Αρωμα γυναίκας

Δύο είναι οι εμμονές του: οι γυναίκες και να ζωγραφίζει από μοντέλο. Μία και μόνο ματιά στα 28 από τα 33 έργα του Γιώργου Ρόρρη που έχει στη συλλογή του ο δικηγόρος Σωτήρης Φέλιος – και τα οποία θα παρουσιαστούν στην έκθεση «Η κρυμμένη εικόνα» – αρκεί για να το αποδείξει. «Οι εμμονές δημιουργούν έργα τέχνης. Χωρίς εμμονές δεν μπορείς να δημιουργήσεις» μας λέει ο ζωγράφος λίγο πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης που χαρακτηρίζει «εν μέρει αναδρομική», καθώς περιλαμβάνει έργα από το 1990 έως και το 2015 και ανάμεσά τους βρίσκονται τρία από πιο γνωστά γυμνά του: η «Ελισάβετ», η «Μπλε Αλεξάνδρα» και η «Γιάννα», αλλά και πέντε έργα χωρίς ανθρώπινη παρουσία, όπως ένα τοπίο και μια νεκρή φύση. «Το πρόσωπο της σημερινής Ελληνίδας με τα προβλήματά της είναι για μένα μεγάλο θέμα. Και μοναδική μου ανταμοιβή είναι να φανταστώ ότι κάποιος στο μέλλον θα πει “έτσι ήταν οι Ελληνίδες στην εποχή της κρίσης”. Eίναι μια ταπεινή φιλοδοξία, η οποία είναι δύσκολο ωστόσο να προσεγγιστεί».

Οσο για τη δεύτερη εμμονή του, τη χρήση μοντέλου στη ζωγραφική του; «Η ανθρώπινη παρουσία μού ασκεί σαγήνη. Μειώνει αυτό που λένε ότι η ζωγραφική είναι δύσκολη τέχνη. Η τέχνη για μένα είναι ζήτημα γοητείας. Η ευκολία εμποδίζει τη δημιουργία του καλού έργου. Αν δεν υπάρχει δυσκολία πρέπει να την εφεύρεις. Το αβίαστο μου δημιουργεί υποψίες».

ΠΟΡΕΙΑ 34 ΧΡΟΝΩΝ. Βλέποντας συγκεντρωμένα τα έργα που καλύπτουν 25 από τα 34 χρόνια πορείας του στην έκθεση που επιμελείται η ιστορικός τέχνης Ελισάβετ Πλέσσα, αισθάνεται ότι κλείνει κι ένας κύκλος; «Κάθε άλλο. Αν δει κάποιος το παλαιότερο και το πιο πρόσφατο έργο μου, θα καταλάβει την ειλικρίνεια στην πορεία μου και ότι το τελευταίο είναι μακρινός απόγονος του πρώτου. Η παρουσία της ανθρώπινης φιγούρας δεν νομίζω ότι θα πάψει να υπάρχει στη δουλειά μου. Αν εξαφανιστεί πάει να πει ότι η ενασχόλησή μου ήταν επιφανειακή, κάτι που δεν μπορεί να ισχύει για κάποιον που τον ενδιαφέρει να καταλάβει την εποχή του και τους ομοίους του.

Ζωγραφίζω για να καταλάβω τι με συγκίνησε σε αυτό που βλέπω. Το όφελος σε αυτά τα 34 χρόνια που ζωγραφίζω είναι ότι βλέπω την ομορφιά παντού γύρω μου, και στην πιο ταπεινή πέτρα, κάτι που παλιότερα δεν μου συνέβαινε. Τώρα πλέον δεν χρειάζεται να ψάξω πολύ, καθώς έχω γίνει πιο οξυδερκής και ευαίσθητος δέκτης της ομορφιάς, ακόμη κι αν είναι κρυμμένη ή λανθάνουσα».