Μάχη συσχετισμών στο ελληνικό ποδόσφαιρο
Για ακόμα μία φορά, οι πρωταγωνιστές γίνονται κομπάρσοι και αντίστροφα. Και οι αγώνες μεταφέρονται από τα γήπεδα σε γραφεία και αίθουσες
Τα διασταυρούμενα πυρά στον χώρο του ποδοσφαίρου πέφτουν με ολοένα μεγαλύτερη ένταση και οι αντιμαχόμενες πλευρές αυξάνουν με εντυπωσιακό και συνάμα επικίνδυνο τρόπο τον… οπλισμό τους. Λάβαρο για κάθε έναν από τους ισχυρούς παίκτες η ανεξαρτησία, η ισονομία και η κάθαρση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όμως πίσω από αυτό συνήθως κρύβεται η επιδίωξη της κυριαρχίας στον χώρο, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Αντίπαλοι. Ο πόλεμος φαίνεται πως θα εντείνεται όσο πλησιάζουμε στις εκλογές της ΕΠΟ, αρχές Οκτώβρη, όπου το «κοινό μέτωπο» των Μελισσανίδη, Αλαφούζου, Σαββίδη επιθυμεί την ανατροπή του Γιώργου Γκιρτζίκη, ο οποίος στηρίζεται από τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Ολυμπιακό που είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του ελληνικού ποδοσφαίρου σαρώνοντας τους τίτλους, έχοντας σταθερή παρουσία στους χρυσοφόρους ομίλους του Champions League και υποχρεώνοντας τους υπόλοιπους σε ρόλο κομπάρσου.
Σε διαφορετικό επίπεδο, πάνω από όλους αυτούς λόγω θεσμικού ρόλου, βρίσκεται θεωρητικά ο Σταύρος Κοντονής. Υστερα από ένα χρόνο στο υπουργείο Αθλητισμού είναι ξεκάθαρο ότι θεωρεί την ηγεσία της ΕΠΟ αποκλειστικά υπεύθυνη για την ανισονομία και την αναξιοπιστία που προκαλούν τη βία στα γήπεδα. Για να σχηματίσει άποψη, ο υφυπουργός Αθλητισμού έκανε προσωπικές επαφές με όλους τους παράγοντες και αφού τους ενημέρωσε για τις προθέσεις του, άρχισε με ένα συγκεκριμένο πλάνο να λαμβάνει αποφάσεις και να παίρνει μέτρα που μοιάζει να έχουν συνέχεια και σταθερή πορεία.
Την οποιαδήποτε απόφασή του οι εμπλεκόμενοι την ερμηνεύουν και τη χρησιμοποιούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους, εξού και η επαναλαμβανόμενη καταγγελία του Σταύρου Κοντονή για «προέδρους που εκβιάζουν την κυβέρνηση με τους στρατούς τους». Με αυτή την τακτική, ο υφυπουργός έχει μπει στο στόχαστρο, αρχικά του Ολυμπιακού, αργότερα της ΑΕΚ, εσχάτως του Παναθηναϊκού που βρέθηκε σε σφοδρή κόντρα μαζί του, αλλά ύστερα από την απόφαση της Πέμπτης φαίνεται πως ανέκρουσε πρύμναν.
Ο Σταύρος Κοντονής ωστόσο δηλώνει συνεχώς πως δεν τον ενδιαφέρει ο πόλεμος των παραγόντων των ΠΑΕ αλλά ως θεματοφύλακας της ισονομίας επιθυμεί την εξυγίανση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και την πάταξη της βίας. Κινούμενος σε αυτό το πλαίσιο, βγήκε νικητής στα σημεία για τον νόμο που ψηφίστηκε τον Μάιο και επέβαλε τη στελέχωση των πειθαρχικών οργάνων του ποδοσφαίρου από τακτικούς, εν ενεργεία, δικαστές, οι οποίοι ήδη ρίχνουν καμπάνες στους παραβάτες.
Προς το παρόν, δεύτερος πόλος, που έχει τον ίδιο στόχο με τον υφυπουργό – για διαφορετικούς λόγους – είναι η «τρόικα» Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, που εμφανίζονται ως επαναστάτες με αιτία, επικαλούμενοι τις έρευνες του ειδικού ανακριτή Αριστείδη Κορέα και την υπόθεση της «εγκληματικής οργάνωσης» στο ποδόσφαιρο. Αλαφούζος, Μελισσανίδης και Σαββίδης θέλουν να ανατρέψουν την κατάσταση και δίνουν αγώνα για να κερδίσουν τις εκλογές της ΕΠΟ.
Ο στόχος κοινός, αλλά κοινό υποψήφιο για τη θέση της προεδρίας της ΕΠΟ δεν έχουν βρει ακόμη και οι πρώτες τοποθετήσεις τους αποκαλύπτουν διάσταση απόψεων. Ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, λένε οι πληροφορίες, έχουν αναπτύξει πιο στενή σχέση, ενώ ο Αλαφούζος επικοινωνεί σπάνια με τον χρηματοδότη του ΠΑΟΚ. Η τοποθέτηση του προέδρου του Παναθηναϊκού, με tweet, την ώρα των επεισοδίων στο Ατρόμητος – ΑΕΚ λέγεται πως ενόχλησε τους ανθρώπους της ΑΕΚ, ενώ η κατηγορηματική τοποθέτηση του Σαββίδη για «πρόεδρο της ΕΠΟ από τη Θεσσαλονίκη» ξένισε τους δύο αθηναίους παράγοντες. Ο Μελισσανίδης, που φαίνεται να έχει αναπτύξει καλή σχέση με τον Σταύρο Κοντονή, έχει εκφράσει τη γνώμη πως ο επόμενος πρόεδρος πρέπει να είναι δυναμικός, αναφέροντας ως παράδειγμα τον πρόεδρος της Football League Σπύρο Καλογιάννη, ενώ ο ΠΑΟΚ προτιμά τον πρόεδρο της ΕΠΣ Μακεδονίας Βαγγέλη Γραμμένο.
Κοινό (;) μέτωπο
Γίνεται αντιληπτό πως υπάρχει διαφορά φιλοσοφίας και πολιτικής, όμως ο κοινός στόχος ενώνει τους τρεις «αντιπολιτευόμενους». Τι θα συμβεί μετά; Ουδείς γνωρίξει. Ισως η ατάκα που φέρεται ότι είπε ο Σαββίδης για τον Μελισσανίδη, να μη γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη, επιβεβαιώνει ότι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι δύσκολο να μην υπάρχει πάντα ένας… χαλίφης.