Το μικρό θαύμα του Ηρακλή

Επέστρεψε στην καθημερινότητά μας όπως ακριβώς αποχώρησε πριν από τέσσερα χρόνια, το καλοκαίρι του 2011: κάνοντας θόρυβο! Ηταν ήδη 103 ετών όταν αναγκάστηκε να πατήσει το κουμπί της επανεκκίνησης προσδοκώντας στην οικονομική και αγωνιστική εξυγίανσή του μέσα από τις μικρότερες κατηγορίες, ένα πλήγμα για την Α’ Εθνική η οποία έχασε μια ομάδα ανέκαθεν ελκυστική για το ποδόσφαιρο που προσπαθούσε να παίξει και την παράδοσή της σε σπουδαίες νίκες επί των θεωρητικά μεγαλυτέρων. Του πήρε τέσσερα χρόνια του Ηρακλή να επιστρέψει στη φυσική θέση του και όταν ο στόχος επετεύχθη, όλοι βιάστηκαν να μιλήσουν για ρόστερ ομάδας που θα διεκδικούσε την παραμονή. Αν το περασμένο Σάββατο ήταν λίγο περισσότερο τυχερός απέναντι στην ΑΕΚ θα δικαιούνταν να κάνει όνειρα Ευρώπης. Οχι ότι με τα σημερινά δεδομένα του το απαγορεύει κανείς βέβαια.

Σύλλογος νοικοκυρεμένος, ποτέ δεν πάει χαμένος. Στο προχθεσινό συναπάντημά τους, οι ταλαιπωρημένοι τα τελευταία χρόνια λόγω της περιπέτειας των χαμηλότερων κατηγοριών αντίπαλοι ξεχείλιζαν από υγεία σε έναν αρρωστημένο αγωνιστικό χώρο. Το πόσο οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων εκτιμούν το γεγονός ότι απασχολούνται εργασιακά σε οργανισμούς που λειτουργούν δίχως οικονομικής ή λειτουργικής φύσεως προβλήματα απεδείχθη μέσα από τη φλογερή επιθυμία και το πάθος τους να βγουν νικητές από ένα παραλληλόγραμμο που εγκυμονούσε κινδύνους σε κάθε δυνατή μονομαχία. Οχι απλώς δεν κώλωσαν να χωθούν σε τέτοιες, αλλά σαν να τις αποζητούσαν κιόλας. Σε καιρούς δύσκολους, ο σωστά αμειβόμενος επαγγελματίας σέβεται και ανταποδίδει. Το θαυμαστό δε είναι ότι οι Ελληνες του Ηρακλή και της ΑΕΚ συμπαρασύρουν τους συνήθως πιο αδιάφορους ξένους στην ίδια λογική.

Αντε βέβαια να πείσεις τώρα τον δημοσιογράφο (;) που λαμβάνει εντολές μέσω SMS στα greeklish για το τι πρέπει να περάσει και πώς να το πλασάρει, ότι οφείλει να εστιάσει στην άγρια ομορφιά ενός τέτοιου αγώνα και όχι σε διαιτητικές αποφάσεις τις οποίες καλείται να παρουσιάσει ως (μονομερώς ασφαλώς) σκανδαλώδεις. Κάπως έτσι, εφημερίδες και ιστοσελίδες της ίδιας οπαδικής, χρησιμοποιώντας τις ίδιες ακριβώς λέξεις (τυχαίο άραγε;), παρουσίασαν ως μεροληπτική κατά του Ηρακλή τη διαιτησία του Σπάθα, εστιάζοντας μόνο στη μη αποβολή του Βάργκας στο 50′ του αγώνα με απευθείας κόκκινη κάρτα. Ασφαλώς, το καταφανέστατο πέναλτι που δεν καταλογίστηκε στο 11′ υπέρ του Αρθο έγινε για εκείνους μια άλλη ημέρα, σε ένα άλλο γήπεδο, ίσως και σε κάποιον άλλον πλανήτη. Οταν πρέπει να ασκήσεις προπαγάνδα δεν αφήνεις ποτέ μια ανατρεπτική λεπτομέρεια να σου χαλάσει την όμορφη ιστορία.