντιδρούν. Ωστόσο, το πρόβλημα έχει πλέον λυθεί de facto εις βάρος ημών. Με την κυβέρνηση να είναι θεατής – ή μάλλον ουρά των Γερμανών.