Η παιδική αντιπαλότητα και η πάλη στο πάτωμα

Η σκηνή είναι αληθινή. Λονδίνο. Οδός Ντάουνινγκ αριθμός 10. Η κατοικία του βρετανού πρωθυπουργού. Μέσα σε αυτήν στο μεγάλο γραφείο ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον παίζει ξύλο με τον δήμαρχο του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον. Πεσμένοι στο πάτωμα, διεκδικούν και οι δύο παλεύοντας ένα κομμάτι χαρτί.

Κάποια μέρα, λένε αναλυτές στη Βρετανία, κάποιος θα γράψει ένα βιβλίο για τη σχέση των δύο πολιτικών. Το πρόβλημα είναι πως, εάν έχουν καταγραφεί σωστά τα γεγονότα, κανείς δεν θα τα πιστέψει. Είναι δυνατόν το μέλλον της Βρετανίας να εξαρτάται από την περίπλοκη – και όχι ιδιαίτερα ώριμη – σχέση των δύο ανδρών που φοίτησαν στο ίδιο σχολείο και ανήκαν στις ίδιες λέσχες για τους εκλεκτούς στη διάρκεια των φοιτητικών τους χρόνων στο Ιτον; Ο Ντέιβιντ Κάμερον ηγείται του «ναι» στο δημοψήφισμα που προκήρυξε η κυβέρνησή του για τις 23 Ιουνίου σχετικά με την παραμονή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε ότι τάσσεται υπέρ του «όχι».

ΣΤΟ ΚΟΛΕΓΙΟ. Εάν κάποιος ακούσει τον έναν να περιγράφει τη σχέση του με τον άλλο, αναφέρει η εφημερίδα «Telegraph», θα καταλάβει αμέσως ότι υπάρχει μεταξύ τους μια έντονη προσωπική αντιπαλότητα, που όμως κρύβει και μεγάλη οικειότητα. Ο Τζόνσον είναι 51 ετών, δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Κάμερον. Στο Κολέγιο του Ιτον εκείνος ήταν ο σταρ, ο άριστος μαθητής, ταλαντούχος, χαρισματικός και με υπερβολική αυτοπεποίθηση. Ο Κάμερον ήταν ένας συνηθισμένος μαθητής που δεν ξεχώριζε ιδιαίτερα σε κάτι.

Μόνο ένας εκ ετων δύο ψηφίσθηκε από τους συμμαθητές τους ως «μελλοντικός βασιλιάς του κόσμου» και μόνος ένας χαρακτηρίσθηκε από τους συνομηλίκους τους ως πιθανός ηγέτης. Και δεν ήταν εκείνος που έγινε πρωθυπουργός. Τελικά ο Κάμερον νίκησε τον καλύτερο των καλυτέρων στο αξίωμα αυτό. Παρ’ όλα αυτά στις δημόσιες εμφανίσεις του, που ούτως ή άλλως είναι προκλητικές, ο δήμαρχος του Λονδίνου κάνει συχνά αναφορές στον «μικρό Κάμερον», υπενθυμίζοντας τα σχολικά τους χρόνια. Και όπως περιγράφουν αρκετοί που έχουν βρεθεί στις κοινές τους εμφανίσεις, ο Τζόνσον τού συμπεριφέρεται με την ίδια ανωτερότητα που επεδείκνυε και στις σχολικές εκδηλώσεις.

ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ. Αυτό συνέβη και την περασμένη εβδομάδα όταν ο Μπόρις, στέλεχος των Τόρις, πήγε στην πρωθυπουργική κατοικία για να ακούσει τα επιχειρήματα του Ντέιβιντ υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. Λίγες ώρες μετά την επιστροφή του Κάμερον από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στο Λονδίνο, ο Τζόνσον ανακοίνωσε πως θα ταχθεί εναντίον. Και έτσι η παιδική αντιπαλότητα αναζωπυρώνεται, με το πρωθυπουργικό περιβάλλον να κατηγορεί τον Μπόρις ότι ουσιαστικά θέλει να ρίξει τον Κάμερον και να τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία. Κάποιοι σχολιάζουν πως ο Μπόρις Τζόνσον προσπαθεί να κερδίσει την αναγνώριση επειδή ως εγγονός τούρκου δημοσιογράφου γεννημένος στη Νέα Υόρκη αναγκάστηκε να παλέψει για να γίνει αποδεκτός από την αγγλική αριστοκρατία, κάτι που ήταν δεδομένο για τον Κάμερον. Και σύμφωνα με ενδελεχείς αναλύσεις των προγονικών σχέσεων στη Βρετανία, οι δύο άνδρες είναι όγδοα εξαδέλφια.

Η προεκλογική εκστρατεία για το ευρωπαϊκό μέλλον της Βρετανίας που ξεκίνησε ήδη θα φέρει πολλές φορές αντιμέτωπους τους δύο πολιτικούς. Με την πολιτική τους αλλά και την προσωπικότητά τους αναμένεται να επηρεάσουν κατά πολύ το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τον Μπόρις και τον Ντέιβιντ είναι μια ιστορία που και οι δύο αφηγούνται συχνά στις παρέες. Αφορά μια συνάντησή τους στην Ντάουνινγκ Στρητ για τον προϋπολογισμό του δήμου του Λονδίνου.

ΤΟ ΞΥΛΟ. Ο πρωθυπουργός ήθελε να περιορίσει τις δαπάνες, ο δήμαρχος ήθελε να πάρει όσο περισσότερα κεφάλαια μπορούσε. Θέλω χρήματα, έλεγε ο ένας. Δεν έχω, απαντούσε ο άλλος. Κάποια στιγμή ο Κάμερον έβγαλε ένα χαρτί όπου είχε καταγραφεί πόσα κεφάλαια θα μπορούσε να διαθέσει. Ο Τζόνσον ζήτησε να το δει. Ο Ντέιβιντ αρνήθηκε. Ο Μπόρις προσπάθησε να του το αρπάξει. Σε λίγο οι δύο άνδρες πάλευαν στο πάτωμα για το χαρτί. Η ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, βέβαια, είναι πως και οι δύο όταν αφηγούνται την ιστορία καταλήγουν πως πήραν το χαρτί. Την αλήθεια την ξέρουν μόνο εκείνοι. Στην άλλη, την μεγάλη αντιπαράθεση στην οποία θα εμπλακούν μέχρι τον Ιούνιο, το αποτέλεσμα θα είναι δημόσιο. Εκείνο που θα κερδίσει το δημοψήφισμα δεν θα εξασφαλίσει μόνο μια θέση στην ιστορία της Βρετανίας αλλά θα διεκδικήσει και μια πολύ πιο προσωπική νίκη.