ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ… (Ή ΤΑ ΞΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΛΩΡΑ)

Σε αποσπάσματα της δίκης της 17Ν και στο ημερολόγιο του Σάββα Ξηρού βασιζόταν η «Ισορροπία του Νας», το «θεατρικό έργο» που ανέβασε η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού. Είναι φανερό ότι ο ορατός και αόρατος θίασος εμπνευστών της πρωτοβουλίας αυτής υπηρετούσε συγκεκριμένο σχέδιο. Τη δημόσια «αποκατάσταση» των τρομοκρατών που έδρασαν στη Μεταπολίτευση. Αυτή επιχειρείται διά του στρίβειν στα καλλιτεχνικά και με πρόσχημα την ελευθερία έκφρασης. Ο Ξηρός ενέπνευσε θεατρικό έργο. 
Επρόκειτο για παγίδα. Αν κάποιος θεωρούσε ότι δεν μπορεί να μπει φρένο στην καλλιτεχνική ελευθερία – στο κάτω κάτω κι ο Ζαν Ζενέ από τη φυλακή δεν έγραφε; – τότε άνοιγε η πόρτα επανεισόδου του Ξηρού στη δημόσια σφαίρα. Αν, αντιθέτως, κάποιος ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει κανένα άλλοθι, καλλιτεχνικό ή άλλο, για οποιαδήποτε μορφή έκφρασης νομιμοποιεί εγκληματική δράση – τότε θα μπορούσε να καταγγελθεί ως απολογητής ενός αστυνομικού κράτους που αντιμετωπίζει τη 17Ν – και όχι μόνο – στη λογική των λευκών κελιών. 
Το αντεπιχείρημα ότι το Εθνικό Θέατρο αποτελεί κρατικό φορέα ήταν ανούσιο. Κρατικό ή ιδιωτικό, ένα θέατρο έχει κάθε δικαίωμα να εντάξει ένα έργο στο ρεπερτόριό του αν αυτό ανταποκρίνεται σε δραματουργικά κριτήρια. Και, ως γνωστόν, η συζήτηση για το τι συνιστά τέχνη δεν είναι εύκολη. Μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα η τέχνη δέχεται οδηγίες από το κράτος. Και η Ελλάδα τέτοιο καθεστώς δεν είναι. Είναι λοιπόν απορίας άξια η παρέμβαση της πρεσβείας των ΗΠΑ ότι το έργο του Ξηρού δεν μπορεί να ανεβαίνει με λεφτά του φορολογουμένου. 
Σε μια δημοκρατία το κοινό και οι ειδήμονες θα μπορούσαν να κρίνουν αν «Η ισορροπία του Νας» είχε αξία καλλιτεχνική και μαζί να αποφανθούν για το ποιόν όσων επέλεξαν να την ανεβάσουν στο θεατρικό σανίδι. Οπως εκρίθησαν τα απομνημονεύματα του Κουφοντίνα. Οπως κρίνονται και οι παρεμβάσεις ή η αφωνία της συγκεκριμένης πρεσβείας. 
Αφού, επί Ξηρού ακμής, ενδιαφέρθηκε η πρεσβεία για θέματα ελεύθερης έκφρασης, αναρωτιέται κανείς πώς και δεν την ένοιαξε καθόλου που, τον περασμένο χρόνο, δύο τίτλοι αμερικανικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ, πέρασαν σε χέρια στοιχηματζήδων ή αθλητικών παραγόντων με γνωστό βίο και πολιτεία. Αραγε έχουν προσέλθει στην πρεσβεία αυτοί να δώσουν διαπιστευτήρια; Εχει κάτι η πρεσβεία να πει για την ενημερωτική συμβολή τους στην ποιότητα της ελληνικής δημοκρατίας για την οποία ξαφνικά κόπτεται; ‘Η μήπως στα χλωρά – και όχι στον Ξηρό – θυμήθηκαν ξαφνικά οι της πρεσβείας ότι τα κράτη δεν παρεμβαίνουν σε θέματα έκφρασης ή ενημέρωσης;