Το ελληνικό ταξίδι του «Walking Dead»
Ο Τζος Μακντέρμιτ υποδύεται τον Γιουτζίν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
14 λεπτά Πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις με φόντο ζόμπι κι αίμα. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της σειράς «The Walking dead» που έχει τη δική της περίοπτη θέση στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες. Κάθε καινούργιο επεισόδιό της σπάει διαρκώς ρεκόρ τηλεθέασης όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Μ’ αυτό το δεδομένο λοιπόν, το δεύτερο μέρος του 6ου κύκλου της αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον όχι μόνο για τους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας αλλά και τους θεατές που αρέσκονται στις τηλεοπτικές υπερπαραγωγές. Το ελληνικό κοινό, θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει την πρεμιέρα αυτή τη Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου, λιγότερο από 24 ώρες μετά την πρώτη προβολή του στην Αμερική, μέσω του καναλιού Fox (διαθέσιμο με τα συνδρομητικά Nova, Ote TV, Vodafone TV και Cyta Hellas).
Με αφορμή λοιπόν την προβολή των νέων επεισοδίων, οι ηθοποιοί Μάικλ Κάντλιτζ, Τζος Μακντέρμιτ και Ρος Μάρκουαντ μαζί με τον παραγωγό, σκηνοθέτη κι υπεύθυνο των ειδικών εφέ της σειράς Γκρέγκ Νικοτέρο, ταξίδεψαν στη χώρα μας την περασμένη εβδομάδα. Τα «Νέα», είχαν τη δυνατότητα να μιλήσουν μαζί τους για την επιτυχία του «Walking dead», την απήχησή του στο κοινό, το μέλλον της σειράς αλλά και τους χαρακτήρες τους.
Αν και το «Walking dead» ξεκίνησε το 2010 σαν μια σειρά με ζόμπι, έξι σεζόν αργότερα, έφτασε να είναι πολλά παραπάνω. «Είναι μια σειρά για ανθρώπους που βασικά προσπαθούν να επιβιώσουν, να ξαναφτιάξουν μια κοινωνία», δηλώνει ο Γκρέγκ Νικοτέρο που έχει σκηνοθετήσει μέχρι στιγμής 12 από τα 83 επεισόδια που θα έχει η σειρά στο τέλος της φετινής σεζόν. Μαζί του συμφωνεί και ο Τζος Μακντέρμιτ που στην μικρή οθόνη υποδύεται τον Γιουτζίν. «Εμένα που δεν μου αρέσουν τα ζόμπι γιατί φοβάμαι εύκολα και πάλι έβλεπα τη σειρά πριν αρχίσω να παίζω γιατί ταυτιζόμουν με τους ήρωες».
Αυτό το κομμάτι του, των χαρακτήρων που έχουν κάτι από την πραγματικότητα, φαίνεται πως είναι ένα από τα στοιχεία που έκαναν το διεθνές κοινό να λατρέψει τη σειρά. «Νομίζω πως έχει γίνει παγκόσμια τρέλα γιατί είναι μια σειρά που εξερευνά την απώλεια, την αγάπη και την επιβίωση. Αλλά είναι και μια που μπορούν οι θεατές να δουν από διαφορετικές οπτικές. Πολλοί άνθρωποι μας λένε ότι την βλέπουν σαν θρησκευτική αλληγορία μιας κι έχουμε έναν χαρακτήρα που τον λένε Ιησού. Άλλοι την βλέπουν από πολιτική σκοπιά γιατί είμαστε πάντα στα πρόθυρα ενός νέου πολιτικού γεγονότος που μπορεί να μας προετοιμάζει για κάτι άλλο. Όπως και να έχει, βλέπουν όλοι τη σειρά από τη δική τους οπτική και γι’ αυτό αντλούν τόση απόλαυση, είναι σαν ένα κοινωνικό πείραμα», τονίζει ο τηλεοπτικός Άαρον, Ρος Μάρκουαντ.
Για το λόγο αυτό, ίσως και οι αντιδράσεις των τηλεθεατών να ξεπερνούν κάποιες φορές τα όρια. «Αγγίζει τους θεατές η σειρά μ’ έναν τρόπο που ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα μπορούσε. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές να εμφανιστούν ο πατέρας και η έφηβη κόρη του και να μου πουν πως δεν έχουν καλή σχέση μεταξύ τους αλλά ήρθαν πιο κοντά βλέποντας το Walking dead. Κι αυτό σημαίνει ότι δεν είναι απλά μια σειρά. Σημαίνει κάτι διαφορετικό για τον κάθε θεατή», υπογραμμίζει ο Τζος Μακντέρμιτ.
Μολονότι το καστ βιώνει την αγάπη του κοινού για τη σειρά κυρίως εντός των αμερικανικών συνόρων, η φήμη της έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο κι έχει τρυπώσει ακόμα και σε περιοχές που η αμερικανική κουλτούρα είναι απαγορευμένη. «Γύρισα πρόσφατα από την Κούβα όπου όχι απλά η σειρά δεν παίζεται αλλά είναι απαγορευμένη, ειδικά αν δεν το πει η κυβέρνηση. Οι άνθρωποι έρχονταν και μου έλεγαν «να βγάλουμε μια φωτογραφία, είσαι απ’ το walking dead. Κι αυτό συνδέεται με την πειρατεία. Αποδίδω την επιτυχία της σειράς στο γεγονός πως το κάθε επεισόδιο προβάλλεται εντός 36 ωρών από την αρχική του προβολή στην Αμερική στο 90% του κόσμου. Δεν ξέρω άλλες σειρές που να έχουν το ίδιο πρόγραμμα και όλος ο κόσμος ζει όλο αυτό μαζί. Και όλοι μιλάνε για την ίδια σειρά την ίδια εβδομάδα» λέει ο Μάικλ Κάντλιτζ, που υποδύεται τον Άμπραχαμ.
Είναι συχνό φαινόμενο, λοιπόν, κάθε εβδομάδα που παίζεται επεισόδιο του σήριαλ να οργανώνονται ειδικές βραδιές για να το παρακολουθήσουν όχι μόνο στα σπίτια αλλά και σε μαγαζιά. «Το να βλέπεις το Walking dead είναι εμπειρία. Οικογένειες ενώνονται για να δουν τη σειρά. Στην Αμερική οι άνθρωποι πάνε στα μπαρ, μαζεύονται όλοι μαζί και βλέπουν το σόου. Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τίποτα άλλο παρά μ’ ένα αφοσιωμένο κοινό. Τα νούμερά μας και η τηλεθέασή μας σπάνε ρεκόρ κάθε φορά που προβάλλεται το επεισόδιο. Είναι το αφοσιωμένο κοινό που θέλει να μοιραστεί την εμπειρία με τις μητέρες τους, τους παππούδες τους και τους φίλους τους. Πίνουν το ποτό τους και βλέπουν παρέα σειρά. Πόσο συχνά το κάνει αυτό η τηλεόραση και δημιουργεί το φαινόμενο οι άνθρωποι να έχουν την ανάγκη να μοιραστούν τη σειρά με κάποιον άλλον σχεδόν αμέσως. Γι’ αυτό το λόγο νομίζω πως το walking dead κάνει επιτυχία στα social media. Δημιουργούνται εμπειρίες και συναισθήματα όταν βλέπουν τη σειρά. Είναι συναρπαστικό γι’ αυτούς να μιλάνε για το ποιος είναι ο αγαπημένος τους ήρωας ή για τον θάνατο που ήταν άσχημος ή καλός», υπογραμμίζει ο Γκρέγκ Νικοτέρο.
Η επιρροή της σειράς, μάλιστα, είναι τέτοια που και οι ίδιοι οι ηθοποιοί πριν δεχτούν να συμμετάσχουν στα γυρίσματα στην πορεία των κύκλων, καθηλώνονταν κάθε φορά από τις εξελίξεις. «Είχαμε δει το πρώτο επεισόδιο που παίχτηκε το Halloween και κολλήσαμε αμέσως. Ήταν τόσο κινηματογραφικό, σαν ταινία κι έχει μια συγκεκριμένη αισθητική. Γι’ αυτό νομίζω ότι οι άνθρωποι την βλέπουν κάθε εβδομάδα γιατί είναι διαφορετική η σειρά απ’ όλες τις υπόλοιπες της τηλεόρασης», αναφέρει ο Ρος Μάρκουαντ. Μαζί του συμφωνεί και ο Τζος Μακντέρμιτ. «Ήταν η αγαπημένη μου σειρά και μαζευόμασταν με την οικογένειά μας και τους φίλους μας για να την δουν. Ακόμα κι αν δεν την βλέπαμε στο σπίτι το δικό μου ή των άλλων, είμασταν στα τηλέφωνα τη Δευτέρα το πρωί για να συζητήσουμε γι’ αυτήν γιατί ήταν κάτι που ήταν κομμάτι της ζωής μας και δεν το χάναμε. Είναι ωραίο να έχουμε αυτή τη σχέση με το κοινό. Εμείς πιάσαμε τον πρώτο αριθμό του λαχείου ως θεατές και παίζουμε στην αγαπημένη μας σειρά».
Κάπως έτσι, δεν είναι τυχαίο που το «Walking dead» γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος σχεδόν όλων, είναι οι σελίδες κοινωνικές δικτύωσης. «Υπάρχουν τόσες πολλές σειρές που τις βλέπεις για μια ώρα και μετά περνάς στην επόμενη και κανένας δεν μιλάει γι’ αυτές. Ενώ στο Walking dead μόλις την δουν οι τηλεθεατές, την μεταφέρουν στο Instagram, το Twitter ή το Facebook και ενεργά συζητούν γι’ αυτή, ανταλλάζουν απόψεις, κάνουν εικασίες, μαλώνουν κι έρχονται πιο κοντά χάρη σ’ αυτήν», υποστηρίζει ο Ρος Μάρκουαντ.
Το αγαπημένο θέμα συζήτησης στα social media, είναι οι ξαφνικοί θάνατοι των ηρώων μιας και οι υπεύθυνοι της σειράς, δεν διστάζουν να στέλνουν στην αιωνιότητα ακόμα και τους βασικούς πρωταγωνιστές της. «Υπάρχει κατακραυγή στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και οι άνθρωποι είναι τρομαγμένοι ότι θα χάσουν έναν χαρακτήρα αλλά ζούμε σ’ έναν εκπληκτικά επικίνδυνο κόσμο και όπως είπε ο Σκοτ σε μια παρουσίαση στην Ευρώπη όσο επικίνδυνο είναι για το κοινό να περιμένει ότι οι χαρακτήρες θα πεθάνουν, δεν υπάρχει λόγος μην περιμένουν επίσης κι ένα θαύμα που ο χαρακτήρας τους θα επιβιώσει στο τέλος», λέει με νόημα ο Μάικλ Κάντλιτζ και συνεχίζει «Όσοι μπήκαμε στη μέση του σόου και είμασταν φαν της σειράς από την αρχή της, είδαμε μερικούς από τους αγαπημένους μας ήρωες να πεθαίνουν. Οπότε αν κάποιος μπαίνει τώρα στην σειρά και περιμένει να ζήσει μέχρι το τέλος της, είναι αφελής. Περιμένεις να πεθάνεις αλλά δεν ξέρεις πότε».
Κι αν τα λόγια του αυτά, δεν πείθουν τους θεατές, ο ίδιος τονίζει κι έναν άλλον λόγο που οι θάνατοι των κεντρικών ηρώων γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης. «Νομίζω πως είναι ένα εξαιρετικό εύρημα για να κάνεις το κοινό να συνεχίσει να βλέπει. Μόλις πεις την ιστορία σου, είσαι νεκρός. Καμιά φορά βέβαια συμβαίνουν κι ατυχήματα που φέρνουν το θάνατο αλλά ετοιμάζουν τους χαρακτήρες για το επόμενο στάδιο που πηγαίνουν. Νομίζω πως αφαιρώντας ήρωες από τη σειρά για τους οποίους νοιάζεται το κοινό, κρατάμε ζωντανή την ιδέα της. Είναι σαν να βλέπεις ένα επεισόδιο του Σταρ Τρεκ και κινδυνεύει ο Κάπταιν Κερκ αλλά ξέρεις ότι θα είναι εκεί και την επόμενη εβδομάδα. Πόσο πραγματικά ανησυχεί το κοινό μ’ αυτό. Όταν κινδυνεύουν οι δικοί μας χαρακτήρες, υπάρχει περίπτωση να πεθάνουν, οπότε η συναισθηματική σου εμπλοκή είναι μεγαλύτερη. Αλλά εξυπηρετεί κι έναν νέο σκοπό: χάνουμε χαρακτήρες ώστε να μπουν νέοι».
Με τον θάνατο λοιπόν, να είναι σχεδόν συνυφασμένος με την πλοκή του σήριαλ, είναι μάλλον αναμενόμενο και οι συντελεστές της να έχουν τις δικές τους προτιμήσεις στον τομέα αυτό. «Όλοι οι θάνατοι είναι διαφορετικοί. Αλλά νομίζω πως ο θάνατος της Έιμι στον πρώτο κύκλο στην αγκαλιά της Άντρια έβαλε τη σειρά στον χάρτη. Αυτή η σκηνή που την κοιτάει στα μάτια κι απλά προσεύχεται ότι θα υπάρξει ένα βλέμμα αναγνώρισης και η Έμα όταν ξυπνάει είναι σαν τη γέννηση μιας γάτας, τόσο απαλή κι όμορφη και πνίγεται για αέρα κι αρχίζει να γέρνει και ξέρεις ότι θα τη δαγκώσει, αυτή τη σκηνή έδειξε ότι η σειρά έχει να κάνει επίσης και με το συναίσθημα πίσω από τις σκηνές. Και το κοινό εκείνη τη στιγμή ένιωθε τόση συμπάθεια για την Άντρεα που δεν έχει ξαναγίνει σε ταινία για ζόμπι», δηλώνει ο Γκρέγκ Νικοτέρο.
Αν λοιπόν, ο Μάικλ Κάντλιτζ είχε δικαίωμα να διαλέξει το θάνατό του, με ποιον τρόπο θα αποχαιρετούσε τη σειρά; «Όπως όλοι, θα διάλεγα έναν ηρωικό θάνατο. Οπότε αν υπήρχε η δυνατότητα από το κόμικ, να διαλέξω το θάνατό μου θα ήταν τη στιγμή που ο Άμπραχαμ έβγαλε έξω το μωρό Τζούντιθ για να το σώσει, να τον χτυπήσει έναν κεραυνός στα οπίσθια», υποστηρίζει γελώντας. Παρ’ όλα αυτά, ίσως να επέστρεφε για χάρη άλλου χαρακτήρα. «Νομίζω πως οι αγαπημένοι μου ήρωες είναι ο Γκλεν και η Κάρολ γιατί έχουν πάντα αυτή την απίστευτη σχέση αλλά αλλάζει όσο προχωράει η σειρά. Νομίζω πως όλοι οι χαρακτήρες έχουν διαφορετικά πράγματα να προσφέρουν και είναι όλοι πολύ συναρπαστικοί με τον δικό τους τρόπο. Είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσω γιατί είναι όλοι πολυεπίπεδοι». Ωστόσο, ο σκηνοθέτης έχει πιο σαφή γνώμη. «Θα έπαιζα τον Γκλεν γιατί αυτός ο ήρωας είναι κοντά στην αισθητική μου με την έννοια του πώς να προχωράς και να γίνεσαι συναισθηματικά ο βράχος της ομάδας αλλά και πνευματικά. Με κάποιον τρόπο, το κάνω αυτό καθημερινά απλά δεν σκαρφαλώνω σε σκουπιδοτενεκέδες όσο συχνά όσο αυτός».
Όλη αυτή η συχνή αλλαγή προσώπων και ιστοριών, φέρνει στη σειρά νέα πρόσωπα που καλούνται, όμως, να διαχειριστούν μια μεγάλη πίεση ως προς την συνέχιση της αρτιότητας του αποτελέσματος της δουλειάς και των υπολοίπων. «Παρ’ όλο που το καστ είναι μια πολύ φιλόξενη ομάδα ηθοποιών, δεν θέλαμε οι νέοι να είμαστε εμείς που θα τα κάνουμε θάλασσα. Όταν πήρα το ρόλο ανήμερα των γενεθλίων μου και πετούσα για την Ατλάντα για να συμμετάσχω στα γυρίσματα μιας από τις αγαπημένες μου σειρές, ίδρωνα τόσο πολύ απ’ το άγχος μου. Κάνει ζέστη στην Ατλάντα αλλά στο αεροπλάνο καθόλου. Είχα βάλει τον κλιματισμό αλλά ίδρωνα τόσο πολύ που όλη μου η μπλούζα είχε μουσκέψει. Μιας και δεν μπορούσα να εμφανιστώ έτσι στο πλατό, πήγα στην τουαλέτα του αεροδρομίου, άλλαξα μπλούζα και προσπάθησα να ηρεμίσω. Δεν μπορούσε να το πιστέψω. Στο πλατό γνώρισα τον Τζος και τον Μάικλ που μου καλωσόρισαν και μου είπαν πως ήταν στη θέση μου πριν από ένα χρόνο και ξέρουν ότι μπορεί να είναι δύσκολη η θέση μου», παραδέχεται ο Ρος Μάρκουαντ.
Ενδεικτικό της πίεσης που γνωρίζουν οι συντελεστές του «Walking dead» είναι πως ο Τζος Μακντέρμιτ, έπρεπε να αποθανθεί σε ειδικό για να διαχειριστεί τα θέματα που του προέκυψαν. «Τον πρώτο χρόνο που ήμουν στη σειρά είχα εφιάλτες. Είχα μια σκηνή μαζί μ’ ένα ζόμπι κι αυτό μου έμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα γιατί είναι ένα τόσο βίαιο πράγμα να το κάνω ξαφνικά. Κι έπρεπε να δω ψυχολόγο για να το λύσω. Είναι ένα από εκείνα τα στοιχεία όπου ψυχολογικά με μπέρδευε. Ακόμα δεν μπορώ να δω ένα τρομακτικό τρέιλερ στην τηλεόραση και καλύπτω τα μάτια μου ή αλλάζω το κανάλι», εξομολογείται.
Ο κόπος του, ωστόσο, δεν σταμάτησε εκεί γιατί χρειάστηκε να κάνει «θυσίες» για να αποδώσει σωστά το ρόλο του Γιουτζίν. «Στην πραγματικότητα έχω ξανθιά μαλλιά και κοντά αλλά μου τα έβαψαν και τα άφησα να μακρύνουν. Δεν με νοιάζει να δείχνω ηλίθιος όταν παίζω ένα ρόλο στην τηλεόραση, το προτιμώ κιόλας γιατί δεν ξεχωρίζω και δεν μοιάζω με φυσιολογικό άνθρωπο αλλά μετά πρέπει να το πάω πίσω στο σπίτι, στην κοινωνική μου ζωή και να ζήσω έτσι», αναφέρει ο ίδιος. Όμως, καταλαβαίνει την αναγκαιότητα της αλλαγής αυτής. «Κατά μία έννοια είμαστε ήρωες καρτούν και αν τους μεταφέρουμε στη ζωή πρέπει να μεταφέρουμε κάποια απ’ τα στοιχεία τους σαν γέφυρα με το κόμικ».
Στο ίδιο πλαίσιο κινείται και το σκεπτικό του Ρος Μάρκουαντ για την παρουσία του στο «Walking dead». «Μας είπαν να πάρουμε όση περισσότερη έμπνευση μπορούμε από το κόμικ γιατί εκεί βασίζεται η σειρά και δεν πρέπει να απέχουμε πολύ αλλά να τα εμποτίσουμε με δικά μας στοιχεία του χαρακτήρα. Πάντως, μας δίνουν ενδείξεις απ’ το σενάριο για το ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι στο πρώτο επεισόδιο».
Ο ίδιος ενσαρκώνοντας τον Άαρον στην μικρή οθόνη, που είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος, έχει γίνει δέκτης θετικών σχολίων απ’ τους φανατικούς τηλεθεατές. «Η σειρά δεν μένει μακριά από την αποτύπωση όλων των κοινωνικών ομάδων αλλά και όλου του κόσμου και αισθάνομαι περήφανος που εκπροσωπώ την ομοφυλοφιλική κοινότητα. Όπως ο Κέρκμαν έχει επισημάνει πολλές φορές, ήθελε να πει αυτά ακριβώς που ήθελε για την κοινωνία και το να αποκλείσει τα μέλη της ομοφυλοφιλικής κοινότητας για οποιοδήποτε λόγο θα έστελνε ένα πολύ αρνητικό μήνυμα γι’ αυτόν», λέει και συνεχίζει. «Αρκετοί άνθρωποι μου έχουν πει πως είναι ευγνώμονες για την ύπαρξη του Άαρον στη σειρά γιατί τους βοήθησε να μιλήσουν για την ομοφυλοφιλία τους στους φίλους και την οικογένειά τους. Και είναι περίεργο γιατί δεν περιμένεις ποτέ ότι η δουλειά σου θα έχει τόση σημασία στην κοινωνία αλλά αν γίνεται αυτό ακόμα και σ’ ένα μικρό βαθμό, τότε είναι το κερασάκι στην τούρτα», υπογραμμίζει.
Από την άλλη, ο τηλεοπτικός Άμπραχαμ, αποκαλύπτει τις ερωτικές του προτιμήσεις για την Σάσα με πολύ σαφές τρόπο. «Είναι ένας μοναδικός κόσμος και οι κανόνες της δικής μας κοινωνίας δεν ισχύουν πάντα στην κοινωνία του Walking Dead. O Άμπραχαμ είναι κοντά με την Σάσα από την αρχή της σεζόν κι εκείνη προσφέρεται να τον οδηγήσει μακριά από την Αλεξάντρια με το αυτοκίνητο κι εκείνος αμέσως δέχεται να πάει μαζί της. Νομίζω πως είναι γιατί βλέπει κάτι σ’ αυτήν, μια δύναμη και η δίψα της για ζωή είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτού τη συγκεκριμένη στιγμή. Όπως και ο Μόργκαν με την Κάρολ, είναι δύο άνθρωποι που γίνονται καλύτεροι επειδή τρέφονται από τα αισθήματα αυτά», δηλώνει ο Νικοτέρο που τον ενσαρκώνει.
Στον αντίποδα, ο Γιουτζίν είναι από εκείνους τους χαρακτήρες που δεν φανερώνουν ιδιαίτερα στοιχεία στην εξέλιξη της ιστορίας τους. «Δεν βλέπω τον Γιουτζίν σαν καρικατούρα όπως πολλοί θεατές. Νομίζω ότι υπάρχουν κάποια αστεία στοιχεία σ’ αυτόν αλλά έχουν να κάνουν περισσότερο με τη συμπεριφορά του. Οι σεναριογράφοι δεν γράφουν αστεία, αυτός τα κάνει μέσω της συμπεριφοράς του. Προσπαθώ να διατηρώ κάπως την πραγματικότητα, την ειλικρίνεια και την αλήθεια με τον χαρακτήρα μέσα στο περιβάλλον της σειράς. Εμπιστεύομαι τους σεναριογράφους να μην γίνει πολύ καρτουνίστικος ή να βγει εκτός εμβέλειας γιατί υπάρχουν στιγμές που τείνει προς τα εκεί», αναφέρει ο Τζος Μακντέρμιτ που τον υποδύεται στην μικρή οθόνη.
Η σειρά ήδη διανύει την 6η σεζόν αλλά από την παραγωγή έχουν τη διάθεση να την ανανεώσουν για πολλές χρονιές ακόμα χάρη στα εξαιρετικά νούμερα τηλεθέασης. Για πόσο καιρό όμως ακόμα; «Ο Κέρκμαν είπε πως έχει στο κεφάλι του 300 τόμους του κόμικ κι αν χρησιμοποιείς εμάς για να συγκρίνεις το πού είμαστε, είμαστε περίπου στο 100ο. Οπότε αν έχει δίκιο, έχουμε ακόμα άλλα 18 χρόνια της σειράς», ισχυρίζεται με μεγάλη δόση χιούμορ ο Γκρέγκ Νικοτέρο.
Όσο χρόνια και να έρθουν πάντως, ένα είναι σίγουρο. Τα ζόμπι θα συνεχίσουν να περιπλανιούνται ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, τρομάζοντάς τους με τα χαρακτηριστικά τους που συνεχώς ξεφτίζουν. « Κάθε σεζόν συναντούμε walkers που είναι από την αρχή της Αποκάλυψης που στο δικό μας το ημερολόγιο είναι κοντά στον ενάμιση με δύο χρόνια. Αλλά υπάρχουν ακόμα πολλοί άνθρωποι ζωντανοί κι αυτοί πεθαίνουν κι επιστρέφουν οπότε έχουμε ποικιλία. Είναι ενδιαφέρον για μας να κυνηγάμε το πιο σάπιο λουκ. Είναι ενδεικτικό για το σόου για να φαίνεται πόσο καιρό ο κάθε χαρακτήρας υπάρχει εκεί. Κι επίσης έχει πλάκα, να μην είναι μόνο άνθρωποι χλωμοί με κόκκινους φακούς επαφής», καταλήγει ο Γκρέγκ Νικοτέρο.
Google news
