Η πρεμιέρα του Τιμ Μπάρτον και του «Scream»

Εχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την ανακοίνωση του τότε υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλου Γερουλάνου περί χρηματοδότησης της μελέτης και αποκατάστασης των «νεοκλασικών στολιδιών του αθηναϊκού κέντρου». Ηταν αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε όλοι εμείς που, αποσβολωμένοι μέσα στο εξοργισμένο πλήθος εκείνης της νύχτας, αισθανθήκαμε πως ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, αλλάζει μια για πάντα. Αντίδραση άκρως συναισθηματική, είπαν κάποιοι, μια και η κινηματογραφοφιλία αποτελεί πολυτέλεια σε μια κοινωνία που ψυχορραγεί. Επιφυλάσσομαι – τη στιγμή εκείνη όμως (θυμίζω πως ζημιές υπέστη και το Αστυ στην Κοραή) το μόνο που αντιλαμβάνεσαι είναι το δράμα. Βλέπετε, δεν κάηκαν μονάχα οι προσόψεις των αιθουσών (κάτι που θα μαθαίναμε λίγες μέρες αργότερα) μα και οι μνήμες μας.

Το φοβερό δίδυμο Αττικόν – Απόλλων αποτελούσε σταθμό των ελλήνων σινεφίλ μια και οι αίθουσες αυτές ήταν ουσιαστικά η βάση για τις Νύχτες Πρεμιέρας, το φεστιβάλ δηλαδή που διοργάνωσε το περιοδικό «Σινεμά» για πρώτη φορά το 1995. Εκεί προβλήθηκαν για πρώτη φορά οι ασιατικές παραγωγές του Τζον Γου, εκεί έκανε την πανελλαδική του πρεμιέρα το «Εντ Γουντ» του Τιμ Μπάρτον, στους διαδρόμους του κάναμε – τουλάχιστον οι σινεφίλ της δικής μου γενιάς – τις πρώτες μας ακραιφνώς σινεφιλικές παρατηρήσεις. Μας άρεσε και το περιβάλλον. Τα αριστοκρατικά καθίσματα, ο άψογος ήχος, οι ιδανικές συνθήκες προβολής.

ΟΥΡΕΣ ΘΕΑΤΩΝ. Κυρίως όμως οι επιλογές τους. Στον Απόλλωνα οι πιο «καλλιτεχνικές» παραγωγές, στο «γκράντε» Αττικόν οι κορυφές της χολιγουντιανής παραγωγής. Στο Αττικόν είχε ανοίξει, αποκλειστικά για την πρώτη του εβδομάδα, το «Κραυγή αγωνίας» (περισσότερο γνωστό και ως «Scream») του «κλεισοπόρτη», όπως τον αποκαλούσαν τότε, Γουές Κρέιβεν. Αποτέλεσμα; Ουρές θεατών «έκλεισαν» τους δρόμους και την επόμενη Παρασκευή (ναι, σωστά διαβάσατε) το φιλμ επεκτάθηκε σε δεκάδες αίθουσες. Ηταν ένα σύστημα γνωστό που αναδείκνυε για χρόνια ταινίες που άξιζαν μια, ας πούμε, ειδική μεταχείριση – καιρό πριν οι έλληνες διανομείς παγιδευτούν, κι αυτοί, στην πολεμική τακτική του πρώτου Σαββατοκύριακου, όταν δηλαδή πίστευαν πραγματικά στο προϊόν τους. Και οι ιδανικοί κινηματογράφοι γι’ αυτή τη δουλειά ήταν το νεομπαρόκ δίδυμο της Σταδίου.

Υστερα από καιρό λοιπόν ακούγεται πως οι κινηματογράφοι θα λειτουργήσουν ξανά – επιτρέψτε μου λοιπόν να εκφράσουμε και έναν «φετιχιστικό» ευσεβή πόθο: Στα τέσσερα χρόνια που έχουν παρεμβληθεί, πήγαμε από το σελιλόιντ στο DCP (δηλαδή από το φιλμ στις προβολές από ψηφιακή μήτρα), κάτι που για ορισμένους εξ ημών αλλοίωσε ανεπανόρθωτα την κινηματογραφική εμπειρία. Ευελπιστούμε πως οι ιστορικές αυτές αίθουσες θα μας θυμίσουν με την επανεκκίνησή τους κάτι από εκείνη την παλιά μαγεία.