Η ελληνική πρεμιέρα της Marina and the Diamonds

Συμβαίνει καμιά φορά. Λίγο τοπικό χρώμα να διαθέτει ένας διεθνής καλλιτέχνης και οι καυχησιές του στυλ «η Ελληνίδα που ξετρέλανε τους Βρετανούς» δίνουν και παίρνουν. Λες και δεν έχει σημασία που η Marina and the Diamonds, κατά κόσμον Μαρίνα – Λαμπρινή Διαμαντή, γεννημένη το 1985 στην Ουαλία από έναν Ελληνα και μια ντόπια, δούλευε στα 18 της σε βενζινάδικο, για να μετακομίσει στο Λονδίνο και να γίνει τραγουδίστρια. Ούτε που στην πρωτεύουσα παράτησε δυο-τρεις μουσικές σχολές εμμένοντας στο αταξινόμητο όνειρό της. Περισσότερες συγκινήσεις φαίνεται να προκαλούν οι πατρικές επιρροές που περιελάμβαναν Αλεξίου, Αρβανιτάκη και Μάλαμα ή μια νεανική παραμονή της στην Ελλάδα όπου άκουγε τη γιαγιά της να τραγουδά «ελληνικούς φολκ σκοπούς». Οχι ότι δεν την επηρέασαν – ειδικά η γιαγιά ήταν και πολύ ενθαρρυντική. Το πείσμα της εγγονής όμως χαλυβδωνόταν από τότε που ο μαέστρος της σχολικής χορωδίας τη συμμάζευε από τις κοπάνες εμψυχωτικά. Τελικά η Μαρίνα θα έφτανε να μπαίνει σε όποια λονδρέζικη οντισιόν συναντούσε. Και όταν απογοητευόταν, θα έγραφε τα demo μόνη της, μπροστά σε έναν υπολογιστή.

Ακόμα και όταν συζητούσε με δεκατέσσερις εταιρείες, προτίμησε απλώς εκείνη που, κατά τη γνώμη της, θα την άφηνε πιο ελεύθερη καλλιτεχνικά. Δεν της βγήκε σε κακό: το συμβόλαιο με την 679 Artists, παράρτημα της Warner, κοσμήθηκε με την υπογραφή της το 2008 και η συνέχεια τη βρήκε στις σκηνές του Γκλάστονμπερι, του Ρίντινγκ και του Λιντς. Το 2010 έφτασε στη δεύτερη θέση της λίστας του BBC με τους ανερχόμενους μουσικούς και το ντεμπούτο της, «Family Jewels», άγγιξε το νούμερο πέντε του καταλόγου επιτυχιών. Στις παρουσιάσεις του άλμπουμ χρησιμοποιήθηκαν όροι όπως indie pop και new wave, ενώ το επόμενο, το «Electra Heart» του 2012, σηματοδοτούσε μια στροφή προς τα μονοπάτια που υπαινισσόταν ο τίτλος. Το «Froot» του 2015 περιείχε περισσότερους συνθετικούς ήχους, λίγες όμως από τις παραδοσιακές περιγραφές θα συλλάμβαναν το χαρακτηριστικό που θα τη διαφοροποιούσε, έστω αδιόρατα, από τις συναδέλφισσες. «Εναλλασσόμενη ποπ» έλεγε η ίδια. Οι υπόλοιποι σύγκριναν τη φωνή της με της Κέιτ Μπους και την εικόνα της με τη συνισταμένη της Σοφίας Λόρεν και της Γκουέν Στεφάνι.

ΜΕ ΚΕΪΤΙ ΠΕΡΙ. Τι σημαίνουν όλα αυτά, συναυλιακά μιλώντας, για την πρώτη της εμφάνιση στην Ελλάδα; Ισως καταρχήν να εξηγούν το ότι το 2011 η Μαρίνα άνοιγε τις συναυλίες της Κέιτι Πέρι, αν και δεν ισχύει το ίδιο και για το support στους Coldplay το 2012. Το κοινό της, θα πει κανείς, αρέσκεται τόσο στις μελαγχολικές μπαλάντες όσο και στην γκλαμ ποπ – ειδικά αν το φινίρισμα έχει και μια πινελιά ελεγχόμενου κιτς. Σε αυτό το κοινό αναφέρεται το Diamonds του ονόματός της και τα δικά του ετερόκλητα γούστα υπηρετεί η Μαρίνα όταν στα live της χωρίζει τη βραδιά σε θεματικές που καλύπτουν όλη την πορεία της. Το τσαγανό της εκκίνησης δεν λείπει – δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που σε ένα σκωτσέζικο μαγαζί είχαν έρθει να τη δουν επτά άτομα. Τα είδωλά της όμως, η Σίντι Λόπερ ή η Μπρίτνεϊ Σπίαρς, ήδη την αναφέρουν. Σχεδόν δικαιώνονται οι στίχοι από το πρώτο κιόλας άλμπουμ της: «Ξέρω ακριβώς τι επιθυμώ και ποια θέλω να γίνω» τραγουδούσε στο «Oh No!» το 2010. «Ξέρω ακριβώς γιατί περπατάω και μιλάω σαν μηχανή / γίνομαι η ίδια η αυτοεκπληρούμενη προφητεία μου».