Οι εμπειρίες μιας ζωής που έγιναν τέχνη

Λίγο θέλησε ο ομφάλιος λώρος να τον πνίξει πριν γεννηθεί. Μεγάλωσε στα χέρια μιας σουδανής γκουβερνάντας και πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια σε ένα εξοχικό δίπλα στις πυραμίδες της Αιγύπτου. Βρήκε παρηγοριά στο θέατρο σκιών πριν αρχίσει σε ηλικία μόλις 14 ετών να «οργώνει» την Ελλάδα μόνος του με το λεωφορείο και να σαρώνει εικόνες από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά μουσεία όπου ταξίδευε με την οικογένειά του. Κι όλες αυτές τις εμπειρίες κατάφερε να τις μετουσιώσει σε τέχνη. Να τις «φορτώσει» στις χαρακτηριστικές, μνημειακών διαστάσεων φιγούρες του – συχνά ντυμένες στα κόκκινα – με τα σπονδυλωτά κορμιά και τις αλλόκοτες στάσεις. Και να δημιουργήσει μια δική του εικαστική γλώσσα τριών διαστάσεων που ξεπερνούσε την εικόνα του στατικού γλυπτού κι ήξερε να προκαλεί συγκινήσεις.

Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε η είδηση ότι αυτός ο διεθνής έλληνας εικαστικός και καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, ο Γιώργος Λάππας, που είδε τα έργα του να ταξιδεύουν από τη Νέα Υόρκη ώς την Κορέα και από το Παρίσι ώς το Σάο Πάολο και τη μεγαλύτερη εικαστική διοργάνωση του κόσμου, την Μπιενάλε της Βενετίας, πέθανε το βράδυ της Κυριακής από ανακοπή καρδιάς στον Ευαγγελισμό, όπου νοσηλευόταν με προβλήματα στη χοληδόχο κύστη, σε ηλικία 66 ετών. «Στη γλυπτική υπάρχουν κυρίως συγκινήσεις» έλεγε σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» και την υπογράφουσα, ως ένας από τους 11 έλληνες εικαστικούς – σε σύνολο 85 – που συμμετείχαν στη μεγάλη διεθνή έκθεση «Outlook», η οποία είχε πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας το 2003. «Για να βεβαιωθώ για το αποτέλεσμα, χρησιμοποιώ ως πειραματόζωο τον εαυτό μου. Αν με συγκινήσει οξύτατα, συμπεραίνω πως μπορεί να συγκινήσει και τον θεατή. Αν όμως περάσουν εβδομάδες και δεν με μεταμορφώσει, σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά. Ξέρω πως δεν είναι σωστό».

ΣΑΛΕΜ, ΙΝΔΙΑ, ΛΟΝΔΙΝΟ. Το πώς θα αισθανθεί απέναντι στο έργο δεν θα μπορούσε να μην αποτελεί καθοριστικό κριτήριο για τον γεννημένο στο Κάιρο Γιώργο Λάππα, άλλωστε, καθώς πριν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη σπούδασε Κλινική Ψυχολογία στο Ορεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών και πέρασε τρία χρόνια ως εθελοντής στην πτέρυγα υψίστης ασφαλείας του ψυχιατρείου του Σάλεμ, ενώ πριν επιστρέψει στην Αθήνα και την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (ως φοιτητής) πήρε ερεθίσματα από την Ινδία κι επιχείρησε να σπουδάσει Αρχιτεκτονική στο Λονδίνο. Τελικά όμως βρήκε καταφύγιο στην Αθήνα, όπου γνώρισε τη σύντροφο της ζωής του επίσης εικαστικό και καθηγήτρια στην ΑΣΚΤ Αφροδίτη Λίτη και δημιούργησε τον δικό του κόσμο που άλλοτε αφορούσε το τυχαίο, άλλοτε τον νομαδισμό, πριν γίνει σχεδόν αποκλειστικά ανθρωποκεντρικός.