Μιλάνο. Σημασία έχει να τα φοράς

Η αρχιτεκτονική των κτιρίων στο Μιλάνο αποδεικνύει τον διαχρονικό θαυμασμό της πόλης για το κίνημα του μοντερνισμού. Το ντιζάιν χρησιμοποίησε τη νεωτερικότητα της εποχής για να απομακρυνθεί από την αρμονία του κλασικού ρυθμού και να χαθεί στην περιπέτεια της αυστηρής γεωμετρίας. Στην Εβδομάδα Μόδας, πολλές από τις συλλογές αναφέρονται στη χρήση του κολάζ, τις έντονες χρωματιστές ρίγες, τους διαχωρισμούς με μαύρο περίγραμμα που ριζοσπαστικά ανέδειξε η σχολή του Μπαουχάους τη δεκαετία του ’20-’30. Οι συλλογές αυτές (Salvatore Ferragamo, Marni, Missoni) επιστρέφουν με αυτόν τον τρόπο στις βασικές αρχές και τα εργαλεία της αισθητικής του Μεσοπολέμου, ενώ άλλες προβάλλουν ρούχα που χρησιμεύουν μόνο για την κυκλοφορία των εικόνων τους στα social media. Ενέργειες στιγμιαίες, όπως η περφόρμανς, διαρκούν όσο ένα hashtag σε twitter και instagram λογαριασμούς. Η Tods, εκτός από τα γερά βαριά παπούτσια και τις κομψές αλλά δύσκαμπτες τσάντες γραφείου, προσπαθεί να διεκδικήσει χώρο στην πολυτέλεια με χειροποίητα ρούχα από δέρμα. Ανέτρεξε λοιπόν στη Βανέσα Μπίκροφτ. Η καλλιτέχνις μετά το μεγαλειώδες σόου του Κάνι Γουέστ στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης πρόσφερε στην ιταλική φίρμα τη μανιέρα των συναθροισμένων ακίνητων μοντέλων της ως μέσο επικοινωνίας.

Ειλικρινής κομψότητα. Ωστόσο, η γραμμή μοντέρνας καθαρότητας ξεχωρίζει στις συλλογές Giorgio Armani, Bottega Veneta, Jil Sander, Trussardi. Σκοπός αυτής της ενδυματολογικής ειλικρίνειας είναι να κρατήσει κοντά της εκείνες τις γυναίκες που δείχνουν την εμπιστοσύνη τους σε κομμάτια, το ντιζάιν και η γραμμή των οποίων δεν απομακρύνονται από την κομψότητα. Αντίθετα, ανήκουν σε συλλογές με συνέπεια. Οπως τα μακριά και ίσια παλτά Max Mara σε γκρι κασμίρι ή καμηλό ύφασμα που εξακολουθούν να θεωρούνται υψηλή αξία στο επενδυτικό «υφασματοφυλάκιο» του γυναικείου πληθυσμού, ενεργού στο πεδίο του στυλ.

Ειλικρινής ακούγεται και η Μιούτσια Πράντα όταν δηλώνει πως «είναι τόσο δύσκολη αυτή η περίοδος. Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να γίνουμε». Το έδειξε με πανωφόρια  σε μιλιτέρ γραμμή και κορσέδες με κορδόνια να δένουν στη μέση αντί για ζώνη. Υπάρχει όμως και αμφισημία. Είτε μιλούσε για τη διχασμένη κοινότητα της μόδας που θέλει να πουλάει άμεσα ό,τι βγαίνει από τις τωρινές πασαρέλες είτε για τα παιχνίδια εξουσίας και σύγχυσης στην κοινότητα της Ευρώπης, η Πράντα πρότεινε ένα σημείο αφετηρίας για να ξεκινήσουμε την αναγνώριση της σημερινής γυναικείας ταυτότητας. «Είναι ένα κολάζ γυναίκας. Ολα τα μέρη της είναι εδώ, τα καλά και τα κακά».