Τα καλαματιανά του Τζακ Γουάιτ

^«Τα περισσότερα από τα τραγούδια που περιλαμβάνονται στη συλλογή εξυπηρετούσαν ένα σκοπό: να βάλουν τους ανθρώπους σε θεραπευτική έκσταση, να γιατρέψουν μέσω της μουσικής. Τα περισσότερα προορίζονται και για χορό. Αυτή η σύνδεση των προθέσεων δεν είναι τυχαία. Λαμβάνουμε καθόλου υπόψη αυτή τη λειτουργία όταν σκεφτόμαστε το φαινόμενο της μουσικής; Ισως η μοντέρνα μουσική να στερείται το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της συγκεκριμένης πρόθεσης, γι’ αυτό και όταν ακούγεται, μοιάζει εξωγήινη, ξένη, ίσως και λάθος».

Με αυτό το σχόλιο περιγράφει ο Κρίστοφερ Κινγκ, ο βραβευμένος με Grammy μουσικός παραγωγός και συλλέκτης δίσκων, το περιεχόμενο του νέου άλμπουμ που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες στις Ηνωμένες Πολιτείες και φέρει την υπογραφή του. Το «Why the mountains are black» («Γιατί είναι μαύρα τα βουνά;») είναι μια συλλογή δύο CD με 28 ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια που δεν έχουν βγει ποτέ στο εμπόριο. Ολα τους γράφτηκαν μεταξύ 1907 και 1960  και ηχογραφήθηκαν σε ερασιτεχνικά στούντιο στην Αθήνα, τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο.

Ο δίσκος που φέρει τη σφραγίδα της δισκογραφικής εταιρείας του διάσημου Τζακ Γουάιτ Third Man Records χαρακτηρίζεται από τους ήχους  της μακεδονικής γκάιντας, του βιολιού, των ζουρνάδων και της πίπιζας. Aλλωστε, τα τραγούδια προέρχονται από την αγροτική ενδοχώρα της ηπειρωτικής Ελλάδας και των νησιών. Ρεθυμνιώτικες σούστες, καλαματιανοί, τσάμικα και συρτοί υπέστησαν ηλεκτρονική επεξεργασία και remastering από τις αρχικές κόπιες των 78 στροφών που είχε εντοπίσει ο Κινγκ έπειτα από σχολαστική έρευνα. Για τον λόγο αυτό, ο ίδιος επέβλεψε τη διαδικασία της ηχητικής τροποποίησης και επιμελήθηκε το τελικό tracklist.

Η ΛΙΜΠΙΝΤΟ! Μετά τη δουλειά του στην τελευταία ταινία του Ταραντίνο «Οι μισητοί οχτώ», ο Κινγκ στράφηκε στην ελληνική μουσική που άλλοτε του θυμίζει ελεύθερη τζαζ και λαϊκή φολκ κι άλλοτε κουβαλάει στοιχεία της σημερινής τρανς μουσικής. Γι’ αυτό και ο ίδιος υποστηρίζει πως τα τραγούδια της συλλογής μπορούν να διευρύνουν τους ορίζοντες του ακροατή και να επηρεάσουν «μέχρι και τη λίμπιντό του, από το πρώτο κιόλας άκουσμα».

Αν και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, ο Κινγκ κατάφερε να μπει στην ουσία της παράδοσης, αφού μιλώντας σε φίλους του – ανάμεσά τους και ο συγγραφέας Χάρι Κούνζρου – για το «Why the mountains are black» τόνισε πως έχει σκοπό να φτάσει στα όριά του αυτό που έχουμε καταλήξει να περιμένουμε από τη μουσική. «Ο κεντρικός σκοπός πολλών από τα κομμάτια που συγκεντρώθηκαν δεν είναι να τα αντιληφθούμε ως ψυχαγωγικά, αλλά περισσότερο ως βαθιά υπαρξιακά – η  μουσική στην ελληνική επαρχία βοηθούσε την κάπως απομονωμένη ζωή αλλά επίσης την προστάτευε από περιόδους κρίσεων, κινδύνου, αβεβαιότητας, πόνου, καημού και θανάτου που αντιμετώπισε η αγροτική Ελλάδα για χιλιετίες».