[Πάμε σινεμά] Τα άνθη του καλού
«Λουλούδια» με ευαισθησία από την Ισπανία
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά «Λουλούδια»: Στο πέρασμα τόσων αιώνων τα λουλούδια ταυτίστηκαν με τους πιο βαθείς και τελετουργικούς συμβολισμούς. Τιμάμε ακόμη με ζωηρά, πεντάχρωμα άνθη τούς δικούς μας ανθρώπους. Κι αυτά, από μόνα τους, μπορούν να μας εμπνεύσουν. Οπως συνέβη με τους Τζον Γαράνιο και Χοσέ Μαρί Γενάγα, τους σκηνοθέτες δηλαδή αυτού του εξαιρετικά ευαίσθητου ισπανικού φιλμ, όπου η καθημερινότητα της Ανε, μιας σαραντάχρονης γυναίκας παγιδευμένης σε έναν άχρωμο γάμο, ανατρέπεται απροσδόκητα όταν μια υπέροχη ανθοδέσμη παραδίδεται στην πόρτα του σπιτιού της. Θα ακολουθήσει άλλη μια. Και μετά μια άλλη. Ξανά και ξανά οι ανθοδέσμες φτάνουν στο κατώφλι της κι εκείνη ξεκινά τις ονειροπολήσεις. Ποιος θα μπορούσε να είναι ο μυστικός θαυμαστής; Μερικά άνθη με μυστηριώδη προέλευση εμφανίζονται όμως και στις ζωές της Τέρε και της νύφης της Λούρδης, περιπλέκοντας την ήδη δύσκολη σχέση τους.
Με μια τρυφερή γεωμετρία που χαρακτηρίζει τις πρώτες εκείνες τσεχικές ταινίες της Ανοιξης της Πράγας (θυμηθείτε τις «Μαργαρίτες» της Βέρα Τσιτίλοβα το 1966), οι δύο βάσκοι κινηματογραφιστές συνθέτουν τα κάδρα τους με μεγάλη μαεστρία, με τον φωτογράφο Χαβιέ Αγκίρε να προτιμά τις αποχρώσεις του μπλε και γκρίζου, σκορπώντας τεκνικολόρ πινελιές κάθε φορά που τα λουλούδια πυροδοτούν μια αφηγηματική αναταραχή. Τα προβλήματα θα έλεγε κανείς πως ξεκινούν όταν οι διακλαδώσεις των τριών χαρακτήρων φανερώνουν, στις ραφές, τα σημάδια μιας εγκεφαλικής κατασκευής. Ομως ο υπαρξισμός των Γαράνιο και Γενάγα δεν προσκρούει στο κενό – ακόμη κι όταν κάποιες πολυαναμενόμενες απαντήσεις δεν δίνονται ποτέ. Γιατί τα απροκάλυπτα θετικά συναισθήματα μπορούν να συντελέσουν στο χάος – ακριβώς όπως και το μίσος.
Ομολογουμένως, ο συμβολισμός των λουλουδιών μπορεί να δείχνει σχηματικός (ή και χονδροειδής για κάποιους) και οι σεναριακές εξελίξεις στο φινάλε να δείχνουν ίσως πιο μηχανιστικές απ’ ότι θα ελπίζαμε: είναι φανερή μια σύγχυση σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο αυτής της ιστορίας. Μας είναι όμως δύσκολο να εγκαταλείψουμε αυτούς τους ήρωες που τόσο έχουμε πλησιάσει. Το σινεμά, άλλωστε, μόνο μέσα από τα μάτια των ηρώων του μπορεί να ιδωθεί.
Βαθμοί: 7
Με μια τρυφερή γεωμετρία που χαρακτηρίζει τις πρώτες εκείνες τσεχικές ταινίες της Ανοιξης της Πράγας (θυμηθείτε τις «Μαργαρίτες» της Βέρα Τσιτίλοβα το 1966), οι δύο βάσκοι κινηματογραφιστές συνθέτουν τα κάδρα τους με μεγάλη μαεστρία, με τον φωτογράφο Χαβιέ Αγκίρε να προτιμά τις αποχρώσεις του μπλε και γκρίζου, σκορπώντας τεκνικολόρ πινελιές κάθε φορά που τα λουλούδια πυροδοτούν μια αφηγηματική αναταραχή. Τα προβλήματα θα έλεγε κανείς πως ξεκινούν όταν οι διακλαδώσεις των τριών χαρακτήρων φανερώνουν, στις ραφές, τα σημάδια μιας εγκεφαλικής κατασκευής. Ομως ο υπαρξισμός των Γαράνιο και Γενάγα δεν προσκρούει στο κενό – ακόμη κι όταν κάποιες πολυαναμενόμενες απαντήσεις δεν δίνονται ποτέ. Γιατί τα απροκάλυπτα θετικά συναισθήματα μπορούν να συντελέσουν στο χάος – ακριβώς όπως και το μίσος.
Ομολογουμένως, ο συμβολισμός των λουλουδιών μπορεί να δείχνει σχηματικός (ή και χονδροειδής για κάποιους) και οι σεναριακές εξελίξεις στο φινάλε να δείχνουν ίσως πιο μηχανιστικές απ’ ότι θα ελπίζαμε: είναι φανερή μια σύγχυση σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο αυτής της ιστορίας. Μας είναι όμως δύσκολο να εγκαταλείψουμε αυτούς τους ήρωες που τόσο έχουμε πλησιάσει. Το σινεμά, άλλωστε, μόνο μέσα από τα μάτια των ηρώων του μπορεί να ιδωθεί.
Βαθμοί: 7
Αγωνιώδες μονοπλάνο
«Victoria»: Δύο ώρες από τη ζωή μερικών πιτσιρικάδων. Εκείνη είναι Ισπανίδα που ζει στο Βερολίνο εδώ και κάποιους μήνες. Γνωρίζει τον Σόνε και την παρέα του και τους ακολουθεί σε μια νύχτα από την οποία λίγοι θα επιβιώσουν. Αυτή η παράξενη νεανική περιπέτεια καθίσταται καθηλωτική από τη μήτρα της, μια και όλη αυτή η εξωφρενική ιστορία χωρά σε ένα πλάνο, ένα μονοπλάνο 130 λεπτών που μοιάζει με ένα απολύτως κερδισμένο τεχνικό στοίχημα. Η ιστορία, όμως, από μόνη της δεν είναι και τόσο σπουδαία: θα μιλούσαμε για ένα καλοστημένο b-movie αν είχαμε μια πιο «ακαδημαϊκά» στημένη (και πιο συντομευμένη) εκδοχή της. Το τελικό αποτέλεσμα όμως έχει μια αιχμή. Εξοχη η Λάια Κόστα.
Βαθμοί: 6
Η ελληνική παθογένεια
«Καύση»: Πέντε άνθρωποι, τέσσερις τοίχοι, ένα πτώμα, μια χώρα στα κάγκελα και μια πόρτα που κλείνει. Ο Στράτος Τζίτζης (σκηνοθέτης του εξαίσιου «Σώσε με») μεταφέρει το ομώνυμο θεατρικό του έργο στη μεγάλη οθόνη. Οι ηθοποιοί του καλοί (Νίκος Γεωργάκης, Γιώργος Χρανιώτης, Βασιλική Τρουφάκου, Γωγώ Μπρέμπου και Ιωάννα Μαυρέα), το πέρασμα όμως από το σανίδι στη μεγάλη οθόνη δεν συνιστά μια νέα υφολογική πρόταση: οι ερμηνείες δείχνουν φιλμικότατες, λίγα άλλα στοιχεία όμως σπάνε τη θεατρική ακαμψία, μέχρι τουλάχιστον το βίαιο – και κοινωνικά αμφίσημο – φινάλε.
Βαθμοί: 5
Ζωώδης ορθότητα
«Ζωούπολη»: Θηλαστικά ζουν ελεύθερα μαζί με τα αρπακτικά ζώα (τα οποία πάλι έχουν περιορίσει, θαυματουργώς, τις σαρκοβόρες διαθέσεις τους) σε μια μελλοντική κοινωνία που όμως μαστίζεται από την καλπάζουσα εγκληματικότητα. Ετσι, ένα κουνέλι αναλαμβάνει μια σημαντική υπόθεση εξαφάνισης. Η πιο ενδιαφέρουσα φιλμική μετουσίωση όλων εκείνων των κοινωνικών βουλευμάτων της πολιτικής ορθότητας είναι ένα καρτούν που παίρνει (τις περισσότερες φορές) ίσες αποστάσεις, υπερτονίζοντας όμως την ανάγκη ενός στενά αστυνομευόμενου (και γενικώς «συμμαζεμένου») αστικού μοντέλου. Οχι πως τα πιτσιρίκια θα έχουν κάποιο πρόβλημα.
Βαθμοί: 6
Εύκολες αντιθέσεις
«Ο μπαμπάς γύρισε»: Μπαμπάς ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, πατριός ο Γουίλ Φέρελ. Μηχανόβιος ο ένας, συντηρητικός ο άλλος – μεγαλώνει όμως τα παιδιά του πρώτου δίχως να έχει κερδίσει τον σεβασμό τους. Αντιλαμβάνεστε τις δυναμικές – που παραπέμπουν στους ξεχασμένους σήμερα «Γείτονες της συμφοράς» με Τζον Μπελούσι και Νταν Ακρόιντ. Μόνο που η τελευταία ταινία αποκαθήλωνε τον μικροαστισμό, ενώ τούτη εδώ τον ανάγει ως αναγκαίο «κακό». Ε, μεγάλη η διαφορά.
Βαθμοί: 3
Νεανικό sci-fi
«Το πέμπτο κύμα»: Οι εξωγήινοι επιτίθενται ξανά σε μια παραλλαγή του «Body snatchers», νεανικού όμως χαρακτήρα, καθώς ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι προσπαθεί απεγνωσμένα να σώσει τον μικρό αδελφό της ενώ ο πλανήτης καταρρέει. Οι δυνάμεις καταστολής έχουν εδώ μάλλον εχθρικό χαρακτήρα (όπως και στα «Ζόμπι» του Τζορτζ Ρομέρο), το πολλά υποσχόμενο πρώτο ημίωρο όμως δίνει γρήγορα τη θέση του στα κλισέ.
Βαθμοί: 3
Θόρυβος
«Το Λονδίνο έπεσε»: Μετά τον θάνατο του βρετανού πρωθυπουργού υπό μυστηριώδεις συνθήκες, οι σημαντικότεροι ηγέτες του δυτικού κόσμου ταξιδεύουν στο Λονδίνο για την κηδεία του – και πέφτουν σε παγίδα μουσουλμάνων τρομοκρατών. Ευτυχώς, οι ΗΠΑ είναι με το μέρος μας. Δύσκολο να περιγράψεις την πλοκή αυτής της περιπετειώδους χαλκομανίας δίχως να σκάσεις στα γέλια – κρίμα για τον Ααρον Εκχαρτ.
Βαθμοί: 1
Google news
