Το χρώμα της ποίησης

«Ενα τραγούδι για το ηλιοβασίλεμα»: Μετά τα πρόσφατα φιλμ του Μάλικ αλλά και την «Επιστροφή» του Ινιαρίτου, ορίστε και άλλο ένα που χρησιμοποιεί το φυσικό σκηνικό της υπαίθρου με όρους δραματουργικούς. Τι είναι αυτό όμως που διαχωρίζει την κινηματογραφική προέλευση ενός τέτοιου κάδρου από την καρτ-ποσταλική; Στο νέο αυτό φιλμ του Τέρενς Ντέιβις (τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν σε φιλμ 65 χιλιοστών) ο θεατής καλείται να «αναπνεύσει» σε ένα τοπίο διαμορφωμένο και συντεθειμένο με μια καλλιτεχνική αυτονομία, κάτι που βέβαια δεν θα λειτουργούσε δίχως τον απαιτούμενο κινηματογραφικό ρυθμό, εκείνον δηλαδή που αντιστέκεται στην αυστηρή αφηγηματική υποτέλεια. Και ο Ντέιβις χειρίζεται τον φιλμικό λόγο με τέτοια χάρη που ξεπερνά τα στενά «ακαδημαϊκά» όρια μιας λογοτεχνικής μεταφοράς (στην προκειμένη περίπτωση, ενός κλασικού σκωτσέζικου μυθιστορήματος του Λιούις Γκράσικ Γκίμπον).

Ετσι, αφηγείται την ιστορία της Κρις, από τις ημέρες της ως έφηβη, σε ένα αγρόκτημα δίπλα σε μια στοργική μητέρα και έναν τυραννικό πατέρα, αλλά και ως νοικοκυρά, σύζυγο και μητέρα, βαθιά ερωτευμένη με τον σύντροφό της, μέχρι την έλευση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντέχνως, η off αφήγηση προσδίδει ένα ιδανικό ποιητικό άγγιγμα, που αγκαλιάζει την ομορφιά των εικόνων, είτε αυτές αφορούν χρυσαφένια χωράφια καλαμποκιού κάτω από τον ήλιο (που σου θυμίζουν τους πίνακες του Βαν Γκογκ) είτε εσωτερικούς χώρους, φωτισμένους από καντήλια και κεριά. Παρ’ όλα αυτά, έχω την αίσθηση πως μια ενδεχόμενη πίεση των παραγωγών οδήγησε τον σκηνοθέτη να «βιαστεί», ολοκληρώνοντας σε δύο ώρες ένα φιλμ που αναμφίβολα χρειαζόταν περισσότερο χρόνο για να ξεδιπλώσει την ανθρωποκεντρική προβληματική του (ο τόνος και ο ρυθμός αλλάζουν όταν ο Πόλεμος ξεκινά), έστω κι αν το τελικό αποτέλεσμα παραμένει αξιοθαύμαστο. Μια αναφορά τέλος στους μεγάλους ηθοποιούς: Πίτερ Μάλεν, Αγκνες Ντέιν, Κέβιν Γκάθρι, αποδίδουν τα μέγιστα.

Βαθμοί: 7