Η κινούμενη επικοινωνιακή άμμος

Διανύσαμε μια εβδομάδα αρκετά έντονη. Από τα νέα επεισόδια του «σίριαλ» των τηλεοπτικών αδειών έως την αποκάλυψη περί εκβιασμών εκ μέρους δημοσιογράφων, από τον εορτασμό των 50 χρόνων της δημόσιας ελληνικής τηλεόρασης έως την ακόμη μία φορά «κατάληψη» (στην πράξη διακοπή) του δελτίου ειδήσεων που βρισκόταν στον αέρα. Μέσα στον θορυβώδη αέρα που έχει δημιουργηθεί για τις άδειες, ήρθαν να προστεθούν γεγονότα που υποβαθμίζουν την αξιοπιστία των μέσων ενημέρωσης.

Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι όλο και συχνότερα καταγράφεται σε δημοσκοπήσεις ένας έντονος σκεπτικισμός των Ελλήνων απέναντι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στον κόσμο της πολιτικής την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, αν και ταυτόχρονα όλοι προσφεύγουμε στα Μέσα, νέα ή παλαιά.

Ο τρόπος με τον οποίο παράγεται η σύγχρονη πολιτική στις μέρες μας, τα αλλεπάλληλα φαινόμενα εκτροπών στο πεδίο της δημοσιογραφίας εξηγούν εν μέρει την έλλειψη αξιοπιστίας. Στην πράξη σχηματίζεται μια εικόνα πανδαιμόνιου, παράγωγο της βαθύτερης κοινωνικοοικονομικής κρίσης και της επακολουθούσας καθημερινής «τρέλας». Πρόκειται για μια «πραγματικότητα» στην οποία ο μέσος πολίτης τείνει να πελαγώνει, καθώς όλο και περισσότερο καλείται να βάζει κατά μέρος τη λογική και αντίθετα να λειτουργεί όλο και περισσότερο (ή και αποκλειστικά) με το θυμικό του και τα συναισθήματά του. Αν είναι κανείς αρκετά γενναίος και παρακολουθήσει τις συνεδριάσεις της Βουλής, διαπιστώνει μια κατάσταση που οδηγεί τους πολίτες προς μια σχιζοφρενική συνείδηση των πραγμάτων, καθώς τους προσφέρει ταυτόχρονα έναν κόσμο ακατανόητο, λίγο – πολύ ανεξέλεγκτο, γεμάτο θεαματικές εικόνες χωρίς συγκροτημένο νόημα. Πώς μπορεί αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι οι πολιτικοί αρχηγοί συμφωνούν για τη σύγκληση του Συμβουλίου των Αρχηγών καθυβρίζοντας ο ένας τον άλλον;

Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα είμαστε όλοι θύματα του επικοινωνισμού μας, του να κερδίσουμε τις εντυπώσεις, ανάγοντας τελικά τα πάντα στη λογική του θεάματος, για να χάσουμε την πραγματικότητα, όπως πλειστάκις μας έχει διαφύγει τα τελευταία χρόνια, καθώς για την κατάντια μας φταίνε πάντα οι άλλοι, εντός και εκτός.

Πολλές φορές έχουν επικριθεί τα μέσα ενημέρωσης για όλα τα δεινά της κοινωνίας μας. Αυτό καταγράφεται σχεδόν σε όλες τις χώρες. Αυτό όμως που δεν αναγνωρίζεται στη χώρα μας είναι ότι τα Μέσα είναι παράγωγα και αντανάκλαση της κοινωνίας, μέσα στην οποία λειτουργούν. Μια κοινωνία που εξεγείρεται με τις υπερβολές των μέσων, αλλά ζει με αυτές, μια κοινωνία που αρέσκεται να κατηγορεί τα κανάλια ότι είναι χωρίς άδεια, αλλά ένα μεγάλο μέρος της, ίσως το μεγαλύτερο, ζει σε περιοχές εκτός σχεδίου πόλης. Το ίδιο ισχύει και με τη σχέση πολιτικών και ΜΜΕ. Θυμηθείτε πόσες φορές η συντεταγμένη Πολιτεία και σε ποιες περιόδους ασχολήθηκε έντονα, προσχηματικά και χωρίς σχέδιο με τις άδειες των καναλιών.

Αν για όλα τα δεινά μιας κοινωνίας φταίνε τα μέσα ενημέρωσης, τότε κάποιο πρόβλημα πρέπει να έχει αυτή η κοινωνία.