Η πιο «διαφορετική» απονομή του Χόλιγουντ

Για άλλη μια φορά στο Χόλιγουντ νίκησε η διαφορετικότητα. Στο Χόλιγουντ, όχι στη ζωή. Γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως στη ζωή η διαφορετικότητα συντρίβεται. Και δεν σταματά μονάχα στο χρώμα του δέρματος ή στη σεξουαλική προτίμηση. Το ντύσιμό σου και μόνο μπορεί να σε οδηγήσει στο περιθώριο. Θα μου πείτε, το ντύσιμο είναι αισθητική υπόθεση, δεν είναι πολιτική. Μα γίνεται να απομονώσεις την πολιτική διάσταση ενός αισθητικού γεγονότος;

Δεκάδες φορές πριν από τη χθεσινή τελετή απονομής και κατά τη διάρκειά της ακούσαμε τη λέξη «diversity» (διαφορετικότητα), άλλες τόσες τη λέξη «black», ενώ προέκυψαν κηρύγματα για τη σεξουαλική κακοποίηση, τον σεξισμό, την ομοφοβία και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Και η ανάγκη για διαφορετικότητα έφτασε τόσο βαθιά, που τα βραβεία μοιράστηκαν.

Αλλος κέρδισε το Οσκαρ σκηνοθεσίας (ο Αλεχάντρο Ινιάριτου για την «Επιστροφή», δεύτερη συνεχή χρονιά μετά το «Birdman», ισοφαρίζοντας έτσι το προηγούμενο ρεκόρ του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς το 1949-1950) και άλλος αυτό της καλύτερης ταινίας (όπου θριάμβευσε το «Spotlight», μια νίκη του politically correct Χόλιγουντ θα έλεγε κανείς – σκεφτείτε την περιφρόνηση προς το «φαβορί» Σιλβέστερ Σταλόνε, που ήταν υποψήφιος σε ταινία αφροαμερικανού σκηνοθέτη).

ΚΡΙΣ ΡΟΚ, Ο ΙΣΟΡΡΟΠΙΣΤΗΣ. «Και γιατί δεν φωνάζαμε για διαφορετικότητα στα Οσκαρ τη δεκαετία του 1960;» αναρωτήθηκε ο παρουσιαστής Κρις Ροκ. «Μα, είχαμε αληθινά προβλήματα, για τα οποία διαδηλώναμε. Mας βίαζαν και μας λιντσάριζαν, και δεν μας ενδιέφερε πραγματικά ο νικητής του βραβείου σκηνοθεσίας. Αν η γιαγιά σου κρεμόταν από ένα δέντρο, ήταν κομματάκι δύσκολο να νοιαστείς για το ποιος κέρδισε το βραβείο καλύτερου ξενόγλωσσου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους».

Ο Ροκ πάντως έκανε τέλεια τη δουλειά για την οποία επελέγη. Κανένας δεν προσβλήθηκε πραγματικά, κανένας δεν «πειράχτηκε», όλοι έμειναν ικανοποιημένοι και όλοι μάλιστα αισθάνθηκαν καλύτεροι άνθρωποι. Διασκεδαστικά, ψυχαγωγικά και εντελώς ανώδυνα. Οπως διασκεδαστικές, ψυχαγωγικές και εντελώς ανώδυνες παραμένουν εδώ και αρκετά χρόνια οι επιλογές της αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, οδηγώντας τον θεσμό σε ανυποληψία. Βλέπετε, κάποιοι θυμούνται ακόμα την εποχή κατά την οποία οι βραβεύσεις του «Αμαντέους», ας πούμε, ή του «Τελευταίου αυτοκράτορα» σήμαιναν στ’ αλήθεια κάτι.

Τα περισσότερα βραβεία τα κέρδισε το «Mad Max: ο δρόμος της οργής» (έξι τεχνικά βραβεία – κάτι απολύτως λογικό για μια ταινία που αρνήθηκε όσο περισσότερο μπορούσε τη βοήθεια των ψηφιακών εφέ), το «Spotlight» και το «Μεγάλο σορτάρισμα» μοιράστηκαν τα δύο βραβεία σεναρίου (πρωτότυπου και διασκευασμένου), η Αλίσια Βικάντερ κέρδισε το Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στον ρόλο της συζύγου ενός διαφυλικού καλλιτέχνη στο «Κορίτσι από τη Δανία» («The Danish girl»), ενώ η Μπρι Λάρσον βραβεύτηκε για την εξαίσια ερμηνεία της στο «Δωμάτιο», κυρίως επειδή το μέχρι τότε φαβορί, η Σάρλοτ Ράμπλινγκ, ενόχλησε τη διαδικτυακή κοινότητα (στο όνομα της οποίας κόβονται κεφάλια στις ΗΠΑ) με τις δηλώσεις της για το γνωστό ζήτημα του «ρατσισμού» των βραβείων. Και δεν πρέπει να ξεχάσουμε τον διευθυντή φωτογραφίας Εμάνουελ Λουμπέσκι («Η επιστροφή») που κέρδισε Οσκαρ για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Ο ΤΖΟ ΜΠΑΪΝΤΕΝ. Φυσικά, οι πολιτικοί δεν θα μπορούσαν να λείψουν. Και το κοινό σηκώθηκε όρθιο για να αποθεώσει τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. «Γιατί βρέθηκε εκεί;» σκεφτήκαμε. Τι σοβαρό είχε να πει πάνω στον κινηματογράφο; Ή, έστω, τι σοβαρό είχε να πει, προερχόμενος από τον κινηματογράφο, ως σημείο διαλεκτικής αφετηρίας. Ε, τίποτα. Μίλησε όμως για την ανάγκη καταπολέμησης της βίας εναντίον των γυναικών στα κολέγια.
 
«Πρέπει ν’ αλλάξουμε τον πολιτισμό μας» είπε. Και μετά παρουσίασε τη Lady Gaga, μία από τις ελάχιστες όμορφες στιγμές της τελετής, η οποία έπαιξε στο πιάνο το τραγούδι «Til it happens to you» από το ντοκιμαντέρ «The hunting ground» και ένωσε τα χέρια της με τα θύματα βιασμού που είχαν προσκληθεί στην αίθουσα. Οχι πως μουσικά υπήρξε κάποια ιδιαίτερη βελτίωση, μιας και το Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού πήγε στο «The writing’s on the wall» του Σαμ Σμιθ.

Αναζητήστε όλα τα εναρκτήρια άσματα των ταινιών της σειράς του Τζέιμς Μποντ – σίγουρα δεν θα βρείτε ένα πιο άνευρο, πιο αδιάφορο κομμάτι από αυτό. Δεν έχει σημασία όμως, κάποιες «παραδόσεις» είναι πιο σημαντικές από την (επί τούτου) πολυφωνία.

Ο… ΠΡΩΤΑΡΗΣ ΜΟΡΙΚΟΝΕ. Το φοβερό όμως ήταν πως το βραβείο που δόθηκε στον Ενιο Μορικόνε για τη μουσική που συνέθεσε στους «Μισητούς οκτώ» του Κουέντιν Ταραντίνο ήταν μόλις το… πρώτο του. Ναι, το πρώτο του για μια μουσική πορεία που ξεπερνά τα 60 χρόνια, με μουσικές που όλοι μας, ανεξαρτήτως αν είμαστε σινεφίλ ή μη, έχουμε σιγοτραγουδήσει.

Κανείς δεν τόλμησε να διακόψει την ομιλία του, η οποία ακούστηκε εξ ολοκλήρου στα ιταλικά. Στην περίπτωσή του, λοιπόν, σηκώθηκαν και πάλι όρθιοι οι συγκεντρωμένοι στο περιβόητο Kodak Theatre. Αργησαν όμως λίγο. Θα μου πείτε, εδώ έγινε διαδικτυακό θέμα η καθυστέρηση της βράβευσης του Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, που δικαίως βραβεύτηκε για την «Επιστροφή», αν και έχω την αίσθηση πως ο ίδιος προσωπικά δεν είχε και τόσο μεγάλο απωθημένο.

Οταν έχεις συνεργαστεί, ας πούμε, τόσες φορές με τον Μάρτιν Σκορσέζε, ε, το μεγάλο όνειρο ενός ηθοποιού σήμερα στην κινηματογραφική βιομηχανία το έχεις ήδη κατακτήσει. Κορυφαία στιγμή; Ο Ντέιβ Γκρολ των Foo Fighters, που διασκεύασε μοναδικά το «Blackstar» του αξέχαστου Ντέιβιντ Μπάουι. Και του χρόνου (για όσους ενδιαφέρονται).

Οι νικητές
Καλύτερης ταινίας: «Spotlight»
Σκηνοθεσίας: Αλεχάντρο Ινιάριτου, «Η επιστροφή» 
Α’ γυναικείου ρόλου: Μπρι Λάρσον, «Το δωμάτιο»
Α’ ανδρικού ρόλου: Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, 
«Η επιστροφή» 
Β’ γυναικείου ρόλου: Αλίσια Βικάντερ, «Το κορίτσι από τη Δανία»
Β’ ανδρικού ρόλου: 
Μαρκ Ράιλανς, «Η γέφυρα των κατασκόπων»
Πρωτότυπου σεναρίου: 
Τομ ΜακΚάρθι, Τζος Σίνκγερ, «Spotlight»
Διασκευασμένου σεναρίου: Ανταμ ΜακΚί, Τσαρλς Ράντολφ, «Το μεγάλο σορτάρισμα»
Ξενόγλωσσης ταινίας: 
«Ο γιος του Σαούλ»
Κινουμένων σχεδίων: 
«Τα μυαλά που κουβαλάς»
Ντοκιμαντέρ: «Amy»
Μουσικής: Ενιο Μορικόνε, «Οι μισητοί οκτώ»
Τραγουδιού: «The writing’s on the wall», «Spectre»
Φωτογραφίας: 
«Η επιστροφή»
Κοστουμιών: «Mad Max: 
ο δρόμος της οργής»
Μακιγιάζ: «Mad Max: 
ο δρόμος της οργής»
Καλλιτεχνικής διεύθυνσης: «Mad Max: ο δρόμος 
της οργής»
Μοντάζ: «Mad Max: 
ο δρόμος της οργής»
Ηχητικού μοντάζ: «Mad Max: ο δρόμος της οργής»
Ηχητικού μιξάζ: «Mad Max: ο δρόμος της οργής»
Οπτικών εφέ: «Από μηχανής»
Ταινίας μικρού μήκους: «Stutterer»
Κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: «Bear Story»
Ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: «A Girl in the River»