«Μαυροπούλι» στο Θέατρο Σημείο

Ο Γρηγόρης Καραντινάκης σκηνοθετεί το «Μαυροπούλι» (Blackbird), το έργο που ο Σκωτσέζος συγγραφέας Ντέιβιντ Χάροουερ έγραψε το 2005 και την ίδια χρονιά ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Πήτερ Στάιν στο King’s Theatre στο Εδιμβούργο.

«Το έργο αφορά μια παράνομη ερωτική σχέση ενός σαραντάχρονου άνδρα και μιας δωδεκάχρονης και τη συνάντησή τους μετά από πολλά χρόνια, αφού και οι δύο έχουν περάσει ο καθένας μέσα από τη δική τους κόλαση» λέει στο «ΝΣυν» ο σκηνοθέτης. «Και ουσιαστικά για μένα το έργο μιλάει για δύο ανθρώπους θύτες και θύματα μιας κατάστασης, όχι μόνο προσωπικής αλλά και μιας κατάστασης κοινωνικής. Είναι ένα έργο που έχει να κάνει με την παιδοφιλία, αλλά ουσιαστικά έχει να κάνει με τους ομόκεντρους κύκλους που αναπτύσσει αυτή η σχέση στα δύο θύματα της σχέσης αυτής. Και άλλοι συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με αυτό το θέμα, για παράδειγμα η Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ είναι το αποκορύφωμα της λογοτεχνίας σε σχέση με μια τέτοιου τύπου ηρωίδα και έχει να κάνει με αιχμές ως προς αυτή την κατεύθυνση».

Για το μπούλινγκ. «Θεωρώ ότι είναι ένα επίκαιρο έργο για το μπούλινγκ, τον  εκφοβισμό δηλαδή που δεχόμαστε με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο σε διάφορες κοινωνικές πτυχές της ζωής μας. Γιατί ουσιαστικά πολλές φορές μπορεί να γίνεται κάποιο λάθος, αλλά αυτό το λάθος και το αντίκτυπο που μπορεί να έχει, είναι δυσανάλογα βαρύ σε σχέση με το ίδιο το λάθος. Και αυτό εξετάζεται σε δύο ανθρώπους οι οποίοι καταστράφηκαν για την υπόλοιπη ζωή τους και ο καθένας προσπαθεί να βρει την ισορροπία του. Η ηρωίδα προσπαθεί να βρει την ισορροπία της ψάχνοντας τον σαραντάχρονο άνδρα και να δώσει απαντήσεις. Και εκείνος από την πλευρά του προσπαθεί, αλλάζοντας ταυτότητα και δημιουργώντας μια καινούργια ζωή, με μια άλλη γυναίκα η οποία έχει ήδη ένα παιδί. Αυτό το παιδί, μπαίνει στο τέλος της παράστασης και ουσιαστικά οριοθετεί αυτό για το οποίο ο θεατής φαντάζεται. Οι δύο ήρωες μιλάνε για μια ηλικία η οποία είναι ανύπαρκτη στη σκηνή. Θεωρώ ότι μπαίνει αυτό το παιδί και οριοθετεί αυτή την ηλικία. Η δική μου ανάγνωση πάνω στο έργο είναι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει καμία ερωτική σχέση με αυτό το παιδί. Είναι πραγματικά το παιδί της συντρόφου του με το οποίο έχει τη σχέση που έχει ένας πατριός. Νομίζω ότι από ένα σημείο και μετά, είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτούμε την αλήθεια του καθενός. Σήμερα η αγωνία και όλες οι διεκδικήσεις στις σχέσεις των ανθρώπων είναι να αποδεχτούν ο ένας την αλήθεια του άλλου. Αυτό είναι το πιο σημαντικό όταν έχεις μάθει ταπεινά να αποδέχεσαι την αλήθεια του άλλου».

Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση; «Η πορεία μου στο θέατρο και στον κινηματογράφο είναι πολύ παλιά, ξεκίνησα από το θέατρο της Καισαριανής, όπως ξεκίνησα από την Κινηματογραφική Λέσχη της Καισαριανής. Πάντα είχα το ένα πόδι στο θέατρο, το άλλο στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Για μένα όλα αυτά είναι εργαλεία και μέσα με τα οποία μπορώ να αποδίδω την δική μου πραγματικότητα. Δεν τα διαχωρίζω, δεν έχω καμία προτίμηση, ίσα-ίσα το ένα λειτουργεί συμπληρωματικά με το άλλο. Έχω ευτυχήσει να δουλέψω με μεγάλους σκηνοθέτες στη ζωή μου σαν βοηθός τους, όπως είναι ο Νίκος Κούνδουρος, ο Ρόμπερτ Στούρουα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν φωτίσει την οπτική μου σε κάποια συγκεκριμένα πράγματα».

«Μαυροπούλι» του Ντέιβιντ Χάροουερ

Μετάφραση: Λευτέρης Γιοβανίδης

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης   

Σκηνικά: Αντώνης Δαγκλίδης

Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος            

Κοστούμια: Γιούλα Ζωιοπούλου            

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Παίζουν: Αλέξανδρος Μυλωνάς, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Άννα-Μαρία Κόρνια  

Θέατρο Σημείο / Lab (Χαριλάου Τρικούπη 4, τηλ. 210-9229.579)

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00.