Ο δρόμος της αφάνειας

Ιούλιος του ’12: Η Εθνική Ποδοσφαίρου U-19 φτάνει μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο Τάλιν, χάνει από την (πανίσχυρη) Ισπανία και άπαντες καμαρώνουν τον αρχηγό Κατίδη και την παρέα του.

Ιανουάριος του ’16: Ο Κατίδης φέρεται να αγωνίζεται στη Β’ Ερασιτεχνική Πέλλας, κατηγορείται για ξυλοδαρμό αντιπάλου και όλη η κοινωνία του εγχώριου ποδοσφαιρικού συστήματος μένει άφωνη.

Τι συνέβη λοιπόν; Πώς ένας άλλοτε φέρελπις νεαρός, εκεί που είχε όλο τον κόσμο στα πόδια του, βρίσκεται μετέωρος και θεωρείται αποσυνάγωγος του ποδοσφαίρου;

Στην εποχή των social media και της πληροφορίας που μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός τίποτα δεν μπορεί να μείνει κρυφό. Οπως και η νέα περιπέτεια του Γιώργου Κατίδη που εκθέτει όσους τον πίστεψαν και επιβεβαιώνει ότι οι τάσεις αυτοκαταστροφής είναι πολλαπλάσιες του ταλέντου. Φόρεσε τη φανέλα με το Νο 5 της ομάδας του χωριού του (Ηρακλής Αγίου Λουκά) και αγωνίστηκε στο παιχνίδι με τον Πυρσό Πετριάς. Μάλιστα, δεν αγωνίστηκε από την αρχή, αλλά τονίστηκε προς τον διαιτητή ότι επειδή καθυστερεί θα μπει στο παιχνίδι μετά το πρώτο δεκάλεπτο. Κάτι που βρήκε σύμφωνους και τους ανθρώπους του Πυρσού και επιπρόσθετα, σε μια άτυπη συνωμοσία σιωπής, όλοι οι εμπλεκόμενοι στο ματς είχαν συμφωνήσει να αγωνιστεί ο Κατίδης έστω και χωρίς δελτίο! Αρα, εντελώς παράνομα. Επρόκειτο ουσιαστικά για ξεμούδιασμα ενός παίκτη που συζητούσε με τους ανθρώπους του Απόλλωνα Κρύας Βρύσης προκειμένου να ενταχθεί στην ομάδα τους – στην Γ’ Εθνική έστω, αν και δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Ωσπου έγινε το μπαμ. Ή, καλύτερα, το σκληρό μαρκάρισμα αντιπάλου, η αντίδραση του Νο 5 και η επίθεση στον αντίπαλο με γροθιές σε κεφάλι και στήθος. Η διακομιδή τριών παικτών στο νοσοκομείο υπήρξε η θλιβερή κατάληξη μιας ιστορίας που διαπερνά τα στενά όρια του Νομού Πέλλας και σαν καταρράκτης ξεχύθηκε σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως ενώ η ΕΛ.ΑΣ. κατηγορεί τον Κατίδη, το φύλλο αγώνα παντού αναφέρει τον συγκεκριμένο παίκτη ως «Νο 5», λες και υφίσταται προσπάθεια συγκάλυψης του περιστατικού. Αν και την ίδια ώρα παράγοντες του Πυρσού επιμένουν ότι αναγνώρισαν τον Κατίδη. Το πώς αγωνίζεται ένας ποδοσφαιριστής παράτυπα και χωρίς δελτίο σε ένα παιχνίδι, έστω Β’ Κατηγορίας Πέλλας, ας το βρει η υπηρεσία. Εν προκειμένω, η τοπική ένωση ή η ΕΠΟ, γιατί πάντα το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι. Το μείζον εδώ σχετίζεται με τη συμπεριφορά και τον δρόμο προς την αφάνεια που ακολουθεί ο Κατίδης και ο κάθε «Κατίδης» του καιρού μας.

Μόλις το περασμένο καλοκαίρι αποφασίστηκε να μη συνεχίσει στον Λεβαδειακό, τέταρτη ομάδα του στην Ελλάδα μετά τον Αρη, την ΑΕΚ και τη Βέροια και ύστερα ένα ανεπιτυχές πέρασμα από την (ιταλική) Νοβάρα. Ελέχθη πως στη Λιβαδειά ήταν σωστός στη συμπεριφορά, αλλά κόπηκε λόγω διαφορετικών πλάνων του κόουτς. Δεκτό και εξάλλου ουδέποτε έκανε τη διαφορά σε επίπεδο Σούπερ Λίγκας.

Κάνοντας focus στην όλη σταδιοδρομία του, η προσοχή στρέφεται στο ολόμαυρο βράδυ της 16ης Μαρτίου στο ΟΑΚΑ. Ελάτε που δεν θυμάστε… Πανηγύρισε το νικητήριο (2-1) γκολ της ΑΕΚ κόντρα στη Βέροια υψώνοντας το δεξί του χέρι, χαιρετώντας ναζιστικά, λες και περπατούσε στην οδό Δηλιγιάννη, έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Μέχρι να καλύψουν το χέρι όσοι κατάλαβαν το μέγεθος της κουταμάρας, το κακό δεν μαζευόταν.

Λίγο μετά στα αποδυτήρια έγινε χαμός. Ο Κατίδης έκλαιγε, συμπαίκτες και στελέχη της ΑΕΚ έλεγαν το μακρύ τους και το κοντό τους, προτείνοντάς του μια καραβιά ψεμάτων να εκστομίσει ως δικαιολογία. Η δίνη απειλούσε να καταπιεί τον νεαρό – ή μήπως το έκανε; Οσο για τον (γερμανό προπονητή ) Λίνεν, δεδηλωμένο αντιφασίστα και θιασώτη δημοκρατικών ιδεών, μόνο που δεν επιτέθηκε στον παίκτη του: «Είσαι ναζιστής;» τον ρώτησε, για να πάρει αρνητική απάντηση.

Αργότερα, ο κόουτς έλεγε πως «δεν είχε ιδέα τι έκανε, πρέπει να κάνουμε σεμινάρια στα νέα παιδιά». Πολύ αργά και άλλωστε ποιος ακούει τέτοιες συμβουλές σε καιρούς επαγγελματικού ποδοσφαίρου; Το αυτονόητο περνά από τα αφτιά των ιθυνόντων που νοιάζονται μόνο για τις επιδόσεις των παικτών στο χορτάρι και ουχί για τον χαρακτήρα, τη μόρφωση, την παιδεία τους. Και ο Κατίδης, παιδί άγουρο και με ολοφάνερες ελλείψεις στη γνώση, ήταν ευάλωτος σε επιρροές από τις τηλεοπτικές εικόνες.

Χτύπησε το πρώτο τατουάζ κοντά στα 15, τα υπόλοιπα αργότερα και ύστερα από το συμβάν στο ΟΑΚΑ που τον στιγμάτισε εσαεί έκανε τατού με τη συγκεκριμένη ημερομηνία και τη φράση «το λάθος». Το γεγονός πως θέλησε, διαβάζοντας αργότερα, να καλύψει δικά του κενά ακούγεται ως θετικό στοιχείο.

Αλλωστε εικονικά ολοκλήρωσε το σχολείο, όπως χωρίς δελτίο (φέρεται να) αγωνίστηκε στο ματς της Β’ Ερασιτεχνικής Πέλλας. Κατήφορος (και) αθλητικός. Από τις Εθνικές έχει εξοβελιστεί ισοβίως, η ΑΕΚ τον άφησε αμέσως και ουδεμία ομάδα σε υψηλό επίπεδο τον εμπιστεύεται. Πλήρωσε πολύ ακριβά το τίμημα μιας βλακείας, μιας προσπάθειας να αντιγράψει κάτι που δεν γνώριζε καν τι σημαίνει. Εκδικητικό ίσως. Σκληρό. Οπως σκληρή είναι η ποδοσφαιρική ζωή απέναντι σε κάποιον που ήθελε να μοιάσει στον Ρονάλντο και επένδυσε περισσότερο σε φράντζα και εξωτερική εμφάνιση παρά σε εσωτερική καλλιέργεια. Χωρίς, δυστυχώς, να μάθει από τα λάθη του.