Ο επίμονος ευρωπαϊστής

Είναι αυτός που έγραψε, τον Νοέμβριο του 2011, πως στην ιστορική συνάντηση Σαρκοζί – Μέρκελ – Παπανδρέου στις Κάννες ο τότε πρωθυπουργός υπεραμύνθηκε της ιδέας του να προκηρύξει δημοψήφισμα επικαλούμενος τον κίνδυνο «στρατιωτικού πραξικοπήματος» – λίγο καιρό αργότερα αποκάλυψε πως η πηγή του ήταν ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας.

Είναι επίσης αυτός που έγραψε, τον Φεβρουάριο του 2015, πως Γιάνης Βαρουφάκης και Γερούν Ντεϊσελμπλούμ είχαν κοντέψει να πιαστούν στα χέρια στη διάρκεια ενός κρίσιμου Eurogroup, όταν ο πρώτος κατηγόρησε τον δεύτερο ότι είναι ψεύτης – λίγους μήνες αργότερα ο Πιερ Μοσκοβισί το επιβεβαίωσε.

Είναι αυτός που επέστησε πρώτος την προσοχή, τον Ιούλιο του 2007, όταν είχε ανακοινωθεί η υποψηφιότητα του Ντομινίκ Στρος-Καν για την κεφαλή του ΔΝΤ, στην «ιδιαίτερη», για να το πούμε πολύ κομψά, σχέση που διατηρούσε ο DSK με τις γυναίκες, «ένα ελάττωμα γνωστό στα ΜΜΕ, για το οποίο όμως κανένας δεν μιλάει (στη Γαλλία είμαστε)». Είχε προειδοποιήσει τότε, εν μέσω γενικής ομερτά, πως το «ελάττωμα» αυτό θα μπορούσε να κοστίσει μια μέρα στον DSK τη θέση του και στη Γαλλία ένα σκάνδαλο – τη συνέχεια τη γνωρίζουν όλοι.

Είναι επίσης αυτός που κατηγόρησε πρόσφατα τον Φρανσουά Ολάντ πως είναι ένας «άτολμος, ένας μαλθακός Ευρωπαίος», ο οποίος άφησε τον γαλλογερμανικό άξονα να βγει «εκτός λειτουργίας», περιοριζόμενος να υπόσχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ότι θα «χτυπήσει τη γροθιά του στο τραπέζι» και παραμένοντας πάντα «ακίνητος και αμίλητος μπροστά στους εταίρους του». «Η θητεία του Φρανσουά Ολάντ», κατέληγε, «θα μείνει στην Ιστορία ως η πενταετία των χαμένων ευκαιριών, αν όχι ως εκείνη που καταδίκασε το ευρωπαϊκό σχέδιο».

Είναι αυτός που δημοσίευσε στο μπλογκ του, τον Αύγουστο του 2011, ένα «ταξιδιωτικό σημείωμα» – κόλαφο «ενός τουρίστα στην Ελλάδα», ξεκινώντας από την εμπειρία του στην Υδρα, όπου σχεδόν κανείς, σχεδόν ποτέ, δεν έκοβε απόδειξη για τίποτα, για να συνθέσει ένα ζοφερό πορτρέτο φοροδιαφυγής, γραφειοκρατίας, σοβαρών κρατικών δυσλειτουργιών, διαφθοράς, πελατειοκρατίας κ.ο.κ.

Είναι επίσης αυτός που κατήγγειλε, αρχές Φεβρουαρίου, πως «έξι μήνες μετά τον Αϊλάν, τα ευρωπαϊκά κράτη παίζουν το “ο καθένας την πάρτη του”, ελπίζοντας ότι οι έλεγχοι στα εθνικά σύνορα, οι πνιγμοί, οι εξαφανίσεις παιδιών, η κατάσχεση προσωπικών υπαρχόντων, η σκλήρυνση των συνθηκών παροχής ασύλου θα αποθάρρυναν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες να έρθουν. Καθεστώτα αυταρχικά, εθνικιστικά και περιφρονητικά απέναντι στα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδού η απάντηση ανίκανων ιθυνόντων σε ένα ανθρωπιστικό δράμα πρωτοφανές για τα μεταπολεμικά δεδομένα».

Είναι ο Ζαν Κατρμέρ, ο ανταποκριτής της «Λιμπερασιόν» στις Βρυξέλλες, ο θεωρούμενος ως «ο» ειδικός για την Ευρωπαϊκή Ενωση στα γαλλικά (και όχι μόνο) Μέσα. Οποιος γνωρίζει τη διαδρομή του σίγουρα δεν ξαφνιάστηκε με τις παρεμβάσεις του στην πρώτη δημόσια εκδήλωση που πραγματοποίησε το βράδυ της Δευτέρας, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου, ο όμιλος προβληματισμού e-κύκλος με θέμα: «Υπάρχει λύση στο ελληνικό πρόγραμμα;». Ενα μικρό δείγμα για όσους τυχόν τις έχασαν: «Στην ουσία, στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος. Σε αυτή τη χώρα δεν αγαπήσατε ποτέ το κράτος» – «Ο Ανδρέας Παπανδρέου σοβιετοποίησε την ελληνική οικονομία. Λυπάμαι που το λέω» – «Αν δεν αποφασίσετε να αλλάξετε, δεν θα γίνει τίποτα από μόνο του. Απαιτείται μια επανάσταση στο κράτος, στο σύστημα δικαίου, στη Δικαιοσύνη και στην οικονομία» – «Και στη Γαλλία έχουμε πολιτική κρίση. Αλλά στην Ελλάδα η κρίση δημοκρατίας δεν σταμάτησε ποτέ τα τελευταία 200 χρόνια» – «Στο θέμα του Προσφυγικού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε απολύτως τίποτα. Εναν χρόνο τώρα όλοι βλέπουμε πού οδηγείται η κατάσταση. Με μαθηματική ακρίβεια. Και όμως. Ο κ. Τσίπρας δεν έκανε τίποτα, δεν ζήτησε τίποτα, καμία μέριμνα, καμία προσπάθεια, καμία ουσιαστική συνεννόηση».

Ο Ζαν Κατρμέρ γεννήθηκε το 1957 στο Νανσί. Σπούδασε Νομικά, εργάστηκε για λίγο ως δικηγόρος, κατόπιν όμως, κατά το γνωστό κλισέ, «τον κέρδισε η δημοσιογραφία». Εντάχθηκε στο δυναμικό της «Λιμπερασιόν» το 1987, αρχικά ανέλαβε το μεταναστευτικό ρεπορτάζ, έπειτα, το 1990, ανέλαβε την κοινοτική επικαιρότητα, τα πρώτα δύο χρόνια μέσω ενός οκτασέλιδου εβδομαδιάτικου ενθέτου ονόματι «Ευρώπη», κατόπιν, από το 2005, μέσω του μπλογκ του «Τα παρασκήνια των Βρυξελλών» – εκεί ακριβώς περνάει τον περισσότερο χρόνο του. Εχει επίσης συγγράψει πολλά βιβλία και έχει υπογράψει πλήθος ντοκιμαντέρ για τη γαλλική τηλεόραση, με πιο γνωστό στη χώρα μας το «Ελλάδα, έτος μηδέν» που προβλήθηκε τον Ιούλιο του 2014 στο ARΤΕ.

Φανατικός φιλοευρωπαίος, χαρακτήριζε το 2010 την «ευρωπαϊκή περιπέτεια» ως «κάτι υπέροχο, που σε κάνει να ονειρεύεσαι, αφού δεν έχει ιστορικό προηγούμενο». Eξι χρόνια αργότερα, στο πρώτο κύριο άρθρο της «Λιμπερασιόν» για το 2006, προειδοποιούσε πως «κρίση μετά την κρίση, η Ευρώπη βυθίζεται στην άβυσσο». «Αλλά ας μην απελπιζόμαστε, το χειρότερο δεν είναι πάντα βέβαιο!» πρόσθετε αυτός ο «αγιατολάχ της ευρωπαϊκής ομοσπονδιοποίησης», όπως τον είχε αποκαλέσει παλαιότερα ο βετεράνος σοσιαλιστής Ιμπέρ Βεντρίν.

Στα 30 χρόνια της καριέρας του και λόγω της συνήθειάς του να μη χαρίζεται σε τίποτα και σε κανέναν, εντάξει ίσως και λόγω μιας κάποιας αλαζονείας που τον διακρίνει, ο Ζαν Κατρμέρ έχει αποκτήσει και φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς. Εχει φυσικά κατηγορηθεί και ως «ανθέλληνας» – άρα προφανώς και ως μαζοχιστής, αφού επισκέπτεται την Ελλάδα σχεδόν κάθε χρόνο από το 1981 και πολύ περισσότερες από μία φορές τον χρόνο, όποτε χρειαστεί. Eίναι το πασπαρτού της εποχής για όσους δεν ανέχονται παρά μόνο χάδια στα αφτιά.