Η γυμνή αλήθεια του Ιγκι Ποπ

Ενας φαν δεν θα έπεφτε από τα σύννεφα. Ο αλλοτινός μπροστάρης των Stooges έχει εμφανιστεί πολλάκις με αδαμιαία περιβολή, χωρίς το κοινό να σοκαριστεί ιδιαιτέρως. Αυτή τη φορά ο γενικότερος λόγος ήταν επίσης η τέχνη, αλλά όχι η μουσική: ο Ιγκι Ποπ ποζάρισε σαν γυμνό μοντέλο σε ατελιέ ζωγραφικής της Ακαδημίας Τεχνών της Νέας Υόρκης ενώπιον είκοσι ενός καλλιτεχνών από 19 έως 80 ετών. Γδύθηκε στο πλαίσιο ενός πρότζεκτ του Τζέρεμι Ντέλερ, εικαστικού και κατόχου βραβείου Τέρνερ, που θα παρουσιαστεί το φθινόπωρο στο Μουσείο του Μπρούκλιν και κατόπιν θα περιοδεύσει υπό τον τίτλο «Iggy Pop Life Class». Η αξία του είναι και διδακτική: «Το μάθημα γυμνού μοντέλου συνιστά ένα ειδικό πεδίο εξερεύνησης της ανθρώπινης μορφής» έλεγε ο εμπνευστής του. «Σαν θεμέλιο της εκπαίδευσης και της ιστορίας της τέχνης, παραμένει ο καλύτερος τρόπος κατανόησης του σώματος».

Ο Ιγκι Ποπ δεν θα διαφωνούσε και πολύ. Είτε με τους Stooges, είτε σόλο, το σώμα του θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν εργαστήρι μελέτης της ενέργειας του ροκ εν ρολ. Οι παροικούντες το Ντιτρόιτ ίσως θυμούνται τις συναυλίες στις οποίες κυλιόταν γυμνός σε σπασμένα γυαλιά. «Επί σκηνής αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω όλα όσα είμαι ικανός» έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξη που παραχωρούσε στον «Guardian» παρέα με τον Τζος Χομ, ηγέτη των Queens of the Stone Age, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του κοινού άλμπουμ τους «Post Pop Depression». Οπως διηγιόταν ο Ιγκι, προτού ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του, έστειλε στον συνεργάτη του έναν φάκελο με ποιήματά του ή αφηγήσεις για τη σεξουαλική του ζωή. Σε άλλο σημείο οι δύο μουσικοί συζητούσαν για τον Ντέιβιντ Μπάουι ή για το πώς διαχειρίζεται την κληρονομιά του, ειδικά ο ένας τους.

ΝΕΟ ΑΛΜΠΟΥΜ. Ο Τζος Χομ δεν είχε πολλά να προσθέσει για το μέγεθός της. «Ο Λέμι πάει, ο Μπάουι πάει, αυτός είναι ο τελευταίος από τους ξεχωριστούς και μοναδικούς» έλεγε, συμπληρώνοντας ότι όλοι οφείλουν στον Ιγκι μια υπόκλιση ή και μερικά αγάλματα. Μέχρι πάντως αυτά να ανεγερθούν υπάρχει το άλμπουμ που επιχειρεί να συνεχίσει τον χαρούμενο διονυσιασμό του «Idiot» και του «Lust for life», προσθέτοντάς του τη μελαγχολία ενός παιδικού πιάνου, μιας μινόρε κιθάρας ή του όλο και πιο βαρύτονου γρυλίσματος του ανδρός. Μην ξεχνάμε και εκείνους τους πίνακες από την Ακαδημία Τεχνών της Νέας Υόρκης. «Είναι πολύ λογικό να έχεις τον Ιγκι σε ένα μάθημα γυμνού μοντέλου» παρατηρούσε τότε ο Τζέρεμι Ντέλερ. «Το σώμα του είναι κεντρικό στην κατανόηση του ροκ και της θέσης του στην αμερικανική κουλτούρα. Το σώμα του είναι μάρτυρας πολλών εμπειριών και θα έπρεπε να καταγραφεί».