Οι ήρωες της διπλανής απώλειας

Δώδεκα χρόνια απουσίας. Κάθε φορά που μάζευε έργα για να κάνει μια έκθεση κάτι συνέβαινε και η μία αναβολή έφερνε την άλλη. Κάποια παρουσιάστηκαν στην Κύπρο, κάποια άλλα στην Ιταλία. Και τα υπόλοιπα στο εργαστήριο, να τα αλλάζει κάθε φορά, να τα ξαναδουλεύει. «Οταν όμως γίνονταν παντού διαμαρτυρίες, το έβρισκα προκλητικό να δείξω ζωγραφική. Μου φαινόταν εκτός κλίματος το ενδεχόμενο μιας έκθεσης», λέει στο «Νσυν» ο Χρήστος Παλλαντζάς την ώρα που επιβλέπει τις τελευταίες λεπτομέρειες της έκθεσης με 40 έργα του στην γκαλερί Ευριπίδη.

«Από όλα εκείνα τα έργα έμεινε ένα ως κυρίαρχο, το πορτρέτο – ψυχογράφημα της μητέρας μου. Και γύρω από αυτό ξανάπιασα το νήμα κι άρχισα να ζωγραφίζω ανθρώπους που γνώριζα, όχι άγνωστα σε μένα μοντέλα. Μέχρι που το καλοκαίρι τα κοίταξα όλα μαζί και συνειδητοποίησα το νήμα που τα δένει: ήταν όλοι τους άνθρωποι που κάτι είχαν απολέσει: περιουσία, δουλειά, μια σχέση, τη μνήμη τους…». Και κάπως έτσι προέκυψε και ο τίτλος της έκθεσης «ει ης ώδε…» («εάν ήσουν εδώ»). «Είναι η φράση που λένε οι αδελφές του Λαζάρου όταν συναντούν τον Ιησού – μια ιστορία που με γοήτευε από παιδί. Και τη συγκεκριμένη φράση την ακούω πλέον διαρκώς γύρω μου. Αν είχαμε μια λύση, έναν ηγέτη… Είναι μια φράση που δεν έχει να κάνει με τον χριστιανισμό αλλά με τη βαθύτερη ηθική φθορά που βιώνουμε. Κι έχουμε ανάγκη από αυτό το «αν», διότι μας ανακουφίζει, μας επιτρέπει να αντέξουμε το δράμα που ζούμε. Αυτό άλλωστε επιτελεί και η τέχνη. Παρουσιάζει το ωραίο που σε βγάζει από το δράμα. Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι η μετουσίωση των πραγμάτων σε κάτι που μπορούμε να αντέξουμε», συνεχίζει ο 54χρονος παραστατικός ζωγράφος για τις ανδρικές και γυναικείες φιγούρες που έχουν καταλάβει, συχνά ημίγυμνες, τους καμβάδες του όχι για να αναδειχθεί το ερωτικό στοιχείο, όπως διευκρινίζει, αλλά επειδή ημίγυμνοι οι πρωταγωνιστές του μοιάζουν ακρωτηριασμένοι.

«ΤΟ ΘΑΥΜΑ». «Δεν είναι έργα ευχάριστα. Δεν είναι όμορφες γυναίκες δίπλα σε ένα παράθυρο. Είναι άνθρωποι που έχουν χάσει τον εαυτό τους. Ομως δεν με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα αλλά η διαδικασία. Με ενδιαφέρει να ησυχάσω πρώτα εγώ. Την ώρα που ζωγραφίζω νιώθω σαν να κάνω μια προσευχή για να αντέξω την καθημερινότητα. Δεν θα μπορούσα να φτιάξω ένα έργο γκλαμουράτο, όταν από το παράθυρό μου βλέπω κάποιον να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια».

Για ποιον λόγο όμως ύστερα από 12 χρόνια εκθεσιακής σιωπής (με μοναδικό διάλειμμα την παρουσίαση πέντε έργων στην Art Athina το 2014) κρίνει τώρα ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να παρουσιάσει τη δουλειά του στην Αθήνα; «Διότι βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη στιγμή. Μέχρι τώρα λέγαμε “άντε λίγο ακόμη κι αντέχουμε”. Σήμερα πλέον περιμένουμε το θαύμα όπως οι αδελφές του Λαζάρου» καταλήγει ο Χρήστος Παλλαντζάς.

INFO
H έκθεση εγκαινιάζεται την Πέμπτη στις 20.00 στην γκαλερί Ευριπίδη, Ηρακλείτου 10 και Σκουφά. Εως 26/3