Το «efharisto» της Eμα Τόμσον

«Αναρωτιέμαι, διδάσκονται οι Αμερικανοί σήμερα τον Αριστοτέλη; Εγώ τον θυμάμαι στα γυμνασιακά μου χρόνια» σκέφτεται φωναχτά ο Τζον Κιούζακ στη χθεσινή πρες κόνφερανς του «Σιράκ» που βασίζεται στη «Λυσιστράτη». «Εξαρτάται σε ποιο γυμνάσιο πήγαινες» απαντά ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι και με πιάνουν γέλια δυνατά, μέχρι που με «καρφώνουν» δυο – τρεις δημοσιογράφοι και μαζεύομαι. Ολα αυτά στην παρουσίαση ενός αναπάντεχα ενδιαφέροντος φιλμ – μιούζικαλ για την ακρίβεια – που ανανεώνει κάπως τις ελπίδες μας στον δημιουργό του, ο οποίος έχει να κάνει καλή ταινία από την εποχή του «Inside Man» (2006).

Η Εμα Τόμσον από την άλλη – που συναντήσαμε μαζί με τους συντελεστές του φιλμ «Μόνος στο Βερολίνο» – μας ευχαρίστησε (και μάλιστα στα ελληνικά) για τη «σκληρή προσπάθεια που καταβάλλετε για το προσφυγικό πρόβλημα». Ολα αυτά πριν πιάσουμε κουβέντα για την ταινία που γύρισε ο – μέχρι πρότινος ηθοποιός – Βενσάν Περέζ βασισμένος στο βιβλίο του Χανς Φαλάντα. Λίγα από το πρωτότυπο βρίσκουν τον δρόμο τους στη μεγάλη οθόνη (η ταινία επικεντρώνεται στο ζεύγος των Κβάνγκελ που, απελπισμένοι από τον θάνατο του γιου τους στο μέτωπο, διανέμουν προκηρύξεις εναντίον του Χίτλερ), το πρόβλημα όμως είναι η ακαδημαϊκή αισθητική του φιλμ. Και πάλι, όμως, κάποιες δυνατές σκηνές φανερώνουν παραδόξως έναν σκηνοθέτη με γνώση της φιλμικής αφήγησης.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ. Στο «Soy Nero» του Ιρανού Ράφι Πιτς (συμπαραγωγή Γερμανίας, Γαλλίας, Μεξικού και ΗΠΑ) συναντάμε ένα εξαιρετικά αβανταδόρικο θέμα, τους στρατιώτες της Πράσινης Κάρτας. Αυτούς δηλαδή που πολέμησαν για την Αμερική στη Μέση Ανατολή δίχως να είναι Αμερικανοί, διεκδικώντας όμως υπηκοότητα. Από το Μεξικό στις ΗΠΑ κι από κει στο πεδίο της μάχης, όπου οι συμπολεμιστές του μοιάζουν να αντιμετωπίζουν τον ήρωα εξίσου εχθρικά με τους ντόπιους, αντιλαμβάνεσαι εύκολα πως το σημειολογικό κομμάτι της ταινίας πασχίζει να βροντοφωνάξει τις σημάνσεις του. Ομως αυτό δεν σημαίνει πως η ιστορία αυτή δεν διαθέτει τη δική της δύναμη, κάτι που ενισχύεται από την εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας του Χρήστου Καραμάνη (που φωτογράφισε επίσης τον «Αστακό», το «Chevalier» και το πολυαναμενόμενο «Suntan»). Λίγη λάμψη ακόμα προσέφεραν οι Τζουντ Λο και Κόλιν Φερθ ενσαρκώνοντας αντίστοιχα τον Τόμας Μαν και τον λογοτεχνικό επιμελητή Μαξ Πέρκινς στο «Genious» που περιγράφει την ταραχώδη τους σχέση. Ανάμεσα στους καβγάδες τους εμφανίζονται επίσης οι Ερνεστ Χέμινγουεϊ και Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ – η Νικόλ Κίντμαν ερμηνεύει την αγαπητικιά του Μαν -, όμως το ενδιαφέρον της ταινίας είναι περισσότερο κουτσομπολίστικο παρά λογοτεχνικό. Η δε Τζούλιαν Μουρ εμφανίστηκε στο «Maggie’s Plan» της Ρεμπέκα Μίλερ, μια ασήμαντη κοινωνική κομεντί που προσπαθεί να πιάσει κάτι από την ατμόσφαιρα ενός Γούντι Αλεν. Ενώ ο Τζέιμς Σέιμους, σεναριογράφος του Ανγκ Λι, κινηματογράφησε την «Αγανάκτηση» του Φίλιπ Ροθ, την ιστορία ενηλικίωσης ενός νεαρού από εβραϊκή οικογένεια στις ΗΠΑ των 50s, με τον Λόγκαν Λέρμαν. Το αποτέλεσμα ευπρόσωπο – ελπίζουμε η ταινία να βρει τον δρόμο της στη μεγάλη οθόνη και να μην καταλήξει στο βίντεο.

INFO
Το 66ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου θα ολοκληρωθεί στις 21 Φεβρουαρίου, www.berlinale.de