[Πάμε σινεμά] Ιστορίες καθημερινής μελαγχολίας

«Anomalisa»: «Ολοι αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι, άραγε από πού έρχονται – και πού ανήκουν;» αναρωτιόταν ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ στο «Eleanor Rigby» των Σκαθαριών. Το ίδιο ερώτημα μοιάζει να απασχολεί σταθερά τον Τσάρλι Κάουφμαν, τον ευφάνταστο σεναριογράφο τού «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» αλλά και σκηνοθέτη της «Συνεκδοχής της Νέας Υόρκης». To παρόν φιλμ πρωτοεμφανίστηκε δημιουργικά ως θεατρική – και άκρως μινιμαλιστική – παραγωγή με πρωταγωνιστές τους Ντέιβιντ Θιούλις και Τζένιφερ Τζέισον Λι, το 2005. Εδώ μεταφέρεται εξόχως κινηματογραφικά διά της τεχνικής του stop-motion, σοφή επιλογή καθώς το τελικό αποτέλεσμα κρατά μέσα του μια ταυτότητα ιδιαίτερη αλλά ιδανική ούτως ώστε να «ανασάνουν» αυτοί οι ήρωες. Και κυρίως ο Μάικλ Στόουν, συγγραφέας και ομιλητής για το θέμα της εξυπηρέτησης πελατών, έτοιμος για ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Σινσινάτι. Ανήσυχος, δυσαρεστημένος με τα μέτρια επιτεύγματά του, πενθεί τις χαμένες ευκαιρίες και τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή του όλα αυτά τα χρόνια. Ο καθένας, άνδρας ή γυναίκα, μιλάει με την ίδια φωνή και έχει το ίδιο πρόσωπο (απίστευτο εύρημα). Και ξαφνικά, μια φωνή διώχνει τα σύννεφα. Σε αυτήν ο Μάικλ βλέπει έναν ολόκληρο κόσμο, την απόδραση από μια φρικτή, μάταιη ζωή. Ο Κάουφμαν υπήρξε ανέκαθεν ιδιοφυής στο να στήνει αλλόκοτες κατασκευές για να αναπαραστήσει τις συναισθηματικές εξάψεις των ηρώων του, αυτό που τον διαχώριζε από τους άλλους όμως ήταν η ειλικρίνειά του. Δεν μιλάμε για κυνισμό εδώ, αλλά για μια απόπειρα διερεύνησης της απαισιοδοξίας, στον βαθμό που αυτή καθορίζει τη ματιά μας απέναντι στη ζωή. Και η «Anomalisa» είναι μια σπουδαία επέκταση αυτής της προβληματικής.

Βαθμοί: 8

Γέλιο με το Χόλιγουντ

«Χαίρε, Καίσαρ!»: Σάτιρα των χολιγουντιανών ηθών της δεκαετίας του ’50, όπου παρακολουθούμε μια ημέρα στη ζωή και το έργο του Εντι Μάνιξ, που μεσουρανούσε την εποχή εκείνη στο Χόλιγουντ ως fixer – «καθάριζε» δηλαδή τα σκάνδαλα των αστέρων. Από μόνο του ακούγεται ενδιαφέρον – όταν όμως υπογράφουν οι Κόεν έχεις και κάποιες απαιτήσεις παραπάνω. Το τελικό αποτέλεσμα έχει πλάκα, απευθύνεται κυρίως σε ένα κινηματογραφοφιλικό κοινό (πάμπολλες οι αναφορές) και διαθέτει αυτή τη χαρακτηριστική ματιά των σκηνοθετών απέναντι στην ανθρώπινη βλακεία – και το κοσμικό χάος που κρύβεται πίσω της. Ο δε Τζορτζ Κλούνι απολαυστικός «ηλίθιος» σε ένα καστ στο οποίο ξεχωρίζουν επίσης οι Τζος Μπρόλιν, Ρέιφ Φάινς, Σκάρλετ Τζοχάνσον και Ντολφ Λούντγκρεν. Τα έχουν καταφέρει όμως και καλύτερα.

Βαθμοί: 6

Ατμόσφαιρα

«Μια αγκαλιά στην άκρη του κόσμου»: Ενας άνδρας, μια γυναίκα και μια εξωτική χώρα σχεδόν μισό αιώνα μετά το «Ενας άνδρας και μια γυναίκα», που σκηνοθέτησε ο Κλοντ Λελούς το 1968 κερδίζοντας τότε Χρυσό Φοίνικα για την υπέροχη ερωτική ιστορία του Ζαν Λουί Τρεντινιάν και της Ανούκ Εμέ. Σήμερα βέβαια οι όροι αυτού του μυθοπλαστικού μοντέλου έχουν αλλάξει, αλλά ο Λελούς επιμένει παλιομοδίτικα, αφηγούμενος την ιστορία του Αντουάν (Ζαν Ντιζαρντέν) και της Αννας (Ελσα Ζιλμπερστάιν) που συναντιούνται στην Ινδία. Μερικές όμορφες ατάκες, βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις και δημιουργία ατμόσφαιρας, θα έλεγε κανείς για το τίποτα. «Τι ωραία που θα ήταν να γυρίζαμε ταινίες έτσι, για το τίποτα» συνήθιζε να λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος – και εμείς συμφωνούμε, έστω κι αν ο Λελούς έχει εξαντληθεί δημιουργικά καιρό τώρα.

Βαθμοί: 4

Τρεις απογοητεύσεις

Το «Deadpool» του Τιμ Μίλερ μάς σερβίρεται ως το μαύρο πρόβατο των κόμικς ταινιών, επενδύει όμως στα ίδια κλισέ, ενώ παράλληλα είναι αφόρητα ναρκισσιστικό. Καμία θεαματική σεκάνς δεν διαφέρει από τις ανάλογες του Μάικλ Μπέι, ενώ ο κυνισμός της απευθύνεται μονάχα σε οργισμένα δωδεκάχρονα – ή σε ενηλίκους με ανάλογο βάθος σκέψης. Βαθµοί: 3 Οι «Σουφραζέτες» αποτελούν και αυτές μια ευκαιρία για εμπορικό άρμεγμα με πρόφαση τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η αληθινή ιστορία πίσω από τον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών προφανώς και άξιζε μια καλύτερη ταινία από αυτή τη χλιαρή σούπα, όσο υπέροχες κι αν είναι οι Κάρεϊ Μάλιγκαν και Ελενα Μπόναμ Κάρτερ (κάνει και η Μέριλ Στριπ το πέρασμά της). Βαθµοί: 3 Τέλος, στο «Illusion» του Σάββα Καρύδα, ένας συντάκτης σε οικονομική εφημερίδα γνωρίζει την Ολγα – ιδανική μοιραία γυναίκα που τον παρασύρει στα δύσβατα μονοπάτια του αθηναϊκού υπόκοσμου. Ολοφάνερη η απόπειρα του σκηνοθέτη να μιμηθεί το αμερικανικό νουάρ, δυστυχώς όμως οι προθέσεις του συνθλίβονται τόσο από τα φτωχικά μέσα παραγωγής όσο και από την απουσία μιας αισθητικής ενότητας ύφους – οι κραυγαλέες σημάνσεις του απλώς αποτελειώνουν ό,τι είχε απομείνει όρθιο. Βαθµοί: 2