Βερολίνο, έχουμε πρόβλημα

Το «The Commune» του Τόμας Βίντερμπεργκ ήταν το στοίχημα πολλών. Τουλάχιστον αυτών που περίμεναν επιτέλους μιαν έκπληξη απ’ αυτό το εντελώς χλιαρό διαγωνιστικό πρόγραμμα του 66ου Φεστιβάλ Βερολίνου. Να πούμε εδώ πως πρόκειται για ένα φιλμ εμπνευσμένο από τις εμπειρίες του ίδιου του σκηνοθέτη (βασίζεται μάλιστα σε θεατρικό του έργο) και περιγράφει την ιστορία ενός ζευγαριού ακαδημαϊκών, που μετακομίζουν σε μια κοινότητα στο Χέλερουπ μαζί με την κόρη τους ζώντας μια ονειρεμένη ζωή μέχρι τη στιγμή που η ερωμένη του Ερικ θα αποφασίσει να μείνει μαζί τους. Σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικής σημειολογίας υπάρχει ένα ενδιαφέρον – σε επίπεδο κινηματογραφικό πάλι οι εκπλήξεις είναι λίγες. Παραμένει η ταινία ενός ικανού σκηνοθέτη, αν αναλογιστούμε όμως πως βρισκόμαστε στο τρίτο μεγαλύτερο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Ευρώπης, τότε είναι προφανές πως υπάρχει πρόβλημα.

Ο χθεσινός θάνατος του Αντρέι Ζουλάφσκι μάς θύμισε, αναπόφευκτα, μια εποχή που οι ταινίες ορισμένων δημιουργών αποτελούσαν και ένα μεγάλο κοινωνικό γεγονός. Μια εποχή που μοιάζει να έχει φύγει ανεπιστρεπτί. Στο μεταξύ, η καλύτερη ταινία εδώ παραμένει το «Fuocoamare» του Τζιανφράνκο Ρόσι, και δεν νομίζω να αλλάξει αυτό μέσα στις επόμενες ημέρες. Εκτός κι αν το «Hele Sa Hiwagang Hapis» του Φιλιππινέζου Λαβ Ντίαζ αλλάξει τα δεδομένα. Σημειώστε πως πρόκειται για ένα ασπρόμαυρο φιλμ με διάρκεια που αγγίζει τις εννιά ώρες. Ναι, σωστά διαβάσατε, εννιά ώρες. Πιθανότατα θα το βλέπω ακόμα ενώ εσείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Δύσκολη δουλειά, σας λέω.